uprightpinterestpictomarkermarker-largelogo-mobileleftinstagramimg-xandresstudioimg-xandresgoldimg-xandresbelgium3img-xandresbelgiumimg-hamptonbaysic-whatsappic-washic-twitteric-tumbledryic-shoppingbagic-pinterestic-phoneic-messengeric-mailic-locationic-instagramic-favic-facebookic-chatic-calendargluefooter-pinterestfooter-instafooter-fbfacebookdowncrossclosecheckmarkcheckmark-largearrow-rightarrow-left

hier komen promoties & acties

An Michiels

An Michiels

Communicatieverantwoordelijke Biennale Interieur

Nog even en Kortrijk is met haar 24ste Biënnale Interieur opnieuw het middelpunt van de designwereld. Ben je fan van hedendaagse vormgeving? Dan kan je tonnen inspiratie komen opdoen op INTERIEUR 2014. Om een 10-dagen durende en drukbezochte hoogmis als deze te organiseren heb je een team nodig met een erg specifieke skill-set dat bereid is om gedurende een aantal maanden héél erg hard te gaan. Wij spraken met communicatieverantwoordelijke An Michiels -architect van opleiding en na enkele jaren in Londen gewoond en gewerkt te hebben, toe aan haar tweede biënnale- over job-detours, nachtmails, het zen van gezinszwemmen en uiteraard dé must-sees van Biënnale INTERIEUR 2014.

Biënnale INTERIEUR 2014 is de tweede die je mee organiseert. Hoe ben je bij hen terecht gekomen?

Door mensen uit te nodigen om een koffie te gaan drinken. Ik ben vanuit Londen naar België teruggekeerd zonder enig professioneel netwerk. En iemand zei me : “Misschien moet je Joost Vanhecke van Interieur eens mailen.” Vier koffie’s later zei Joost : “Kom eens mee doen” en opeens had ik een freelance job.

Het is een tweejaarlijks event. Wil dat zeggen: enkele maanden op voorhand beginnen met de organisatie en daarna anderhalf jaar niets doen?

Na iedere biënnale is er een rustpauze van een klein halfjaar. En dan schiet alles opnieuw in gang. De bedoeling is dat er in de tussenjaren waarin er geen biënnale is, er toch lawaai gemaakt wordt. Dus organiseren wij de “Interieur Awards”. We reizen dan veel om jonge designers te motiveren om mee te doen en om over Biënnale te spreken. Tegelijkertijd moeten er ook brochures worden geschreven en een website worden gevuld.

Je bent architect van opleiding en hebt het beroep ook uitgeoefend in Londen, maar toen werden jullie zwaar getroffen door de crisis...

In 2008 werkte ik nog in de residentiële architectuur, maar na de crisis viel een hele hoop stil en alles werd een compromis. Bij de bouw van een woning moest het steeds goedkoper en “de hoek” moest overal vanaf. Ik vond dat niet fijn en ben dan een master ‘Curating Contemporary Design’ gaan volgen, iets daarna ben ik met mijn vriend en dochtertje teruggekeerd naar België. En nu noem ik mezelf graag “architect on a detour”. (lacht)

„Blijf niet op uw fluffy cloud zitten, maar zoek ook partners om iets uit te voeren.”

Vertel eens over deze editie van de Biënnale...

Wel, de curator is de Britse architect, auteur en researcher Joseph Grima. Grima maakt deel uit van het collectief Space Caviar. En zij hebben een mening. (lacht) En dat is wat belangrijk is dit keer. Het gaat er niet meer om om een schoon product in een galerij te zetten , waar chique madammen met hun Delvaux-tas naar kunnen komen kijken. Grima stelde de slogan: ‘The Home Does Not Exist’ voor. Wat natuurlijk controversieel is, zeker binnen een context van allemaal merken die meubels komen zetten. Maar hij wilt gewoon even de vraag stellen: ‘Waar staan we nu?’. En dat doet hij met een expo die ‘The Theatre of Everyday Life heet’. Hij wil het echt gewoon over de living room hebben. Bijvoorbeeld vandaag, is iedereen digitaal gelinkt. In een wereld waarin Skype belangrijk is: wat is dan een huiskamer? Is dat nog belangrijk of is uw laptop uw huiskamer?

