Inspiring Women

Xandres had de eer om te spreken met powerful ladies uit de wereld van de sport, fashion, muziek en meer. Ontdek alle interviews.

End your day the way you started itElise Crombez
Sluiten

Sluiten

by Hampton Bays

Hampton Bays viert zijn 25 lentes met een capsulecollectie van topmodel Elise Crombez. Dat Elise een bijzondere band heeft met Hampton Bays, is een understatement.

“Toen Hampton Bays mij vroeg om een capsulecollectie uit te werken, heb ik geen moment getwijfeld”, zegt Elise. “Op mijn zeventiende werd ik als startend model meteen het gezicht van Hampton Bays. Het was mijn allereerste shoot in het buitenland. Ik herinner mij nog altijd de prachtige locatie: op de heuvels vlakbij de Ierse kust. De campagnebeelden hebben jarenlang op de kast van mijn oma gestaan. Dat ik nu de verjaardag van Hampton Bays kan vieren met een samenwerking, vind ik heel bijzonder”.

Wat was het vertrekpunt van de collectie?

“Ik ben eerst met een moodboard begonnen. Ik heb een tumblr account waarin ik mijn inspiraties opsla. Ik heb iets met “de vrouw uit de jaren 90”. Het was mijn ideaalbeeld toen ik opgroeide en dat is mij altijd bijgebleven. Ik ben geen gemakkelijke shopper. Ik wil gerust wat meer neertellen voor kwaliteit, maar mijn hele maandbudget opsouperen aan kleren, is een brug te ver. Less is more voor mij. Ik vind het beter om een paar mooie stukken te hebben die ik op verschillende manieren kan combineren. Ik hou van het principe: “End your day the way you started it.” Je moet ‘s avonds naar een etentje kunnen in de outfit waarin je in de namiddag boodschappen deed.”

Kan je jezelf terugvinden in deze collectie?

“Absoluut, de collectie vat perfect samen hoe ik zelf graag gekleed ga. Kleur en prints zijn minder mijn ding, mooie materialen des te meer, zoals kasjmier. Ik vind het zalig om mij er op een koude ochtend in te duffelen. De lange rok met bijhorende trui met rugdecolleté in kasjmier zijn dan ook mijn favoriete stukken. Die open rug vind ik sexy en de rok vind ik heel comfortabel, warm en vrouwelijk tegelijk. De wollen outfits bestaan in vier effen kleuren: wit, camel, grijs en zwart. Zwart is een no-brainer voor mij, je kan het zo makkelijk combineren met andere stukken. Grijs ook bijvoorbeeld. Verder omvat de collectie nog het ultieme witte T-shirt, in een mooie afwerking, en twee zijden sjaals.”

Vanwaar jouw liefde voor foulards?

“Ik heb die liefde meegekregen van mijn moeder. Zijden sjaals zijn haar favoriete accessoire. Voor haar zijn ze even vanzelfsprekend als lipstick. Mijn tante is kunstenares en ik herinner mij als kind dat ze zijden sjaals beschilderde. Zelf draag ik ook foulards. Het liefst van al pimp ik een eenvoudige trui of een T-shirt met een kleurrijke sjaal, soms draag ik foulards ook in mijn haar. En op het vliegtuig kan ik er lekker achter verdwijnen”.

“Beide foulards draaien rond inspirerende vrouwen in mijn leven. Eén foulard is bedrukt met een foto aan zee van mij en Charlotte Gesquière, gemaakt door Jan Opdekamp. Ik vind de zandkleuren heel mooi. Die foto is heel symbolisch voor mij. Ik heb enkele jaren geleden nog eens als model voor Hampton Bays gewerkt, op datzelfde strand waar ik als kind opgegroeid ben en nu nog steeds ga joggen of op een golfbreker sta te schreeuwen wanneer ik in het land ben. De tweede foulard is bedrukt met een kunstwerk van mijn vriendin Emily Jean Snyder. De kleuren vind ik heel fris en mooi. Emily is een fantastische vrouw met een heel aparte stijl”.

Is jouw stijl veranderd met de leeftijd?

“Toen ik bijna elke dag op een shoot werd gestyled, had ik in mijn vrije tijd weinig zin om moeite te doen voor mijn looks. Met de jaren geniet ik er steeds meer van om creatiever om te springen met mijn looks en anders durven te zijn. Ik haal oude stukken boven die ik destijds van designers kreeg en vind het leuk om nieuwe looks te proberen. Kledij geeft je de mogelijkheid om te zijn wie je bent of wie je wil zijn. Dat kan elke dag verschillen. Dankzij mijn kledij kan ik elke versie van mezelf ontdekken. Ik vind het trouwens ook inspirerend om mensen in originele outfits te zien”.

Heeft deze samenwerking jouw creatieve kriebels aangewakkerd?

“Jazeker, ondertussen ben ik zelf beginnen knippen en knutselen aan kledingstukken die al te lang in mijn kast hangen. Ik heb nog veel meer plannen. Binnenkort ruil ik Los Angeles voor New York. Zodra ik mijn Green Card heb, gooi ik me in alles dat op mijn pad komt. Misschien ligt het in mijn natuur om van het ene project naar het andere te springen. Soms vraag ik mij af of het modellenwerk mij zo gevormd heeft of dat ik altijd al zo geweest ben. Wat kwam er eerst, de kip of het ei?”.

Het verhaal van drie zussen die samen een zaak starten en een volledig met de hand gemaakt en duurzaam product maken spreekt duidelijk aan. Atelier Feryn
Sluiten

Modefotografe

Ze werd begin 2016 al als jong fotografietalent getipt door Tiany Kiriloff op het online mode- en lifestylemagazine, Belmodo.tv. En ook bij Xandres hadden we meteen oog voor de beeldtaal - en vooral het kleurengebruik - van de jonge fotografe Elien Jansen. Nog voor ze goed en wel afgestudeerd is, gooit deze getalenteerde lady al hoge ogen in de modewereld. We stellen de jonge fotografe die onze capsulecollecties de afgelopen maanden zo mooi in beeld bracht, graag aan je voor…

Wanneer wist jij dat je fotografe zou worden?

“Ik begon een zevental jaar geleden fotografie te studeren aan de kunsthumaniora in Hasselt. Daarna ben ik naar Narafi in Brussel getrokken om verder te studeren en ben ik me beginnen te specialiseren in mode. Ik merkte dat mode echt mijn ding was.”

Wat trok je zo aan in modefotografie?

“Ik voel me vooral aangetrokken door de fotografie van mensen, door het in beeld brengen van mensen op een heel specifieke manier. In fashionfotografie wordt er heel veel gemanipuleerd aan personen. Ik vind het leuk om de grenzen op te zoeken: om dat onnatuurlijke net natuurlijk in beeld te brengen.”

Je combineert je fotografiestudies al een tijdje met betaalde opdrachten? Hoe pak je dat aan?

“In het begin was het moeilijk om een evenwicht te vinden. Dit jaar heb ik weinig les, en vooral stage. Dat is net iets makkelijker te plannen. Ik kan mijn professionele opdrachten meestal enkele weken op voorhand inplannen in mijn agenda en mijn stageplek houdt er gelukkig ook rekening mee. Het valt best te combineren.”

Ik heb het gevoel dat ik mijn dromen waarmaak.

Wat is het project waar jij het meest trots op bent so far?

“Dat is moeilijk om te kiezen. De shoots voor Xandres hebben me al ver gebracht. Ik kreeg er nieuwe opdrachten door en ik hoorde over het resultaat al vaak positieve feedback. Ook Belmodo is een belangrijke opdrachtgever voor mij: Tiany Kiriloff heeft mijn werk snel opgemerkt, door haar ben ik zo ver geraakt en heb ik een heleboel waardevolle contacten in de modewereld kunnen opbouwen.”

Wat typeert jouw stijl?

“Ik denk dat mijn stijl heel vrouwelijk is, en vernieuwend of verfrissend. Ik kies altijd voor veel kleur. Ik vind de locaties waar ik fotografeer heel belangrijk. Ik wil dat het concept helemaal klopt. Ik zoek daarom vaak mee naar de perfecte plek voor het beeld dat een klant wil creëren. Dat is heel belangrijk in mijn foto’s. De locatie moet helemaal passen bij de stijl van de kleding.”

Wat is de meest bijzondere locatie waar je al gefotografeerd hebt?

“Op natuurvlak was dat Cap Blanc-Nez in Frankrijk. Ik deed er een shoot voor vrij werk en ik was er echt onder de indruk. Op vlak van architectuur hield ik erg van Den Bell in Antwerpen. Het is een kantoorgebouw met een gigantische trap die zeer indrukwekkend oogt, zeker als je er van boven naar beneden fotografeert. En in Genk is er een sporthal waar de kleedkamers en doucheruimtes helemaal roze zijn. Die plek is heel ‘chic’, maar ik deel ze liever niet. Locatie hunting is een van de belangrijke aspecten van mijn job en ik wil niet alle geheimen prijsgeven. (lacht)”

Xandres koos jou als inspirerende vrouw. Wie is voor jou een inspirerende vrouw?

“Make-up artist Nanja Massy vind ik inspirerend op businessvlak. Hoe zij haar carrière aanpakt, is indrukwekkend. Ze werkt ook voor Belmodo en heeft een boek uitgebracht over hoe je jezelf kan opmaken. Ze is in Vlaanderen op amper twee jaar tijd zo’n belangrijk gezicht geworden in make-up. Ze is heel gedreven en heeft tonnen charisma. Als ik in de fotografiewereld rond kijk, dan vind ik Annie Leibovitz absoluut een inspiratiebron. Ze heeft het heel ver geschopt. In de mode-industrie zijn modellen als Gigi Hadid en Kendall Jenner vrouwen waar ik naar opkijk. In de Belgische modescène vind ik Tiany Kiriloff inspirerend. Ze is heel innemend, sympathiek en vriendelijk om mee samen te werken.”

Van welke projecten droom je nog?

“Mijn droom voor het komende (half)jaar is om een editorial in het buitenland te kunnen shooten voor een modemerk. Ik zou graag met een merk naar het buitenland trekken om op locatie te fotograferen. Ik had enkele maanden geleden zo’n aanvraag gekregen om in Cape Town te fotograferen maar toen lukte het door omstandigheden niet. Binnen vijf jaar hoop ik dat ik voor enkele (mode)merken de vaste editorial shoot mag doen.”

Wat is jouw levensmotto?

“Dat heb ik niet echt. Mensen zeggen me altijd dat ik zo druk bezig ben. Maar ik geniet ervan om aan foto’s te werken en te fotograferen, dus het voelt voor mij niet als werk aan. Het is een passie. Ik heb het gevoel dat ik mijn dromen waarmaak. Ik ga er gewoon voor! Is dat een motto?”

Wat is jouw eigen kledingstijl?

“Ik heb niet echt één stijl: ik kan me heel casual kleden. Tijdens een fotoshoot zal je me bijvoorbeeld nooit op hakken zien. Maar bij een presentatie is dat weer anders. Het hangt een beetje af van de gelegenheid: ik mix en match allerhande merken, van stukken van budgetketens tot duurdere collecties. Ik kies vooral voor prints en combineer die met minimalistische stukken.”

Je bent naast fotografe – en fotografiestudente – ook aan het timmeren aan Studio Aélys, een project om tweedehands kleding creatief in de kijker te zetten. Wat wil je hiermee bereiken?

“Ik doe Studio Aélys samen met vriendinnen. We willen tweedehands kleding opwaarderen. We gaan op zoek naar tweedehands materialen die we een remake geven. We maken er een fotoshoot mee, en zetten het op onze Instagrampagina. Het is de bedoeling om mensen te verbazen over hoe mooi en leuk tweedehands kan zijn. We willen de kleding op termijn ook graag verkopen. Tweedehands is helemaal in momenteel, maar vaak zijn tweedehands en vintage stukken te duur. Wij willen de prijzen heel toegankelijk houden.We geven tweedehands eigenlijk écht een tweede kans.”

