uprightpictomarkermarker-largelogo-mobileleftimg-xandresstudioimg-xandresgoldimg-xandresbelgium3img-xandresbelgiumimg-hamptonbaysic-whatsappic-washic-twitteric-tumbledryic-shoppingbagic-pinterestic-phoneic-messengeric-mailic-locationic-instagramic-favic-facebookic-chatic-calendargluedowncrossclosecheckmarkcheckmark-largearrow-rightarrow-left

hier komen promoties & acties

Alice Van Den Abeele 2

Alice Van Den Abeele

Als co-founder van de gerespecteerde ‘ALICE Gallery’ in Brussel, heeft Alice Van Den Abeele, onze ‘Inspiring Woman’ van deze maand, al meer dan 10 jaar lang het uiterste gedaan om het soort coole cultkunst te promoten die veel curators niet eens in het vizier hebben. De galerijhouder met een acuut gevoel voor opkomend maar duurzaam talent houdt het daar echter niet bij. Zonder enige gevestigde elite om toestemming te vragen wil ze herdefiniëren wat ‘museumwaardig’ is. Alice staat nu mee aan het roer van een ambitieus project dat ‘MIMA’ heet: een volledig nieuw museum voor moderne en actuele kunst in Molenbeek, Brussel, net buiten de Dansaertwijk, waarmee ze ook nog eens één van ’s werelds meest verguisde gemeentes positief in de kijker zet. Door haar vast geloof in de ‘bottom-up’ stroming geboren op het internet én haar rijk inzicht in de huidige en volgende generatie artiesten gecombineerd met het feit dat ze geen toestemming vraagt van de 'powers-that-be', is Alice een mooie inspiratie.

Hoe zag je jeugd eruit? 

Ik ben opgegroeid op het platteland van Hamme bij Brussel. Mijn moeder was een huisvrouw en mijn vader werkte als kaderlid in verzekeringen. Op mijn vijftiende trok ik naar het buitenland, omdat mijn broer ook al vertrokken was om te studeren en ik nogal gefrustreerd was omdat ik mijn weg niet vond in het Belgische onderwijssysteem. Dus vroeg ik mijn ouders of ik naar een kostschool in Engeland mocht, die ik zelf gevonden had, om mijn internationale baccalaureaat te halen. En ze stemden in.

Wat was er zo anders aan de scholen daar?

Je hebt er het Amerikaanse systeem waarbij je zelf een vakkenpakket kan samenstellen. Ik volgde een geweldige cursus kunst en kunstgeschiedenis, gegeven door een ongelooflijke inspirerende leraar, Paul Saville.

Was je als tiener meteen geïnteresseerd in kunst? Ja, maar meer praktiserend. Nadat ik afstudeerde trok ik naar Londen om er een jaar interieurdesign te volgen. Dat lag me niet zo, dus belandde ik uiteindelijk in de richting kunstgeschiedenis aan het Simmons College in Boston. Ik bleef schilderen maar stopte na mijn eerste jaar omdat ik besefte dat ik er toch niet zo goed in was. (lacht)

Groeide toen het idee om zelf een galerij te openen?

Helemaal niet, eigenlijk. Ik deed daarna enkele stages en werkte bij een paar galerijen om uiteindelijk in Parijs terecht te komen om een vriendin te bezoeken. Daar werkte ik een tijdje voor een reality-tv productie en deed ik event management, maar die firma haalde het uiteindelijk niet. Iets daarvoor had ik mijn huidige man en partner Raph ontmoet in Brussel, en nu stond ik voor het dilemma : in Parijs blijven om er een nieuwe job te vinden of terug gaan naar Brussel. Het werd terugkeren.

Alice is ook mijn grootmoeders naam. De artiest Sozyone Gonzalez bedacht later het acroniem ‘Artists Living In Constant Elevation’.

Wat deed je toen je opnieuw in Brussel woonde?