Wat is er nog een aanrader?

De bars die we in Kortrijk Xpo bouwen. Je hebt de “Gone Fishing”, “Behind The Curtain”, “Dried Chat Room” en “Gelato Meccanico” bar. Allemaal ontwerpen van winnaars van de “Interieur Awards” die werden uitgevoerd. Er wordt aan die -vaak jonge- mensen ook gevraagd: ‘Blijf niet op uw fluffy cloud zitten, maar zoek ook partners om iets uit te voeren’. We willen hen een podium geven, plus commerciële merken de kans geven om aan de wereld te tonen dat zij ook zo’n projecten ondersteunen.

De jongens van GOOSE doen ook iets...

Zij gaan in de BUDA-toren vier verdiepingen innemen. Ieder bandlid neemt een verschillende verdieping in en ze spelen apart een speciaal gecreëerde performance. Per verdieping kunnen er 100 mensen staan, en zij komen dus bij één van de bandleden terecht. Achteraf is er een afterparty waarbij iedereen zijn belevenissen kan uitwisselen. Dat is ook het doel van het stadsluik: wanneer de deuren van Kortrijk Xpo om 18u sluiten kan iedereen naar de stad trekken, want daar gaat het verder.

Voor het ontwerp van het uniform van de host(es)s(en) werd dit jaar Mattia Van Severen geselecteerd, die in 2013 afstudeerde aan de Antwerpse Mode Academie.

Elke editie werken we samen met een ontwerper. Meestal nog voor die doorgebroken is. Dit jaar hebben we voor Mattia gekozen. Ik denk dat het past in een lange lijn van een beetje avant-garde te willen zijn. We willen de trends voor zijn.

Even terug naar jou. Voor ons interview liet je me weten dat naar de start van de biënnale toe dagen van 16 uur aan één stuk werken geen uitzondering zijn. Hoe ontspan je je?

Ik probeer in het weekend één namiddag en één voormiddag voor mijn gezin vrij te houden. Op zondag voormiddag gaan we zonder fout zwemmen. Ik moet er ook bij zeggen dat ik dit tempo niet zou kunnen volhouden zonder de heel erg gewaardeerde hulp van mijn vriend. Maar bottom line is dat ik veel te hard werk. ‘s Nachts wakker worden en reminders sturen naar jezelf, ken je dat?

Gelukkig heb je wel zicht op een lange break... Ja, ik kan heel grote projecten doen, maar daarna moet je me absoluut met rust laten. Dan wil ik drie maanden naar Brazilië of twee maanden naar Argentinië. Dus mijn vriend en ik zorgen ervoor dat we ons leven organiseren zodat we ons die breaks kunnen veroorloven. Ik zou dit anders niet kunnen volhouden.

Wat mis je van Londen?

We zijn nu ongeveer drie jaar terug in België en ik mis de verrassingen die je gewoon op straat tegenkomt, kleine dingen die je doen lachen zoals de street art ginder. En het sneller vrienden maken. In Londen woont bijna iedereen ver van zijn familie, dus je legt makkelijker contact. Maar hier in Antwerpen kunnen we dan weer ruim en betaalbaar leven in het midden van de stad.

Je hebt ondertussen al veel gereisd en verschillende jobs uitgeoefend en lang in het buitenland gewoond. Wat zou je 15-jarige zelf van de volwassen An vinden?

(Denkt na) Ik denk dat ik trots zou zijn op de manier waarop ik in de wereld sta. Ik ben opgegroeid in een dorp met een moeder die niet afkomstig was uit dat dorp. En wij hebben altijd gevonden dat we verder moeten kijken en dingen ontdekken. Ik heb eigenlijk altijd stilletjes geweten dat ik zou doen waar ik zin in heb. Wanneer ik vroeger de klas rondkeek, dan dacht ik soms: zou ik die persoon of die persoon willen zijn? De ene was knap, de andere was slim of iets anders. En toch kwam ik altijd tot de conclusie : ‘Ik ga toch maar voor mezelf kiezen’. (lacht)

Biënnale Interieur 2014

17-26 oktober

Kortrijk www.interieur.be