Sluiten

Brusselse designer

De vijfde Xandres “Inspiring Women”-collaboratie is een feit: de “Cumulus for Xandres” cape, ontworpen in samenwerking met Brusselse designer Françoise Pendville, is een unieke medley van dat oh-zo-Belgische gevoel voor het praktische gecombineerd met elegantie zonder voorwaarden. Pendville legde geen doorsnee parcours af, maar maakte de nodige offers en moeilijke beslissingen om haar grote liefde "Cumulus” – een collectie van veelzijdige waterdichte ontwerpen die toch stijlvol en detailrijk zijn – op haar eigen voorwaarden uit de grond te kunnen stampen. Vandaag is de prachtige “Cumulus by Françoise Pendville for Xandres” cape het betekenisvolle bewijs van hoe ver je kunt gaan als je vertrouwen hebt in je eigen kunnen (en het grillige Belgische weer). Vanuit het “Cumulus” atelier vertelt de ontwerper over haar atypische, steile klim en hoe ze de balans in haar leven op haar eigen manier keer op keer weet terug te vinden.

Hoe is de samenwerking tot stand gekomen?

Hilde De Vrieze (Xandres CFO, nvdr.) kwam bij me shoppen in mijn winkel in Brussel gelegen in de Dépôt Design-ruimte en zei me dat ze mij al lang kende en fan was. We babbelden wat en ik vertelde dat ik dol ben op regenjassen en mantels, vandaar mijn "Cumulus" brand, maar ik liet vallen dat ik ook voor andere collecties werk. "Oh ja?" zei ze, "Interessant, daar ga ik het eens over hebben bij Xandres, ik werk daar namelijk." Ze heeft woord gehouden en blijkbaar zagen de andere Xandres-directieleden het ook zitten.

Had je je twijfels over het blenden van “Cumulus” met Xandres?

Oh nee, mijn motto is: alle samenwerkingen zijn interessant. Ik voelde me ook erg vereerd om deel uit te maken van de Xandres "Inspiring Women"-club, want dat betekent toch dat je een verhaal hebt. Daarbij komt nog dat Xandres een merk is met een zekere Belgische essentie. Het staat ook voor stijl, kwaliteit en oog voor detail. Allemaal dingen waar ik zelf veel belang aan hecht. Xandres vertelt ook verhalen, net zoals klanten mij graag bezig horen over hoe ik mijn collecties creëer.


Wanneer we ontdekken wat er vanbinnen zit en wat we eigenlijk moeten doen, dan kan dat enorm krachtig zijn.

Vertel eens over de "Cumulus by Françoise Pendville for Xandres" cape die in de lente van 2017 verkrijgbaar zal zijn.

Wel, in mijn collectie zitten regenjassen, capes en een aantal andere regen-accessoires. Er werd me verteld dat Xandres wel een waterdichte regenjas in hun collectie hadden, maar dat mijn verhaal anders was en we dus niet het stuk gingen maken dat ze al hadden. Het interessante voor hen is het reisaspect. De ‘urban traveller’. We vertrekken voor één dag naar Parijs om een expo te gaan bekijken, of voor drie dagen naar Venetië. ’s Morgens vertrek ik van thuis uit, ik ga naar mijn werk en ’s avonds passeer ik nog langs een vernissage en spreek ik nog met iemand af. De dagen zijn gevarieerd. ’s Morgens wanneer we vertrekken wikken en weggen we of we een stuk meenemen of niet, wat voor weer het wordt. Mijn regenjassen en capes neem je gewoon mee want ze zijn licht en zitten in een bijhorend tasje dat je in je handtas kan steken. Vrijheid! We twijfelden nog tussen de regenjas en de cape; we kozen voor de cape want die past voor iedereen. Waar ik voor vecht – en wat goed bij Xandres past – is elegantie in het alledaagse leven. Dus we hebben hem wat ingekort en de details van de lintjes veranderd. De "Cumulus for Xandres" cape is een stuk dat mooi om te dragen is bovenop een Xandres-tenue. Ik kan overdag gaan werken, naar een meeting gaan en als het regent: hop, ik trek ‘m aan. Ik zeg altijd dat ik regenjassen maak waarmee je even goed naar de opera kunt gaan als naar een paddenstoelenpluk.

Hoe ben je je eigen merk eigenlijk gestart?

Ik heb eigenlijk geen modeopleiding gevolgd maar gaf oorspronkelijk les in een Freinetschool. Met veel plezier en liefde deed ik dat, maar op een gegeven moment kreeg ik een idee op het speelplein toen ik in de regen stond. Ik dacht: “Ik sta constant buiten, ik heb eigenlijk echt een waterdichte jas nodig die ik ook mooi vind.” Dus maakte ik er zelf maar eentje. Eerst creëerde ik regenjasjes voor kinderen, die ze zelf eenvoudig konden sluiten. Ik maakte steeds meer jassen, verkocht ze en de zaken begonnen vlot te lopen. Enkele inkopers begonnen naar meer variëteit te vragen. Toen ben ik gestart met het ontwerpen van broeken, knitwear…

Tot ik plots een groot team rond mij had en we elk seizoen collecties maakten. Het creatieve proces is magnifiek maar eens dat de collectie de deur uit moet zit je met productiebeperkingen, commercialisering… Je moet te snel gaan. Na een tijd geloofde ik daar niet meer in, ik wou iets tijdlozer. Dus keerde ik terug naar mijn eerste liefde: regenjassen. Ik wilde echt meer nadenken over mijn stukken; ik wil dat ze praktisch zijn, lang meegaan en dat je ze overal met je meeneemt. Ik kies er bewust voor een product van hogere kwaliteit te maken, zoals Xandres dat ook doet. Je moet je concentreren op hetgeen je het beste kunt, en in mijn geval is dat wat ik creëer met “Cumulus”.

Hoe verliep die overgang van een redelijk veilige job als leerkracht naar een onberekenbare job als zelfstandig designer?

Het was zeer moeilijk, ik hield heel veel van mijn job en was ook vast benoemd. Maar er kwam een bepaald moment waarop mijn man zei: “Als je dit wilt doen, doe het dan gewoon.” Ik stapte op en gaf nog even halftijds les in de avondschool maar na een tijdje nam ik een definitief besluit. Ik zei tegen mezelf: “Ik stop er nu echt mee, juist omdat ik nog graag doe wat ik doe en ik nog energie heb.” Als je tot het einde doorgaat, tot je moe bent en niet meer kunt, heb je geen energie meer om er weer bovenop te komen. Ik weet niet hoe het eraan zal toegaan binnen tien jaar. De mensen rondom mij gaan op pensioen, ik weet nu al dat ik zo lang mogelijk ga werken. Maar het is dan ook iets dat ik graag doe, ik voel me vrijer dan ooit. Ik zat er vaak mee in dat ik door mijn werk niet altijd alles kon doen met de kinderen, zoals hun boeken kaften of ze op de eerste schooldag afzetten. Maar later vertelden ze me dat ze juist trots waren op mijn hard werk. Het is niet gemakkelijk geweest maar ik heb er geen spijt van. Er is iets vanbinnen dat sterker is dan mij, ik moet het gewoon doen.

Je bent mama, designer, je hebt een winkel en je atelier plus de collecties. Hoe bewaar je de balans voor jezelf?

Vanaf het moment dat ik die hele teamstructuur niet meer rond me had en de kinderen wat ouder waren ben ik bewust opnieuw mijn culturele leven gaan opzoeken: cinema, theater, reizen... We hebben een huisje in Senegal, dichtbij de zee. Daar is het rustig en kan ik me echt ontspannen. Onlangs heb ik me ingeschreven in de academie van Bosvoorde, ik volg er nu twee avonden per week gravure en lithografie. Het werkt echt meditatief. Als ik daar geen zin in heb moet ik met niemand praten. De mensen vragen me soms of ik mijn gravures ga verkopen. Helemaal niet! Ik wil gewoon vooruitgaan, beter worden, er is geen einde vooropgesteld. Het gaat helemaal om dat creatieve proces. Als ik in de cinema zit, op een concert ben, in het bos ga lopen of in de gravure-les zit, komen de ideeën naar boven. Dan kan ik ademhalen. Dat is noodzakelijk voor mij.

Je winkel is nu in Brussel en je hebt een atelier Schaarbeek. Woon je al lang in de hoofdstad?

Ik heb altijd in Brussel gewoond en zolang ik in België ben wil ik nergens anders zijn. Het is zo’n multiculturele stad en dat voedt de geest. Wat magnifiek is aan deze stad is dat we telkens op 200 km zitten van een ander land. Als ik vandaag ideeën wil opdoen, neem ik een trein naar Maastricht of Londen en ben ik ’s avonds terug als ik wil. of als ik naar Napels wil spring ik om zeven uur ’s avonds op een trein en kom ik aan om half elf. Daar zijn vrienden uit andere landen echt jaloers op.

Welke vrouwen hebben jou eigenlijk altijd al geïnspireerd?

Vrouwen zoals Marie Curie. Of Grace Kelly en haar fascinerende elegantie. Soms zijn het gewoon de vrouwen die mij persoonlijk omringen en die ik helemaal zie openbloeien. Mijn schoonzus heeft in Corsica met haar baby in de bergen gewoond, zonder water of elektriciteit. Ze heeft het moeilijk gehad en moest werken en tegelijkertijd een opleiding volgen, maar het is gelukt en ze leeft nu zeer goed. Heel inspirerend. Het leven is kort; wanneer we ontdekken wat er vanbinnen zit en wat we eigenlijk moeten doen, dan kan dat enorm krachtig zijn.

Vanaf 17 februari in alle Xandres & Xandres xline brand stores & online, zolang de voorraad strekt (slechts 100 exemplaren).

Sluiten

de 3 creatieve breinen van het jonge handtassenlabel Feryn

Een nieuw seizoen "Inspiring Women" interviews trappen we uiteraard af met een goed gesprek met de 3 creatieve breinen achter de eerste Xandres-collab van 2016 : Lize, Mira en Yanne van het jonge handtassenlabel Feryn. Samen leverden zij het prachtontwerp voor de in gelimiteerde oplage verkrijgbare en door hen handgesneden en -gestikte "Atelier Feryn for Xandres"-clutch. Inspireren doet dit trio omdat ze een top voorbeeld zijn van hoe millennials zaken doen. Snel beslissen en optimaal gebruik maken van nieuwe media, maar met respect voor het ambacht en gevestigde waarden als Xandres. Omdat deze uiterst gedreven twentysomethings, zoals ze meermaals aangeven, zelf vooral geïnspireerd en aangemoedigd werden door hun eigen moeder die ze enkele weken voor dit interview jammer genoeg verloren, willen we Mama Feryn als ultieme DIY-ster-avant-la-lettre toevoegen aan onze lijst van "Inspiring Women". Hoe zij haar dochters aanleerde om zonder vrees om te gaan met machine en materiaal spreekt vandaag nog in hun originele aanpak én kwaliteit van hun designs.

Vertel eens over die liefde voor het ambacht?

Yanne : Ik denk dat we die echt met de paplepel hebben binnengekregen. Mama deed écht alles zelf. Niet enkel kleren maken, maar ook verbouwen en timmeren.

Lize : Reizen deden we bijvoorbeeld met een bestelwagen die mama volledig had ingericht zodat we er met 5 personen in konden slapen en eten. Ze had alles zelf getimmerd, matrassen gemaakt, 's morgens kon je het interieur ombouwen naar een tafel waarop we konden ontbijten. Er waren zelfs niveaus, ik sliep in een hangmat boven de rest.