Ik werkte in een galerij en organiseerde met een paar vrienden een populaire kortfilmavond, ‘Future Shorts’. Op een dag ging ik naar Parijs met Raph en bezochten we een boekenwinkeltje waar achter zich een galerij bevond. Op de terugweg zei ik tegen Raph dat we hetzelfde moesten doen: een galerij openen met een kleine shop vooraan zodat we kunnen uitleggen wat er achteraan allemaal gebeurt. Vier maanden later openden we A.L.I.C.E. in de Dansaertstraat. We vonden de naam ‘Alice’ wel leuk, dat is ook mijn grootmoeders naam. De artiest Sozyone Gonzalez bedacht later het acroniem ‘Artists Living In Constant Elevation’.

Hoe vind je het om zo nauw met je man samen te werken?

Laat het duidelijk zijn dat ik dit alles niet zonder hem zou kunnen doen, en uiteraard is het belangrijk een goede balans te vinden. Alle administratieve, financiële en klantengesprekken gebeuren op het kantoor en in de galerij. Maar het werk van een artiest bekijken en bespreken, boeken lezen; dat voedt ons 24 uur per dag. Dat is ook het meest interessante deel van de job. We hebben elk zeer specifieke rollen binnen de galerij en die kruisen elkaar niet.

Laten we het hebben over je nieuwe project, het ‘Millennium Iconoclast Museum of Art’ of het MIMA. Wie zijn de mensen achter het concept?

Oorspronkelijk was het niet ons idee om aan het museum te beginnen. Het concept kwam van Michel de Launoit en zijn vrouw Florence. Zij zijn een Brussels koppel die ‘La Ligue d’Impro’ hebben opgestart en ze volgen Raph en mezelf al een flinke tijd via de galerij. Ze houden ervan om kunst en cultuur, in een brede betekenis, te promoten.

Waarom wilden ze dit project aanvatten met jullie?

Ze reizen veel en begonnen zich af te vragen waarom er zo weinig instellingen in Europa de kunst en kunstenaren promoten die in ALICE Gallery wel shows krijgen. Ze merkten ook dat we behoorlijk veel volgers hebben en onze artiesten op die manier veel aandacht krijgen. Dat zette ons aan het denken. Het klopt dat ik in Europese musea niet genoeg artiesten zie die ik zo belangrijk vind voor onze generatie en de volgende. Maar ik dacht ook: “Dit is crazy”. Tegelijkertijd is het niet evident om mensen op grote schaal, enkel via ALICE Gallery, toegang te geven tot de cultuur waar wij zo gek op zijn, omdat we nog steeds een commerciële galerij zijn er nog wat drempelvrees hebben. Maar het voorstel bleef hangen en we bleven erover nadenken, dus hebben we maar besloten om ervoor te gaan!

Op welke kunst wordt er in het MIMA gefocust?

Wij focussen op moderne kunstenaars die zeer verschillend zijn zowel qua middelen waarmee ze werken als de levens die ze leiden, maar allemaal opgeklommen zijn doordat het brede publiek toegang tot hen heeft via het internet. Cultuur is echt ‘bottom-up’ geworden en de artiesten die wij promoten en verdedigen zijn meestal geraakt waar ze nu staan door hun gelijken en niet door één of ander instituut. MIMA zal ook artiesten uitdragen en promoten waar we waarschijnlijk nooit mee zouden kunnen werken in ALICE Gallery, maar die boodschappen of ideeën hebben over de huidige stand van zaken die ik zeer interessant vind en het waard vind om te tonen. Ons doel is om zeer wijd en breed te gaan, maar dat lukt enkel mettertijd.

De locatie van het museum in Molenbeek is ook zo belangrijk. Was de beslissing om het daar te bouwen bewust?

Molenbeek bevindt zich in het hart van een rijk multiculturalisme waar wij zo van houden. Je hebt er alle verschillende gemeenschappen rondom je, er komen toeristen, het is het historisch hart van Brussel. Er zijn nog ruwe kantjes te vinden maar dat maakt de plaats enkel rijker. Ik woon er al tien jaar en uiteraard kick ik erop om te proberen de stad beter te maken in alle opzichten. Maar Brussel heeft het lastig, soms voelt het alsof de stad je niks teruggeeft.