Yanne : We mochten ook al heel snel met haar stikmachine werken. Lize heeft haar plechtige communiekleren zelf gemaakt. Hoeveel twaalfjarigen kunnen dat zeggen en hoeveel mama's laten dat toe?

Het verhaal van drie zussen die samen een zaak starten en een volledig met de hand gemaakt en duurzaam product maken spreekt duidelijk aan.

Hebben jullie een vaste job achter jullie gelaten om Feryn op te starten? 

Mira : Yanne was kleuterleidster en ik was zelfstandig grafisch vormgever.

Lize : Ik ben actrice, nog steeds.

Yanne: In de middelbare school hebben we alle drie kunstonderwijs gevolgd, maar ik wilde in eerste instantie wat meer zekerheid en wilde graag met kinderen werken, dus een studie kleuteronderwijs was een logische keuze. Ik heb dat vier jaar voltijds en met heel veel liefde gedaan, maar toen ik twee keer kort na elkaar zwanger werd was ik wettelijk verplicht te stoppen met werken, dus zat ik een tijd thuis. Ondertussen was Mira haar grafische werk wat beu én werd de ruimte waar nu Feryn in gevestigd is gebouwd. Initieel meer als hobbyruimte eigenlijk, omdat onze ouders de "koterijen" die op hun grond stonden wilden opruimen. We waren in die periode met de drie zussen en mama ook aan een opleiding lederbewerking begonnen en zo werd het steeds duidelijker dat dit het ideale moment was om de overstap te maken.

Jullie hebben het meteen serieus aangepakt met als gevolg dat er in oktober 2015 een webshop klaarstond. Een slimme zet, want verschillende Feryn-designs waren in een mum van tijd uitverkocht. Er wordt meer en meer online gewinkeld, maar sommige designers blijven toch liever in de klassieke etalages liggen, vanwaar jullie beslissing?

Yanne : We willen dat er zo weinig mogelijk stappen zijn tussen het atelier en de klant. Omdat we het maken van de handtassen heel graag zelf doen en niet willen uitbesteden, willen we ook een goed overzicht kunnen houden.

Lize : We willen ook graag een open atelier zijn. Uiteraard zijn er de gelimiteerde collecties waarvan er van elk stuk maar vijf exemplaren gemaakt worden. Die zijn genummerd, zodat de klant weet hoeveel items er al verkocht werden. Maar daarnaast is er de "Op Maat" corner van onze webshop. Je kiest één model en dan kan je personaliseren : kleur, aantal binnenzakjes, een gravure,... We willen onze klanten aanmoedigen om creatief te zijn en vaak zijn we aangenaam verrast. Zo was er een man die onlangs een liefdesbrief liet graveren in een tas voor zijn vrouw.

Hadden jullie dit succes eigenlijk verwacht?

Mira : Het was erg moeilijk in te schatten. Voor de officiële launch hadden we al wel een Facebook-pagina opgezet waarop we konden tonen waarmee we bezig waren.

Lize : Tijdens onze lancering kwam ook "Voor wat hoort wat" uit, een T.V.-serie waarin ik één van de hoofdrollen speel en veel pers voor moest doen. Ik kreeg vaak de vraag waar ik me zo nogal mee bezig hield en dat waren uitgelezen momenten om het over ons handtassenlabel te hebben. Het verhaal van drie zussen die samen een zaak starten en een volledig met de hand gemaakt en duurzaam product maken spreekt duidelijk aan.

Hebben jullie je succes ook te danken aan social media?

Mira : Absoluut. We houden onze Facebook en Instagram pagina's ook up-to-date. Tijdens het maken van de Xandres-tas, bijvoorbeeld, postten we elke dag iets over de evolutie van de clutch.

Lize: We hebben klanten uit heel België dus de manier om ons te ontdekken is online. We bevinden ons hier in Deerlijk en moeten het uiteraard niet hebben van toevallige voorbijgangers. Omdat we handtassen maken die gepersonaliseerd kunnen worden, ga je er ook sneller een fotootje van nemen en over vertellen op sociale media.

Vertel eens over de samenwerking met Xandres. Hoe verliep die?

Lize : Super vlot! We kregen enkele maanden geleden info over de Xandres Spring/Summer 16 collectie, we kregen moodboards en studiofoto’s te zien. Toen zijn we met z'n drieën op zoek gegaan naar kleuren die in de verschillende collecties terugkwamen. De textuurverschillen vielen ons ook meteen op. En daarom hebben we in de clutch verschillende soorten leer samengebracht.

Yanne : Eerst tekenden we enkele ontwerpen. Toen kwam een team van Xandres langs en werd het model en de kleuren vastgelegd. Het ‘nude’ leer hebben we meteen samen gekozen als basiskleur. Vervolgens zijn we bij de leerhandel gaan zoeken naar unieke leersoorten. Ten slotte hebben we een voorstel gedaan van combinaties die we zelf heel mooi vonden. Xandres ging meteen akkoord.

Wat hopen jullie op lange termijn uit deze samenwerking te halen?

Lize : Mensen associëren Xandres met een bepaalde kwaliteit. Ik hoop dat de mensen hierdoor Feryn met hetzelfde niveau associëren.

Wat zijn de moeilijke punten van samenwerken als zussen?

Lize: We zijn altijd goede vriendinnen geweest en mama was bang dat wanneer we zakenpartners zouden worden, dat voor een haar in de boter zou zorgen.

Mira : Maar het is een kwestie van geven en nemen. Er zijn dagen dat Yanne meer werkt dan ik.

Yanne : Maar Mira produceert in een kortere tijd meer en Lize helpt bij het ontwerpen van de collecties, kiezen van de materialen en zorgt voor onbetaalbare promotie.

Mira : Ik werk vaak ’s avonds aan de grafische kant. We vertrouwen elkaar daarin.

Yanne : We hebben wel eens een discussie die kan oplaaien, maar die is ook meteen voorbij. Je hebt gezinnen waarbij de wrevel zich ophoopt, of spanningen plots ontploffen.

Lize : Wij flappen er alles meteen uit.

Jullie mama heeft het beginsucces van Feryn en de start van de samenwerking met Xandres nog mogen meemaken. Was ze trots?

Mira : Het was haar grote droom dat we met z'n drieën iets zouden opbouwen.

Lize : En ze heeft nooit getwijfeld aan ons succes.

Wat willen jullie nog bereiken in 2016?

Mira : We willen niet per se groot worden, maar ik zou op het einde van 2016 graag een even positief gesprek hebben als nu.

Yanne : We willen ook meer tijd vinden om nieuwe collecties te maken, er is bijvoorbeeld veel vraag naar kinderboekentasjes en portefeuilles. Ik zou op het einde van 2016 graag kunnen zeggen: "Weet je wat? We zijn goed bezig!".

www.atelierferyn.be

Lees meer over onze samenwerking met Atelier Feryn.

Sluiten

Sluiten

Zaakvoerster Rosette La Vedette

Ze straalt energie uit en in haar woorden schuilt een soort van ongeduld. Het moet vooruitgaan voor Wendy Rosseel: in haar job, in haar leven. Toen ze in 2008 de diagnose borstkanker kreeg, viel alles even (noodgedwongen) stil. Héél even, want na de klap borrelde al snel het idee voor haar merk, Rosette La Vedette, met kleurrijke sjaaltjes en mutsjes voor kankerpatiënten.

“Toen ik borstkanker kreeg en mijn haar verloor door chemotherapie, wist ik meteen dat ik geen pruik wilde dragen. Ik wilde een sjaal of mutsje, maar vond in het aanbod niks naar mijn zin. Er was weinig kleur, en alles zag er nogal ouderwets uit. Mijn mama naaide uiteindelijk zelf mutsjes voor mij. Daar kreeg ik zo veel positieve reacties op. Zo groeide het idee om een eigen merk en webshop te starten. Nadien heeft het nog twee jaar geduurd voor ik écht begonnen ben met Rosette La Vedette. Na mijn kankerbehandeling was ik heel blij om ‘back to normal’ te gaan en mijn job in communicatie weer op te pikken. Maar toen het idee twee jaar in mij hoofd bleef rondspoken, wist ik: hier zit écht iets in."

Wat was je drijfveer om Rosette La Vedette te starten? Ik voelde dat er een behoefte was, dat er mensen zijn die dit product nodig hebben. Al is het een beetje dubbel, omdat ik natuurlijk liever zou willen dat mensen de mutsjes niet nodig hebben. Maar ik weet zelf wat voor een verschil het kan maken als je er goed uitziet, ook als je ziek bent. Als ik vrouwen met mijn mutsjes zie, dan zie ik vaak dat ze goed in hun vel zitten. Ik maak geen collectie om je kaalheid te verbergen, maar een die je helpt om je trots terug te vinden en die je over je schaamte heen helpt. Ik verkoop een klein beetje stof maar eigenlijk heel veel feelgood. Ik kan vrouwen niet beter maken, maar ik kan ze wel ‘empoweren’. Wat er ook meespeelde, was de zin om iets in de markt te zetten. In mijn communicatiejob kon ik telkens maar één aspect van een project of merk beïnvloeden. Ik werkte aan de laatste schil, en wilde graag ook een keer de kern neerzetten. Maar ik zag dat als iets voor later, na mijn midlifecrisis. (lacht) Toen ik ziek werd, vielen de puzzelstukjes in elkaar.

Ik verkoop een klein beetje stof, maar heel veel feelgood

Heeft de ziekte je veranderd? Ook op een positieve manier? Sterker nog, ze heeft me alleen op een positieve manier veranderd. Op korte termijn was het natuurlijk niks positiefs. Je bent ziek en kan veel niet. Er bestaan geen handleidingen over hoe je ermee omgaat. Maar hoe langer de ziekte achter de rug is, hoe meer ik ook merk welke goede dingen eruit voortgekomen zijn.

Bijvoorbeeld? Ik was in de periode van mijn ziekte heel moe en werd verplicht om elke dag na te denken over wat ik wilde doen. Ik had immers maar genoeg brandstof in mijn lijf om enkele dingen per dag te doen. Luisteren naar je lichaam en doseren is iets wat ik toen geleerd heb. Ik heb geleerd om mijn buikgevoel te volgen. Heb ik er goesting in? Gaat het me energie geven? Voor ik kanker had, liet ik me van het ene in het andere rollen, na mijn studies begon ik een eerste job, dan een andere job, zonder echt na te denken. Door de kanker heb ik geleerd om bewustere keuzes te maken. Het bracht me ook het besef bij dat je niet kiest wat je overkomt, maar dat je wél kiest hoe je dat verhaal aan jezelf vertelt en hoe je ermee omgaat.

Welke tip of leidraad heeft je tijdens je ziekte geholpen? Toen ik besefte dat ik chemotherapie nodig zou hebben, zat ik in zak en as. Ik had de effecten daarvan in mijn nabije omgeving gezien. De dokter stelde me toen gerust met de woorden: ‘Wendy, je gaat de controle niet verliezen, je moet ze gewoon even aan ons geven en we geven ze nadien terug’. Dat heeft me enorm geholpen. Ik ben een controlefreak maar leerde toen om los te laten en om vertrouwen te geven als je intuïtief voelt dat je goed omringd bent. Nu helpt die leidraad me nog. Mijn buikgevoel is de sturende factor in mijn zaak. Door vertrouwen te geven aan een team van experts kan je tot een veel beter resultaat komen. Delegeren betekent niet dat je de controle verliest. Ik heb in mijn zaak nu een fantastisch team van partners rond mij verzameld. Met één telefoontje worden problemen opgelost, plannen gemaakt voor een nieuw seizoen...

Wat vind jij zelf het leukste aspect aan je job? Het creatieve luik. Twee maal per jaar mag ik kleuren en stoffen kiezen. Ik kan me dan al voorstellen hoe de stof op het hoofd van mijn klanten er zal uitzien. Over mijn najaarscollectie nu ben ik bijvoorbeeld heel tevreden: ik vind het mijn beste collectie ooit. De kleuren en prints zitten precies goed.

Hoe maak jij het verschil met andere sjaaltjes en mutsjes? Ik blijf niet steken in de medische benadering of de ‘ocharme-benadering’. Ik zorg er natuurlijk voor dat mijn mutsjes een heel goed product zijn: ze irriteren niet, zijn zacht, bieden volume. Maar het kleurrijke en de gedurfde prints in mijn collectie zijn mijn handelsmerk. Ik denk dat ik vaak net een stapje verder durf te gaan dan anderen. Ik bekijk de ontwerpen door een andere bril omdat ik vanuit eigen ervaring ontwerp.

Xandres koos jou als inspirerende vrouw. Wie inspireert jou? Mensen die ik graag rond mij heb en die me inspireren, zijn mensen die goed weten wat ze kunnen en wat ze niet kunnen, en die daar ‘content’ mee zijn. Ze stralen zo veel energie uit omdat ze dingen ondernemen die ze graag doen en goed doen. Als ik met zo’n mensen praat, dan geeft dat mij energie. Er schuilt ook een soort rust in hen omdat ze niet per se dingen ‘moeten’, ze zijn gewoon ‘content’. Die mix van energie en rust trekt me aan.

Xandres is partner van Pink Ribbon, de organisatie die borstkanker in de kijker blijft zetten en van oktober dé borstkankermaand maakte. Wat betekent Pink Ribbon voor jou? Ik vind sensibilisering heel belangrijk. Borstkanker is de meest voorkomende kanker bij vrouwen in ons land. En als je het wereldwijd bekijkt, dan komt er verhoudingsgewijs het meeste borstkanker voor in België. Het is een kanker die relatief makkelijk te detecteren valt als je weet wat de symptomen zijn. Daarom vind ik het belangrijk dat borstkanker een gesprekstopic blijft. Door de campagnes zijn mensen zich ervan bewust dat het hen kan overkomen en weten ze hoe ze de ziekte kunnen herkennen, wat de overlevingskansen ten goede komt. En het is ook goed om kanker uit de taboesfeer te halen, want veel mensen weten toch nog niet goed hoe ze ermee moeten omgaan als de ziekte iemand in hun omgeving treft.

Sluiten

Sluiten

Julie & Véronique

Toen advocate Julie Van Waes en ingenieur lucht- en ruimtevaart Véronique Duponselle de multimerkenwinkel Jo.mode in Lochristi overnamen, betekende dat een grote carrièreswitch. Maar spijt van hun keuze hebben de dames ruim een jaar later allesbehalve. Vol passie en ambitie gingen ze de nieuwe uitdaging aan en leerden ze de kneepjes van het modevak kennen. Julie en Véronique openden intussen een tweede multimerkenboetiek in Izegem. “We geloven allebei dat je elke dag het geluk moet nastreven, zowel in je job als je privéleven. Dat betekent keuzes maken en er dan 100% voor gaan.”

Waarom maakten jullie die carrièreswitch?

Julie: “We waren allebei op een punt in ons leven beland, waarbij we de zin voelden om te ondernemen en iets in het bedrijfsleven te doen. Dat het een bedrijf in de modesector werd, is eigenlijk toeval. Het hoefde niet zozeer in de mode te zijn, al zijn we natuurlijk wél blij omdat mode een product is dat je als vrouw aanspreekt.”

Véronique: “Als strategy consultant kwam ik in contact met heel wat bedrijven. Door op elk niveau mee te draaien en te proeven van de verschillende aspecten binnen een bedrijf kreeg ik zin om het hele proces eens van a tot z op te volgen, in plaats van telkens projectmatig en tijdelijk te werken. Bovendien hield mijn vorige job ook een enorm hectisch en druk bestaan in: ik zat continu op hotel. Ik heb vier jaar als consultant gewerkt en was in die tijd ongeveer een half jaar in België. Zodra je kinderen hebt, wordt dat heel moeilijk. Ofwel zoek je voortdurend oplossingen voor de opvang van de kinderen ofwel kies je voor een ander bestaan. Ik heb voor een nieuwe uitdaging gekozen die wel te combineren valt met mijn gezin. Ik vind het bovendien een supercoole uitdaging. Ik kende Jo.mode al een tijdje en ben op de trein gesprongen. En ik kwam Julie tegen op die trein.”

Wat vonden jullie de grootste uitdaging in die nieuwe job?

Julie: “De grootste uitdaging is dat we nu voor én met mensen werken. De klant staat centraal, maar niet enkel de klant, ook het personeel of onze collega’s vinden wij héél belangrijk. Dat is niet altijd een makkelijke afweging. Een andere uitdaging is dat het plaatje cijfermatig moet kloppen. Het lijkt een heel toffe job en dat is het ook, maar er hangt een serieuze verantwoordelijkheid aan vast: de lonen van de medewerkers moeten betaald worden, de collecties moeten vooraf gefinancierd worden. Het is voor ons beiden een financiële investering die niet te onderschatten is. De uitdaging is dus om het commercieel ‘draaiend’ te houden.”

Als je hard werkt, kan je dat maar beter met passie doen

Véronique, heb jij nu een beter evenwicht werk-privé gevonden?

Véronique: “Ja, die combinatie valt nu beter mee: ik slaap elke avond in mijn eigen bed. Dat is een groot verschil. Ik probeer ’s avonds de kinderen altijd zelf in bed te steken. ’s Morgens kan ik ze ook zelf naar school brengen. De weekends daarentegen vallen dan weer tegen. Een op de twee weekends werken we. Dat is een afweging geweest. Maar ik heb een uitdagende job nodig. Ik zou ook 9 to 5 kunnen werken en meer bij de kinderen zijn, maar daar zou ik zelf niet gelukkig van worden.”

Julie: “We zijn betere moeders door deze job. We proberen voortdurend een evenwicht te vinden. Dat is niet altijd makkelijk, maar het helpt dat we met twee zijn. Alleen hadden we de sprong wellicht niet gewaagd. We hebben allebei kinderen, we zitten in hetzelfde schuitje. We proberen dus een evenwicht te zoeken zodat het voor ons beiden haalbaar is. En we hebben mannen die begrip hebben voor onze keuze.”

Hoe pakken jullie dat concreet aan, die combinatie van een uitdagende job en een gezin?

Véronique: “Ik vind een duidelijke communicatie erg belangrijk. Thuis bespreek ik bij de start van de week telkens de planning met mijn man, zodat het duidelijk is wie de kinderen naar school brengt en weer haalt. Als het op voorhand goed afgesproken is, weet iedereen wat de verwachtingen zijn die week. Door duidelijk te communiceren en goed te plannen vermijd je stress.”

Xandres selecteerde jullie als inspirerende vrouwen. Wie vinden jullie zelf inspirerende voorbeelden?

Véronique: “Ik sta daar weinig bij stil: iedereen heeft zijn eigen leven en doet het op zijn eigen manier. Ik denk dat je in the end je eigen keuzes moet maken.”

Julie: “Ik kijk daarbij vooral in mijn eigen omgeving. Ik vind het inspirerend hoe mijn mama het voor elkaar kreeg met drie kinderen en hoe ze binnenkort haar veertigste huwelijksverjaardag viert. Dat vind ik ‘chapeau’.”

Véronique: “Mensen die kunnen relativeren en genieten van het leven, die het geluk nastreven: dat is inspirerend.”

Hebben jullie een rolverdeling in de zaak?

Julie: “We doen veel samen, zoals de voorbereiding van de aankopen, de aankopen en de opvolging. Verder verdelen we wel enkele verantwoordelijkheden: Véronique is meer bezig met de cijfers, de grafieken en analyses. Ik ben meer bezig met alles wat het personeel aanbelangt en uiteraard alle legal zaken. Evenementen en marketing doen we samen, we verdelen de taken dan project per project.”

Zijn er aspecten in de modesector die jullie verrast hebben?

Julie: “Dat de winstmarges zo klein zijn. Iedereen denkt dat er bij kleding een heel grote marge is, omdat er in de solden ‘gegooid’ wordt met kortingen. Maar dat is niet het geval. Jammer genoeg. De solden vallen trouwens vanuit het oogpunt van de winkels ook veel te vroeg. Voor ons zouden solden in februari perfect zijn. En voor de zomer in augustus. De vroege solden maken de markt een beetje kapot. Kleding verliest zijn waarde al terwijl het seizoen nog lang niet voorbij is.”

Hoe proberen jullie het verschil te maken met Jo.mode?

Julie: “Service is heel belangrijk. Dat is het aspect waarmee we het verschil willen én moeten maken. We willen niet louter verkopen, maar mensen ook gelukkig maken, een leuke beleving bezorgen. Het doet ons bijvoorbeeld plezier als mensen hier een koffietje drinken in de koffiecorner. Iedereen is altijd zo druk bezig, wij willen bewust een moment van rust creëren, een verwenmoment voor jezelf. Daarom hechten we ook zo veel belang aan stijladvies. Als je wil, hoef je het pashokje zelfs niet uit te komen en zoeken onze stylistes een outfit voor je uit. Maar wie liever in alle rust zélf kiest en past, kan dat uiteraard ook.”

Hebben jullie een quote of levensmotto?

Julie: “Leef vandaag, en doe dat goed. Probeer alles wat je doet goed te doen. Maar dan ook écht alles: als je uitgaat, ga dan goed uit. Als je bij de kinderen bent, wees er dan met je volle aandacht bij. Het leven is te kort om alles maar half te doen.”

Véronique: “Je leeft maar één keer, is mijn motto. Geniet van de dag, je ziet wel wat morgen brengt. En maak er iets leuks van: zowel op je werk als thuis. Streef het geluk na in alles. Als je niet gelukkig bent, moet je andere keuzes maken. Wanneer je veel en hard werkt, kan je dat bijvoorbeeld maar beter met passie en volle overtuiging doen.”

www.jomode.be

Sluiten

Oprichtster en bestuurster van Pink Ribbon

Onze "Inspiring Woman" van deze maand is de schijnbaar onvermoeibare Rosette Van Rossem (69). Als bestuurder van Pink Ribbon en gepensioneerd directeur van Sanoma (uitgever van o.a. Feeling, Flair en Libelle) is zij de drijvende kracht achter de organisatie die strijdt tegen borstkanker en een absoluut rolmodel wat betreft volharding en onuitputtelijke inzet. Xandres ondersteunt de missie van Pink Ribbon, namelijk de ziekte bespreekbaar maken, een boodschap van moed en hoop de wereld insturen, preventie en opsporing aanmoedigen en concrete projecten financieren om de levenskwaliteit van patiënten en ex-patiënten te verbeteren.

Mevrouw Van Rossem, u hebt een vijftal jaren geleden de overstap gemaakt van een hoge commerciële functie naar iets goeds willen doen, willen bijdragen. Waarom die move? Het was voor mij geen carrièrestap, mijn carrière is voorbij. Ik heb tot mijn 65ste bij Sanoma gewerkt. Tot aan mijn pensioen dus. Tijdens de laatste jaren vonden we als uitgever van zo veel vrouwenbladen dat we moesten teruggeven aan de Belgische vrouwen. Ik heb toen gezegd dat ik dat project wel wilde trekken. We zijn bij borstkanker terecht gekomen, enerzijds omdat de cijfers gewoon schrikwekkend zijn. Een tweede reden is dat ik heel snel ontdekt heb dat één van de grote wapens die we hebben in deze strijd, communicatie is. Informeren, taboes doorbreken, de dingen zeggen zoals ze zijn. Maar steeds op een positieve manier, want we willen het hebben over hoop. Het eerste dat we deden was een magazine uitgeven. En dat heeft ook in deze digitale tijden nog steeds nut, want we weten dat het voor vrouwen en hun omgeving nog zeer moeilijk is om over de ziekte te praten. Het feit dat zo'n blad op de salontafel ligt, kan een gesprek veroorzaken.