Waar zou je graag verandering zien?

Ik zou graag een meer centrale beslissende macht zien; ik wil dat alle inwoners hun belastingen betalen zodat de stad niet zo blut is. Ik wil dat een groep denkers uit alle hoeken van de wereld ons bezoekt en een strategie bedenkt om van Brussel een autovrije, groenere stad te maken. Ik denk dat we de mobiliteitsmentaliteit volledig moeten veranderen. De eerste vraag die ik van vrienden uit de stad krijg is waar ze kunnen parkeren of hoe ze aan het museum moeten geraken. Met het openbaar vervoer, tiens! Brussel is zo klein, we zouden veel meer de fiets moeten gebruiken.

Laten we even schakelen. Je hebt uitstekende smaak wat kunst betreft. Maar hoe sta je tegenover mode?

Mode moet voor mij vooral comfortabel zijn want ik heb het vaak koud. (lacht) Wanneer ik een broek of trui tegenkom die ik leuk vindt, probeer ik ‘m te kopen in vijf verschillende kleuren en draag ik dat dan voor een lange tijd. Ik denk ’s morgens bij het aankleden na over wat soort dag het gaat worden en of ik afspraken heb. Ik kan niet zeggen dat ik op dit moment een favoriete ontwerper heb. Ik heb niet genoeg tijd om over mode na te denken. Stijl gaat voor mij meer over de stof van een kledingstuk, over de zachtheid. Voor ik de designer check, zal ik kijken waar en waarvan het gemaakt is; dat is nogal belangrijk voor mij. Ik besteed absoluut meer aandacht aan de ethische kant van mode dan vroeger. Maar zoals ik zei, ik heb de tijd of hersenruimte niet om er veel mee bezig te zijn.

Terug naar kunst dan. Wat kan je ons vertellen over de openingstentoonstelling van MIMA?

De eerste tentoonstelling heet ‘City Lights’ en staat in het teken van de Amerikaanse artiesten Faile, Swoon, Maya Hayuk en Momo. Wanneer je maar een beperkte tijd hebt om een project te starten, wil je met mensen werken die je vertrouwt. Ik moest één hoofdartiest hebben en dat is Maya Hayuk, met wie ik al heel lang samenwerk. Voordien had ze een installatie in het Bonnefanten museum die mij erg diep geraakt heeft. Ik heb er foto’s van genomen maar die konden het gevoel niet overbrengen dat je kreeg als je ervoor stond. Toen ik onze ruimte bezocht tijdens de bouwwerken zag ik onmiddellijk haar kunst voor me en wist ik dat we eindelijk zouden kunnen tonen welke gevoelens die teweegbrengt.

Hoe raakten de andere kunstenaars betrokken bij het project?

Momo was de volgende artiest die het gebouw bezocht waarin MIMA zich bevindt en werd er erg door geïnspireerd. Hij kent Faile ook zeer goed, net als Swoon en Maya kent Swoon. Ze zijn dus allemaal met elkaar verbonden, wat ik echt top vind. Toen ik zinspeelde op het idee om samen een show te doen was de reactie enorm positief.

Hoe kunnen mensen het MIMA en alles waar het voor staat steunen?

Kom gewoon langs met je vrienden en familie want een toegangsticket is al een fantastische bijdrage. Als je dan nog meer wilt doen, kan je vriend van het MIMA worden waarbij je een pakket ontvangt met onze eerste magazinecatalogus. Ik ben eigenlijk zeer verbaasd en dankbaar dat we een mooi bedrag hebben kunnen ophalen via individuele personen. Bedrijven kunnen ook partners worden, we hebben enkele zeer interessante samenwerkingen klaarstaan. De steun die we tot nu toe ontvangen hebben is onvoorstelbaar en de deuren zijn nog niet eens open. We voelen de druk, dat is zeker!

Wel, we wensen je hopen geluk. Tot op de opening!

'City Lights'

24.03.2016 - 28.08.2016

MIMA

Henegouwenkaai 33

1080 Brussel

www.mimamuseum.eu