Wanneer besloten werd dat borstkanker "het goede doel" zou worden, had u er toen zelf al mee te maken gehad? Neen, niet zelf of in mijn directe omgeving. Nu ik me jarenlang ondergedompeld heb in de materie, ken ik natuurlijk veel patiënten en ondertussen kregen ook vrienden van me te maken met de ziekte. Destijds klopte het vooral met mijn professioneel pad, plus er was een stem in mij die zei : "Je hebt geluk gehad, je hebt een mooie carrière kunnen uitbouwen, niet iedereen krijgt die kans." Ik wist dat ik iets wilde doen met en voor andere vrouwen. Ik wilde ook alles wat ik geleerd had en mijn netwerk inzetten. Toen ik op pensioen ging, was het natuurlijk de vraag wie mijn taken bij Pink Ribbon zou overnemen. Ik heb meteen laten horen dat ik dat wilde blijven doen en sindsdien ben ik bestuurder. Onbezoldigd, weliswaar, wat ik belangrijk vind. Ondertussen is mijn opvolging ook al verzekerd, want hoe goed ik me nu ook voel, dit is te belangrijk om van mijn gezondheid af te hangen.

Wat zijn de grootste issues rond borstkanker en hoe bepaalt u de focus van Pink Ribbon? Onze permanente focus blijft preventie, opsporing en we willen ook informeren over de ziekte. Wat preventie betreft: het is schrijnend dat mensen niet beseffen dat door een gezondere levensstijl 1 op 3 gevallen kunnen vermeden worden. Dat wil zeggen : een half uur per dag écht bewegen gecombineerd met een gezond voedingspatroon en daarbij overgewicht, tabak en drugs vermijden en alcoholgebruik heel erg inperken. We willen wel voorzichtig omgaan met die boodschap omdat we niemand een schuldgevoel willen aanpraten. We weten ook dat wanneer kanker in een eerste fase opgespoord wordt, de kans op genezing bijna 100% is en de behandeling is ook veel minder zwaar. Voor de leeftijdsgroep tussen 50 en 69 zeggen we : je moet om een mammografie gaan. Het is gratis want het wordt georganiseerd door de overheid. Toch gaan vele vrouwen niet, dus dan rijst de vraag : waarom?

Wat is het antwoord dat u daar al op gekregen hebt? Veel vrouwen denken dat het onderzoek pijn doet. Zelfs als dat zo is, 20 seconden pijn tegenover de ziekte zelf -die oneindig veel pijnlijker is- is niets. Soms haalt men aan dat je tijdens een mammografie ook bestraald wordt en dat je daarvan ook kanker zou krijgen. De apparaten die op dit moment gebruikt worden geven niet meer straling af dan de hoeveelheid die je sowieso krijgt wanneer je het vliegtuig neemt tussen Brussel en Nice.

Denkt u ook niet dat het gewoon angst is? Absoluut. Het niet willen weten. Die schrik van: als het resultaat positief zou zijn, wat gebeurt er dan met mijn leven.

Angelina Jolie kwam een tijdje geleden in het nieuws toen ze haar borsten preventief liet amputeren. Helpt dat de zaak? Ja en nee. Ja, die extra publiciteit helpt, want het doorbreekt taboes en het maakt bespreekbaar. Maar het heeft ook een heel negatieve consequentie gehad en dat is dat veel vrouwen naar het hospitaal gegaan zijn en gezegd hebben: ‘Ik wil een genetische test.’ Probleem is: wat als je niet begeleid wordt om met een

beslissingsproces om te gaan? Als het antwoord negatief is, dan is iedereen gelukkig. Maar wat gebeurt er als het positief is? Heb je dochters? Hoeveel angst creëer je? Is het enige antwoord op een positief resultaat doen wat Angelina Jolie gedaan heeft? Amputeren van de borsten en reconstrueren? Natuurlijk niet, want wat men zwaar onderschat is dat het reconstrueren veel pijnlijker en moeilijker kan zijn dan het amputeren en dat niet iedereen omringd is met dezelfde resources en de service als Angelina Jolie. Het is vaak mogelijk om te ontsnappen aan zo'n ingreep. Zelfs als de genetische test positief is kan je om de drie of zes maanden op controle gaan en misschien krijg je nooit iets. Eén van de projecten die wij dus ondersteunen gaat daarover en tekent een heel beslissingstraject uit voor vrouwen dat geïmplementeerd zal worden in de hospitalen.

Wat is het nieuwe project van 2015? Wel, we komen tot de positieve vaststelling dat er steeds meer survivors van borstkanker zijn en dat die heel lang kunnen leven. Maar zelfs wanneer iemand genezen is, blijft borstkanker deel uitmaken van hun leven. De angst zit er in, maar ook: leven met littekens, extra vermoeidheid en geheugenproblemen. Dan is er ook het "syndroom van de dikke arm" : wanneer men bij een chirurgische ingreep aan de okselklieren moest werken, functioneert die drainage daarna niet meer zo goed. Begin dit jaar hebben we een oproep gedaan om beter om te gaan met de gevolgen van chirurgische behandelingen. Dus één van de dingen die we dit jaar gaan doen is iets waar ik al langer mee rond liep, een project met betrekking tot Venetië. Ik wist dat er in Venetië een groep vrouwen is die zich "Pink Lioness" noemt, allemaal overlevers van borstkanker die twee keer per week samen gaan roeien. In eerste instantie omdat dat een natuurlijke lymfe-drainage is, maar ook omdat het hen een soort van cocon geeft waarin ze vrouwen ontmoeten die hetzelfde meemaken als zij en met die vrouwen kunnen ze echt praten. Het geeft een geborgenheid, maar tegelijkertijd roeien ze ook met een boot waar in het groot "Pink Lioness Venezia" opstaat en ze zijn in het roze gekleed. Zo tonen ze wie ze zijn en zeggen ze: 'Ok, we zijn ziek of ziek geweest, maar het leven blijft boeiend, je kan nog steeds veel doen.’ Begin dit jaar ben ik erin geslaagd om contact te zoeken met die vrouwen en dat klikte zo goed dat we na het gesprek beslist hebben om een soort zusterschap te op te richten tussen Pink Ribbon België en Pink Lioness Venezia. Ik vertrek met 10 Belgische patiënten voor 5 dagen naar Venetië en ze gaan elke dag roeien met die Venetiaanse vrouwen om te ervaren welke alle voordelen daarvan zijn. En wanneer we terugkomen hoop ik dat we door de media-visibiliteit die dat genereert er verschillende Belgische roeiclubs kunnen van overtuigen om het roeien voor borstkanker patiënten te faciliteren, om te beginnen door de organisatie van een ontdekkingsdag speciaal voor borstkanker patiënten.

De roze lintjes zijn toch ook nog steeds verkrijgbaar? Uiteraard! Na ze jarenlang weggegeven te hebben, gaan we ze dit jaar ook voor de eerste keer verkopen. Ik heb Edouard Vermeulen van Natan gevraagd om een lintje te ontwerpen en die verkopen we voor drie euro per stuk.

En dan is er uiteraard de "Xandres for Pink Ribbon", een sjaal waarvan per verkocht exemplaar 15 euro naar Pink Ribbon gaat. Ja, prachtig is die! Ik ben zelf een grote liefhebber van kleur. Wat ik elk modeseizoen doe, is uitzoeken welke nieuwe kleurencombinaties er zijn. En daar speel ik dan mee. Vroeger was ik een grote fan van Kenzo, maar moet ik eerlijk zeggen dat ik de designers zelf nu niet meer zo uitgebreid volg.

U zal binnenkort 70 worden dus ik wil u toch nog even vragen hoe u, in een periode waarin dat niet zo evident was voor vrouwen, zo snel carrière gemaakt heeft. Is die ambitie gaandeweg gegroeid of kreeg u dat van thuis mee? Wat mij waarschijnlijk geholpen heeft is dat ik enig kind was met een werkende moeder. Zij was mijn rolmodel en ik heb haar altijd zien werken. Het heeft dan ook lang geduurd voor ik besefte dat een jongen door de buitenwereld anders bekeken kon worden. Ik heb me dus gedurende vele jaren geen vragen gesteld en gewoon gedaan wat ik wou doen. Go for it. Ik ben ook getrouwd met een man wiens moeder en grootmoeder ook altijd gewerkt hebben. Ook met hem heb ik nooit een gesprek gehad heb over "wie gaat wat doen en is het ok wanneer ik ...", integendeel, mijn echtgenoot heeft gedurende een aantal jaren zijn eigen carrière afgeremd om mij vrijer te laten en toch nog een goed functionerend gezin te behouden. Hij had -en heeft nog steeds- een eigen bedrijf en kon beter over zijn agenda beslissen. Ik ben dus nooit afgeremd geweest én heb nooit een schuldgevoel gehad. Voor mij was dat allemaal normaal. Het ziet er ook niet meteen naar uit dat ik ga stoppen, want ik heb net geïnvesteerd in een nieuw bedrijf en daar zal ook heel wat tijd inkruipen. Maar ik heb het gevoel dat net omdat ik niets meer hoef te doen, ik heel veel gedaan krijg.

www.pink-ribbon.be

Sluiten

Voorvechtster van body positivity en zelfliefde

Als voorvechtster van body positivity en zelfliefde is Marte Boneschansker het ideale gezicht voor Xandres xline en net daarom schittert ze al voor de vijfde keer in onze campagne. Geen beter moment dus, aan het begin van dit nieuwe seizoen, om te polsen welke lessen dit lid van de Xandres-familie al heeft opgepikt tijdens haar succesvolle modellencarrière. Sinds die eerste keer bij ons op set, blijft Marte inspireren door haar kritische kijk op de mode-industrie en haar aanstekelijke boodschap van zelfaanvaarding. Inzichten die ze ook graag deelt met haar vrienden en fans op sociale media. Want wie Marte's carrière en leven een beetje volgt, weet: haar #confidenceisamuscle is pure waarheid.

Hoe ben je in de modellenwereld beland? Op mijn negende werd ik voor het eerst gescout op straat, maar mijn moeder liet me geen modellenwerk doen tot ik zestien was. Ik was heel boos! Vooral als jonge tiener vond ik dat ze mijn carrière dwarsboomde. (lacht) Nu ben ik dankbaar, want het gaf me de kans om in mijn natuurlijke maten en vormen te groeien. Als zestienjarige tekende ik een contract bij een hoogstaand modellenbureau in Amsterdam. Op dat moment was ik een maatje achtendertig en het bureau wilde daar nog twee maten vanaf hebben. Ik deed echt mijn best, maar afvallen was gewoon niet mijn ding. Mijn heupen en borsten kwamen erdoor en met een maatje veertig verliet ik het bureau en stond ik op het punt modellenwerk voor eeuwig af te schrijven. Toen Euromodel me twee jaar later scoutte als een maatje tweeënveertig – wat ik nog steeds ben – was ik dus heel verrast.

Hoe verliep die 'tweede ronde' als model? In het begin voelde het nogal vreemd. Ik verontschuldigde me bij klanten voor mijn gewicht, voelde me onzeker over mijn looks en verstopte mijn rondingen tijdens shoots. Ik had zelfs nachtmerries dat mijn nieuwe bureau me opbelde om te vertellen dat ze een fout hadden gemaakt en ik te dik was voor de opdrachten. Maar na elke shoot voelde ik m'n zelfvertrouwen sterker worden. Nu vind ik het geweldig dat ik mezelf kan zijn in de vorm die ik heb én overal ter wereld kan werken.

Je bent voor de vijfde keer het gezicht van de Xandres xline campagne. Hoe voel je je daarbij? Het is een hele eer! Xandres xline viert vrouwen met stijl en persoonlijkheid. Het merkverhaal trekt je naar binnen, je voelt je er sensueel, sterk en slim door. Ik herinner me dat ik heel nerveus was voor onze eerste shoot, ik had zoveel vlinders in mijn buik. Maar het hele team was enorm lief en we hadden meteen een band. Op Xandres xline shoots komt alles gewoon samen. Je voelt die mix van focus en opwinding. Zo weet je dat je samen iets moois aan het creëren bent.

Zelfvertrouwen is een spier, train ‘m elke dag.

Herinner je je bepaalde favoriete momenten bij ons op de set? Er zijn er zo veel! De locaties zijn altijd grandioos: één van mijn favoriete shoots was in een prachthuis aan de Nederlandse kust, echt een meesterwerk van moderne architectuur. Of die shoot in een Rotterdamse wolkenkrabber met ramen van vloer tot plafond. De meest ontroerende shoot was waarschijnlijk die net na de terroristische aanslagen in Brussel. Iedereen was er zo door geraakt en het was echt een vreemde dag. We waren uit ons lood geslagen maar de foto’s zijn uiteindelijk prachtig geworden. Alsof het verdriet ons een verborgen energie gaf, als een soort ritueel. We wilden onze verhalen blijven vertellen, we wilden leven en liefde tonen. Voor mij was die dag eentje die ik met familie doorbracht.

Welke veranderingen in modellenindustrie zou je nog graag zien plaatsvinden? Ik heb het gevoel dat er veel beweegt op dit moment: merken die andere meisjes, lichaamstypes, leeftijden en origine casten in hun shoots. Ze begrijpen eindelijk dat vrouwen een weerspiegeling van de maatschappij willen zien. Toch blijft het proces traag verlopen, vooral in beauty-campagnes. Maar het gaat stilaan vooruit. De shift is er en binnenkort zal diversiteit overal te zien zijn.

Wat vind je van de term ‘plus-size model’ of ‘plus-size mode’ of van het momenteel populairdere ‘curvy modellen’? Ik snap dat die benamingen verwarrend zijn, maar ze worden nu eenmaal in de branche gebruikt zodat merken en designers het juiste maatje voor de job vinden. In een ideale wereld zouden we die termen niet meer gebruiken, uiteraard. Ik verkies wel het woord ‘curvy’. Het is een zachtere term die meer zegt over lichaamstype dan over kledingmaat.

Hoe ben je eigenlijk tot zelfaanvaarding gekomen? Ik denk dat we allemaal -zowel mannen als vrouwen-, zo gebrainwasht zijn, dat we vinden dat alle vrouwen een super slanke zandlopervorm moeten hebben. Een foto-assistent toonde me ooit onbewerkte foto’s uit System magazine van topmodel Lara Stone net na de geboorte van haar baby. Ze zag er ongelooflijk mooi uit, maar de assistent beweerde dat ze er vreselijk uitzag en niet in vorm was. Is dat een grap? Ze is net bevallen! Ze zag er juist stralend uit. Omdat Lara zo’n sterke vrouw is kan je zien dat het haar niets kan schelen wat mensen van haar denken. Jezelf aanvaarden is een moeilijk proces, vooral voor vrouwen. Zelfs mijn meest skinny vriendin zegt dat ze een buikje heeft waar ze niet gek op is. Dan toon ik haar gewoon het mijne en zeg ik dat ik ervan hou. Dat is de truc. Hou van je lijf. Hou van elk deel. Elke ochtend verkondig ik aan mezelf dat mijn kont of heupen of buik prachtig zijn. Ik vertel mezelf dat mijn lengte net een sterk punt is, dat ik slim en lief ben.

Welk advies zou jij geven aan jonge meisjes die er anders uitzien dan wat magazines soms als de norm neerzetten? Voor mij ligt de verantwoordelijkheid bij de magazines. Voor een jong meisje is het heel moeilijk om te denken: “Wacht, dit is niet de realiteit: deze foto is in scène gezet en het zijn ook nog eens modellen.” Magazines zouden alle soorten lichaamstypes, leeftijden, genders en origine moeten tonen. Artikels als “Is jouw lichaam klaar voor de zomer?” zijn gewoon crimineel, vind ik. Dat is waarom vrouwen zich niet goed in hun vel voelen. Soms denk ik dat die blaadjes niet volledig vatten hoeveel macht ze hebben. Wil je dat vrouwen zich onzeker en ongelukkig gaan voelen? Of wil je hen sterker maken en hen de kracht en mogelijkheden die ze vanbinnen hebben tonen? Aan jonge meisjes zou ik zeggen: gebruik magazines om inspiratie op te doen, om mode te ontdekken en de verhalen te lezen, maar focus niet op wat gepresenteerd wordt als "het ideale lichaam" of "de beste levensstijl". Hou van jezelf zoals je bent en voor wat er binnen in je leeft. Geef wat extra liefde aan de delen van je lichaam die je niet zo mooi vindt, zet ze juist in de kijker. Ontdek waar je van houdt, wat je emancipeert, waar je sterker en onafhankelijker van wordt. Elk lichaam is ‘bikini-klaar’. Ga gewoon naar het strand en spring in het water! Klaar!

Als je terug kon keren in de tijd, welke boodschap zou je veertienjarige Marte meegeven? Ik zou haar vertellen nooit op dieet te gaan, rechtop te lopen en trots op zichzelf te zijn. Te doen waar ze van houdt. Hard te werken en intens te ontspannen. Dat vertel ik mezelf trouwens nog elke dag.

Je ging naar de theaterschool en je bent ook actrice, wat vind je het leukst aan op de planken staan? Acteren is mijn ware passie. Ik hou ervan op een podium te staan: de adrenaline, de energie en interactie met het publiek. Het is live en elke avond is anders. Het is eigenlijk een soort dans tussen performer en publiek, zonder de ene bestaat de andere niet.

Hoe heeft je acteerwerk je een beter model gemaakt? Ik neem mijn skills altijd mee naar een modellenopdracht. De fotograaf is mijn publiek en ik vertel hem of haar een verhaal met mijn ogen, bewegingen en gezicht. Ik probeer altijd een personage neer te zetten op de set.

Wat was het beste advies dat iemand uit de modellen- of acteerwereld je meegaf? Dit klinkt vast voor de hand liggend, maar: wees jezelf. Soms heb je het gevoel dat je moet veranderen om gelukkiger te worden. “Als ik meer zo word, dan vinden ze me leuker. Als ik meer zoals haar ben, zal ik een vriendje vinden.” Maar om eerlijk te zijn: er is maar één ‘jij’. Iemand vroeg me ooit wat ik graag deed als kind en ik herinnerde me toneelspelen, verkleedpartijen, lezen, tekenen en schrijven. Ik begon al die dingen opnieuw te doen en vergeleek mezelf niet langer met anderen. Als je op je gemak bent, als je doet waar je van houdt, als je jezelf graag ziet dan ben je op je mooist. Dat is een schoonheid die naar anderen uitstraalt, het is een licht dat je meeneemt naar jobs, relaties, naar het leven. Dat maakt je gelukkig.

Heb je een favoriete quote of mantra?“Zelfvertrouwen is een spier, train ‘m elke dag.”

www.instagram.com/marteboneschansker

Sluiten

Head of Commercial Training bij Brussels Airlines

Flexibiliteit, weerbaarheid en positief denken zijn voor Erica Raymaekers, 'Head of Commercial Training' en verantwoordelijk voor zo'n 1300 cabin crew members bij Brussels Airlines, geen holle woorden om te verweven in één of andere motivatie-quote voor Instagram, maar geperfectioneerde skills die ze dagelijks met veel plezier aanwendt om het beste te halen uit haar collega's én het beste te geven aan haar passagiers. Een gesprek met een 'Inspiring Woman' die toen haar "ideale job" niet zomaar uit de lucht kwam vallen, zelf op zoek ging naar haar passie. Een vrouw die inspireert door haar onuitputbare inlevingsvermogen en bewonderenswaardige werkethiek in een sector die constant uitdaagt. Extra pluspunt: Erica zat in de werkgroep die zich boog over de prachtige uniformen die Xandres nadien tekende voor Brussels Airlines en ze is nog steeds grote fan: "In mijn 26-jarige carrière is de rode Xandres-jurk het enige uniformstuk waarover we zo vaak complimenten krijgen."

U bent al meer dan 25 jaar aan het werk in deze sector en bezig aan een prachtige carrière. Herinnert u zich het moment nog waarop u wist dat u in de luchtvaartsector wilde werken? Het was zeker geen kinderdroom. Ik had eigenlijk geen idee wat voor carrière voor mij weggelegd was. Na mijn humaniora heb ik me ingeschreven in een privéschool om mijn talen bij te schaven we kregen er ook stages aangeboden. Eén ervan was op de luchthaven en daar leerde ik alumni kennen die als airhostess waren begonnen bij DAT, een fijne en kleine regionale luchtvaartmaatschappij op de luchthaven van Antwerpen die later de basis zou vormen waarop Brussels Airlines gebouwd werd. Ik werd geprikkeld. Ik dacht : OK, dit ga ik niet mijn hele leven doen, maar ik ben jong, ik ga de wereld zien, mijn talen kunnen oefenen en in contact komen met andere culturen. En kijk, 26 jaar later ben ik hier nog. Die prikkel groeide uit tot een passie.

U bent nooit bang geweest om te vliegen? Absoluut niet. Mijn ouders vlogen al met mij naar de Spaanse Costa's toen ik amper tweeënhalf jaar oud was. Als kind kreeg ik een kick van het opstijgen en landen en soms is die er na al die tijd nog; dat gevoel van: de wielen van de grond en we zijn vertrokken!

Waarom denkt u dat de luchtvaart meteen uw ding was? Sowieso ben ik altijd al heel sociaal geweest. Mijn vriendinnen noemden mij altijd de ‘mensenmagneet’ van ons groepje. Wanneer wij op stap waren en er vielen stiltes of er waren conversaties die niet goed vooruit gingen, dan was ik altijd degene die aan de kar trok om er toch iets leuk van te maken. Je moet wel een beetje pit hebben om deze job te doen. Het is veel meer dan een beetje mooi staan wezen.

Deze job vraagt om pit. Het is veel meer dan een beetje mooi staan wezen.

Hoe was het om destijds het faillissement van Sabena mee te maken? DAT, waar u werkte, ging niet failliet, maar er was wel een grote overgang. Ik wil eerst duidelijk stellen dat het verdwijnen van Sabena mij erg geraakt heeft. Met DAT vlogen wij ook voor Sabena en ik kende er verschillende mensen. Anderzijds heeft die ervaring mij ook meer energie gegeven. Ik heb geleerd dat er altijd nieuwe en grotere deuren openen. Wij hadden het geluk om na het failliet van Sabena te kunnen doorstarten en het Brussels Airlines te worden zoals we dat vandaag kennen. Sabena vloog naar meer en ook exotischere bestemmingen dan DAT. Voor de overgang fantaseerde ik al: "Wat als ik ooit de kans zou krijgen om op zo’n groot vliegtuig te kunnen werken?" En nu werd die kans mij in de schoot geworpen. Ik wilde ook mee helpen aan de opbouw van een nieuwe Belgische luchtvaartmaatschappij. Iedereen had die "Komaan, we gaan ervoor!"-mentaliteit. Ik ben meegegroeid en heb dan al snel een leidinggevende rol kunnen innemen.

Dat flexibele, heeft dat altijd al in u gezeten? In deze sector moet je vanaf dag 1 flexibel zijn. Als dat niet lukt, ga je het heel moeilijk krijgen, want het is geen 9 to 5 job. Je vliegt soms dag en nacht of je werkt tijdens Kerstmis. Je weet pas een maand tevoren wanneer je gaat vliegen, dus op lang voorhand plannen lukt niet: de ene keer ben je aan het werk op je verjaardag, de andere keer niet. Dat kan best lastig zijn om uit te leggen aan je familie. Ik geef les en sommige cursussen worden op een feestdag geven. Toevallig hadden we dit jaar een sessie op Paasmaandag en toen heb ik een aantal mailtjes gekregen waarin gevraagd werd of ik me vergist had van datum, want: 'Die dag is Paasmaandag.’ Waarop ik dan antwoord: “Welkom in de luchtvaart!” (lacht) Nog een reden waarom je je snel en altijd moet kunnen aanpassen als cabin crew member: op elke vlucht zitten zoveel verschillende type reizigers met andere bestemmingen en mind-sets : een rugzaktoerist, een student die niet geslaagd was voor een ingangsexamen, de president van een Afrikaans land, familieleden op weg naar een begrafenis, Brad Pitt, de Rode Duivels, de dansers van Tomorrowland,... Onze hersenradartjes moeten zich constant aanpassen aan wie we voor ons hebben. Enorm boeiend.

We kunnen niet anders dan het even over de aanslagen van 22 maart 2016 hebben. Hoe bent u daar persoonlijk mee omgegaan? We zijn daar met zijn allen samen doorgegaan en wij zijn vechters. Het frappantste vond ik vooral dat nadat Mr Gustin, CEO van Brussels Airlines, uit de crisisraad kwam en een aantal minuten nam om iedereen toe te spreken, er een sereniteit en stilte over de ruimte neerdaalde die onbeschrijfelijk was. En ook al werd de beslissing genomen om die dag alle vluchten te annuleren, er was niemand die naar huis is gegaan. Iedereen vroeg zich af: wat kunnen we doen en waar kunnen we helpen? Dat typeert ons ook.

Kan u ons wat meer vertellen over "Wings for Children"? Dat is een project waar ik al enkele jaren bij betrokken ben en waarbij we gratis korte vluchten vanuit Antwerpen organiseren voor kinderen met een mentale of fysieke beperking. Het vliegen zelf duurt een twintigtal minuten, maar alleen het instappen en uitstappen duurt vaak ook al een uur. Tijdens de vlucht -die voor vele van hen de allereerste is en een droom die we waarmaken- zijn de kinderen uitzinnig van vreugde. Prachtig om te zien. Zeer emotioneel voor zowel begeleiders als de bemanning.

U zit in het Cabin Crew managementteam van Brussels Airlines en u geeft ook les. Ik stond altijd al op de eerste rij als er iemand gezocht werd om anderen te begeleiden tijdens hun training. Ik wil niet alleen mijn kennis doorgeven, maar ook mijn passie en drive. Door de jaren heen is dat gegroeid tot het geven van training aan boord, gecombineerd met trainingen aan de grond in ons opleidingsdepartement. Ondertussen neem ik de hele coördinatie van het commerciële trainingsgedeelte op mij. Samen met zeven instructeurs ontfermen we ons over de cursussen die gaan over werk en de methodes aan boord en -heel belangrijk- de customer care. Omgaan met conflicten, je houding, stijl, charisma. Hoe voel je je in je uniform?

Het Brussels Airlines uniform dat door Xandres werd ontworpen! Ik heb in mijn carrière heel veel verschillende uniformen gedragen in ik kan eerlijk zeggen dat dit het eerste uniform is dat voor mij perfect samengaat met wat wij willen uitstralen. Enerzijds vertegenwoordigen wij een stukje België, of de "Belgitude" zoals wij dat noemen. De cabin crew moet dat gevoel uitstralen in hun gedrag, openheid, toegankelijkheid, maar ook discretie. Het is heel belangrijk dat je je goed voelt in wat je draagt. De rode Xandres-jurk is perfect, het is een stijlvol model maar ook heel fijn en makkelijk te dragen. Het is in mijn 26-jarige carrière ook het enige uniformstuk waarover ik word aangesproken. Voor het uniform werd getekend maakte ik deel uit van een werkgroep, waarin verschillende generaties vertegenwoordigd waren omdat iedereen er op zijn best moet uitzien en we kunnen wel stellen dat dat echt gelukt is.

Wat is uw off-duty kledingstijl? Ik ben wel bezig met mode, maar ik denk niet dat ik een bepaalde stijl heb. Ik probeer kledij te vinden waar ik mij goed in voel en die past bij mijn model en mijn figuur. Doorheen de jaren wordt dat wat makkelijker want dat leer je. Omdat ik de luxe heb om in andere landen inspiratie op te doen durf ik wel meer te experimenteren. Wanneer hier in België een trend gelanceerd wordt, hebben wij dat een jaar ervoor al ergens in Europa of de VS in het straatbeeld gezien. En dan merk ik wel dat mijn vriendinnen of mensen die niet in de luchtvaart zitten nog even moeten wennen aan die stijl.

Wat zijn uw favoriete reisbestemmingen? Ik kom heel graag in Kigali. Rwanda is een prachtig land met heel veel natuur en ik kom er tot rust. Wanneer ik er uit mijn raam kijk heeft dat bijna hetzelfde effect als een yogasessie: het brengt me tot rust en geeft me tegelijkertijd energie. Voor de rest winkel ik graag in New York en Milaan en ik hou ook erg veel van Spanje: Bilbao, Madrid, Malaga,...

Hoe combineert u dit eigenlijk allemaal met een gezin? Mijn man is flexibel en mijn kinderen hebben nooit anders geweten. Ik zie hun zelfstandigheid ook als een voordeel. Voor mij is het wel belangrijk dat er een goede balans is tussen mijn privé- en mijn professionele leven. In onze sector moet je met een gerust hart de deur kunnen dicht trekken aan het einde van een werkdag. Ik ben ook iets later moeder geworden, dus ik had de balans hier al gevonden. Maar ik wist ook: vanaf dat er kinderen komen ga ik opnieuw een evenwicht vinden, want mijn job opgeven is geen optie. Ik heb ook steeds hulp gehad van familie. Mijn kinderen proeven ook van mijn leven: ik kom thuis met mooie verhalen, of ik heb een cadeautje bij zoals een jurk uit New York voor mijn dochter.

Hebt u nog een goede tip om comfortabel te reizen? Probeer vanaf het eerste moment te genieten. Wacht niet tot je in het hotel aankomt of aan het zwembad zit. De vakantiesfeer is er al in het vliegtuig. Voor veel mensen is het reizen zelf nog een noodzakelijk kwaad en Brussels Airlines wil dat graag veranderen. Wij gaan jullie nu al in de watten leggen. Ik zeg thuis ook nooit dat ik ga werken, ik ga vliegen.

Wat wil u graag de volgende jaren nog doen? Ik wil andere continenten blijven ontdekken. Meer naar het Oosten en ik hoop dat we in de toekomst eigen naar Azië vluchten in ons steeds groeiend aanbod zullen opnemen. In onze cursussen worden culturen nauw onder de loep genomen. Ik zou er heel graag de Oosterse aan toevoegen.

Met uw drukke en onvoorspelbare agenda, moet ik toch nog wel even vragen hoe u zich ontspant. Ik loop en fiets drie maal per week, samen met mijn man. Zo maak ik mijn hoofd leeg, het is tegelijkertijd een beetje relatietherapie en het geeft ons de kans om huishoudelijke knopen door te hakken. Ideaal, toch?

www.brusselsairlines.com

Sluiten

Muzikante & Artistiek Programmator Gent Festival Van Vlaanderen

"Dat ik van muziek mijn beroep wilde maken, was rond m'n vijftiende al duidelijk," zegt Veerle Simoens aan de vooravond van een nieuwe editie van Gent Festival Van Vlaanderen, "maar het is allemaal erg organisch verlopen." En inderdaad : een parcours dat begon toen ze als 9-jarige een cello vastnam en veel talent bleek te hebben, dat haar in binnen-en buitenland liet touren nadat ze met haar al even begaafde zussen - Katrijn op piano en An op viool - het succesvolle 'Simoens Trio' had opgericht en waarvoor ze de promotie- en management taken op zich nam, leidde haar trapsgewijs naar haar huidige positie als Artistiek Programmator van het meer dan twee weken durende event dat jaarlijks de Oost-Vlaamse hoofdstad inpalmt. Maar laten we die geleidelijke groei vooral niet verwarren met een toevallige samenloop van omstandigheden, want net daarom is de muzikant/intendant onze "Inspiring Woman" van deze maand. Kansen moet je kunnen en durven zien voor je ze kan grijpen. En wanneer het jou lukt, kan je het afmaken door de volgende generatie een vliegende start te geven. "Ik heb het 'Generation Project' opgericht, waarbij we jonge muzikanten aan gevestigde waarden koppelen." vertelt ze. Ofwel : Each one, teach one. Inspirerender dan dat wordt het toch niet?

Moesten jij en je zussen elk familiebezoek opdraven om iedereen te entertainen, en hop, ziedaar : het Simoens Trio was geboren? Helemaal niet. We speelden zelfs nooit samen. Dat gebeurde pas toen mijn oudste zus voor haar Conservatorium-examen last minute kamermuziek moest spelen en wij haar uit de nood geholpen hebben. Het was snel duidelijk dat het muzikaal heel erg klikte en dan is het allemaal wel erg snel gegaan, maar dat was toch pas op mijn twintigste. Ik heb me toen nogal snel toegelegd op het management en de boekingen, terwijl mijn oudste zus zich bezighield met onze financiën en de jongste op zoek ging naar goeie stukken die we konden spelen.

Ondertussen bleven jullie je ook steeds bijscholen. Dat lijkt me erg belangrijk voor jou, dat bijleren. Absoluut. Voor een muzikant stopt het niet na de studies. Zeker wanneer je in een klein gezelschap speelt heb je het nodig om af en toe iemand met een breder overzicht toe te laten om alles wat aan te scherpen. Wat ik ook belangrijk vind zijn de invloeden van alle verschillende 'leraars' die je daarna meedraagt. Niet dat ik iedereen blindelings volg, ik pik eruit wat bij me past.

Samen met je zussen heb je twee succesvolle cd’s uitgebracht en daarmee reisden jullie Europa rond. Welke momenten blijven je vooral bij?
Onze optredens in Het Concertgebouw van Amsterdam. Dat is toch een beetje het Mekka van de klassieke muziek en wanneer je binnenstapt in een zaal waarvan je weet dat alle groten der aarde daar gestaan hebben, je omkleedt in een backstage waar je helden dat ook deden, dat is toch wel speciaal.

Hoe ben je bij Gent Festival Van Vlaanderen terecht gekomen? Na mijn studies heb ik vooral veel getoured met mijn zussen en op een gegeven moment kreeg ik de vraag om het general management te doen van Casco Phil, de voormalige Belgische Kamerfilharmonie. Een stap die me wel logisch leek omdat ik voor hen zou doen wat ik al voor het trio deed, alleen werd het wat breder. Ik kwam toen enerzijds in een biotoop van pure creativiteit terecht, maar ik moest ook commercieel en innovatief durven denken omdat Casco Phil een orkest is dat zonder subsidies werkt.

Dat vind jij helemaal niet vies, hé, dat samenkomen van "art & commerce". En terecht. In het begin werd dat wel met argusogen bekeken, hoor. Verkoop is nog steeds vaak een vies woord binnen de kunst- en cultuursector. Maar zelf heb ik dat nooit zo gezien. Ik vind muziek even goed een product dat je tot bij de klant moet brengen. Wanneer je naar een concert gaat, beleef je iets. En dat kan een mens vormen en veranderen. Maar om op je vorige vraag te antwoorden : ik heb de overstap gemaakt van Casco Phil om artistiek programmator te worden bij Gent Festival Van Vlaanderen. Een hele eer, die jobaanbieding, want het is voor mij toch de

moeder van alle festivals. Dit jaar zitten we al aan de 58ste editie en toch voelt het hier nog jong en dat is dankzij ons fantastische team. We doen ons best om innovatief te zijn door bijvoorbeeld events te organiseren voor een breder publiek. Zo kan je dit jaar naar Parklife, waar je van muziek kan genieten, maar waar ook foodies aan hun trekken komen, want je wordt er omgeven door de beste foodtrucks. Of je kan deelnemen aan Parkbike en onderweg fijne concerten meepikken.

"OdeGand" is een concept binnen het festival waar Xandres ook aan meewerkt. Kan je daar wat meer over vertellen? OdeGand is voor vele Gentenaars de opening van het culturele jaar. De stad wordt eigenlijk gebruikt als één groot podium en met één ticket kan je je eigen programma samenstellen. Wat we aanbieden is veel breder dan klassieke muziek alleen : er is een kinderdorp, er komen artiesten uit alle hoeken van de wereld en tijdens de slot show voeren we "West Side Story" op in de versie van (originele componist, nvdr.) Leonard Bernstein. Een unicum waar we heel trots op zijn, want in principe mag die versie niet uitgevoerd worden in een Europese productie. Het is eigenlijk een wonder dat ik die rechten heb gekregen. Maar om het over de samenwerking met Xandres te hebben : Tijdens OdeGand gaan we artiesten naar de winkel sturen. Het kan zijn dat er een sopraan binnenwandelt die vijf minuten lang het beste van zichzelf geeft. Verder zijn onze hostessen allemaal gekleed in Xandres, iets wat we fantastisch vinden. Qua look trekken die outfits ons festival toch naar een hoger niveau. Ik vind het belangrijk om ons aan één bepaald merk te kunnen binden en ervoor te zorgen dat er één stijl is die het festival overkoepelt.

Hoe zou je je eigen stijl omschrijven? Wanneer je optreedt zal het er waarschijnlijk wat glamoureuzer aan toe gaan dan wanneer je een budgetvergadering op de agenda hebt staan. Ik ben door de jaren heen meer gaan investeren in mijn kledij en ik probeer er altijd stijlvol uit te zien. Ik heb veel mantelpakjes, want daar voel ik me goed in. Voor onze concerten ging ik vroeger enkele keren per jaar in Duitsland winkelen, want daar had ik zo mijn adresjes. Om één of andere reden vind je in Duitsland veel meer cocktailjurken dan in België. Ik moet ervoor zorgen dat ik geen strapless jurken draag op het podium, want dan lijkt het alsof ik naakt achter mijn cello zit. (lacht). Of niets te blinkend, want als je er een spot op zet, dan zien de mensen niets meer met al die glitter.

Je denkt duidelijk over alles na, er is weinig dat aan je aandacht ontsnapt, maar toch kom je vrij rustig over. Ben je zo stressbestendig? Je kan ook alles maar na elkaar doen. Stap voor stap. Maar ik ben wel heel gretig en kan ergens zo diep induiken dat ik af en toe op de rem moet gaan staan. Ik kan gestresseerd zijn voor een belangrijk optreden of een deadline, maar wanneer je het er goed vanaf brengt is dat toch ook weer een overwinning die extra kracht geeft de volgende keer.

Onze 'Inspiring Women' hebben vaker wel dan niet van hun passie hun beroep gemaakt. Heb je dan nog hobby's nodig? Dat is een goede vraag. (denkt na) Soms denk ik van wel, maar wanneer ik cello oefen, echt aan het studeren ben, dan is dat enerzijds een vorm van stress omdat ik mezelf wil pushen, maar anderzijds voelt het zo vertrouwd dat het me ook ontspant. En ik eet graag, met vrienden erbij.

Een laatste nog : ik weet dat het niet eerlijk is, maar kan je er één concert uitpikken dat je zeker niet wil missen tijdens deze 58ste editie van Gent Festival Van Vlaanderen? Thomas Hampson is een Amerikaanse bariton die educatief ook heel sterk bezig is. Hij wil jongeren opleiden, zijn kennis doorgeven. Ik hou ervan wanneer mensen hun talent niet enkel voor zichzelf houden, maar het gebruiken om anderen te begeesteren. We mogen niet enkel voor ons selecte clubje muziek maken, maar moeten ook mensen betrekken die moeilijker de weg naar de concertzaal vinden. Het thema van deze editie is "Heroes" en mijn helden hebben oog voor anderen. Dus ja, ik ben blij dat Thomas Hampson er bij is.

www.gentfestival.be

Sluiten

Parfumeur

Als expat in Noorwegen broedde Ellen De Veirman al enkele jaren op een ambitieus project: een eigen parfumlijn met een street-kantje. Dat het aantal succesvolle Belgische parfumlabels schaars is schrikte haar niet af. Integendeel, het pushte haar nog meer om net zolang op alle deuren in de notoir besloten industrie te kloppen, tot BillyXClub er stond. Amper één jaar na de gelijktijdige lancering van zes (!) debuutgeuren – waarvan er eentje meteen al genomineerd werd voor een prestigieuze parfum award – presenteert ze samen met Xandres een nieuw project. “MsBillyX for Xandres” is alweer een unieke "Inspiring Women" collaboratie geworden van Xandres met een buitengewoon straffe ondernemer. ‘Dream big’ is voor Ellen De Veirman geen lege quote. Elke dag bouwt en droomt ze verder zonder haar neus op te halen voor het harde werk en doet ze aan de nodige zelfreflectie om alle aspecten van zichzelf in haar werk te betrekken. En net dat maakt haar een Inspiring Woman. Eentje waarmee Xandres heel graag samenwerkt.

Voor we terugkijken op hoe je in de parfumwereld verzeild bent geraakt, wil ik graag even weten hoe de samenwerking met Xandres voor jou voelt. Toen ik gecontacteerd werd in verband met een 'Inspiring Women'-samenwerking zag ik dat meteen zitten. Ik ben amper een jaar geleden gestart met mijn parfumlijn en om nu al als inspirerend beschouwd te worden is toch fijn.

Je zei het net, BillyXClub bestaat nog niet zo lang, kan je iets vertellen over het parcours dat je hebt afgelegd? Ik heb nog een humaniora-opleiding van het 'oude type' gevolgd. Ik was heel creatief en wilde bijvoorbeeld aan Sint-Lucas in Gent verder studeren, maar om verschillende redenen heb ik dat niet gedaan. Ik ben na een tijdje administratief werk beginnen doen en ben daarin kunnen opklimmen. Ondertussen leerde ik de man die mijn echtgenoot zou worden kennen en omdat hij in engineering werkt en droomde van naar het buitenland te verhuizen, hebben we dat gedaan. Zo van: "Waarom niet, een beetje avontuur kan geen kwaad." We belandden in Noorwegen, beiden in de offshore-industrie, en daar werk ik nog steeds. Ondertussen al bijna elf jaar.

Elk BillyXClub parfum heeft een eigen persoonlijkheid, een unieke vibe

Enkele jaren geleden begon je creatieve kant dan toch weer op te spelen. Hoe heb je de oprichting van BillyXClub gecombineerd met een fulltime job? In Noorwegen mag je een '9 to 5 job' letterlijk nemen. Zelfs de meeste managers en CEO's beginnen om acht uur 's morgens en hop, om vier uur 's namiddags gaan ze gewoon naar huis. De uren zijn ook vrij flexibel. Ik woon op tien minuten van mijn werk, dus ik had zo veel vrije tijd dat de ideeën begonnen te groeien. Het werd al snel duidelijk dat ik terug naar de parfums moest.

Wat bedoel je met terug naar de parfums? Ik ben altijd parfumliefhebber geweest en dat komt ook een beetje door mijn moeder. Zij was er dol op en onze badkamer stond vol met flesjes. Ik kreeg ook vroeger dan de meeste kinderen mijn eerste parfum en dat was Anaïs Anaïs. Ik vond de geur niet meteen fantastisch, maar ik was er heel blij mee en sindsdien draag ik altijd parfum.

Is de parfumwereld niet erg gesloten? Hoe heb je de ontwikkeling van BillyXClub aangepakt? Eerst heb ik een duidelijk concept uitgewerkt. Ik wilde ver weg blijven van commerciële brands en mijn eigen ding doen. Mijn persoonlijkheid zit echt in BillyXClub. Billy is het koosnaampje van mijn man voor mij. De eerste investering die ik gedaan heb was mijn merk registreren in Europa en Noorwegen en België. Ik dacht: ‘laat ons daar al mee starten’.

Daarna ben ik met een goed uitgekiende presentatie mensen in de industrie beginnen contacteren. Ik ben bijvoorbeeld naar parfumbedrijven en -experts in Parijs en Grasse geweest om mijn concept uit te leggen. Niet iedereen reageerde meteen, maar ik ben een volhouder en wanneer een mail onbeantwoord bleef, dan belde ik hen op. (lacht) Ik ben ook met distributeurs en eigenaars van parfumerieën gaan babbelen. Sommigen stonden er wel voor open, anderen vonden dat het wel een héél groot project was en vroegen of ik wist waar ik aan begon.

Je wist niet waar je aan begon, dus besloot je om niet één, maar meteen zes parfums te lanceren. "Een veel te groot project voor iemand die gaat starten!” werd me gezegd. Maar mijn concept zou niet duidelijk zijn zonder die zes. Elk BillyXClub parfum heeft een eigen persoonlijkheid, een unieke vibe waarmee mijn klanten zich kunnen identificeren.

Laten we het hebben over "MsBillyX for Xandres" het unieke en fantastische parfum dat je met Xandres ontwikkeld hebt. Voelde deze samenwerking natuurlijk aan voor jou? Ik wist meteen dat ik deze kans wilde grijpen, maar heb wel aangekaart dat BillyXClub en Xandres verschillende doelgroepen hebben. BillyXClub is meer young-minded, urban en vrij kleurrijk. Maar we hadden het er meteen over dat Billy mijn nickname is en dus ook maar één aspect van mijn persoonlijkheid. Zo kwamen we op het idee om als Ellen De Veirman, de 'Inspiring Woman' achter BillyXClub, een parfum te ontwikkelen voor Xandres.

Hoe hebben jullie de ontwikkeling van het "MsBillyX for Xandres" parfum aangepakt? Ik heb maanden geleden het lookbook en de beelden van de herfst/wintercollectie '16 opgevraagd want ik vind het belangrijk dat mijn geur daarbij aansluit. lk heb me laten inspireren door de kleuren en het grafische van de Xandres-collectie en vooral door het 'Boho Chic' thema. Dat heeft een rebels kantje, een beetje attitude. Een knipoog naar de hippies. Ik dacht meteen aan patchouli, omdat dat mijn favoriete geur was tijdens de jaren dat ik rebelleerde. (lacht) Ik wist ook dat het een 'warme' geur moest worden. Eentje die aangenaam is in de winter en dus heb ik aan de patchouli ook houtnoten toegevoegd en warme bloemen- en fruittoetsen.

Welke vrouwen inspireren jou op dagelijkse basis? Yolandi Vi$$er van Die Antwoord, Cara Delevingne en Lana Del Rey. Power vrouwen, dus.

Heb je tijdens deze samenwerking met Xandres een nieuwe kant van jezelf ontdekt? Mijn vrouwelijke kant komt bij BillyXClub niet zo veel aan bod. Ik ben zelf niet "de moderne vrouw met het perfect liggende kapsel" die je vaak in de media ziet, maar ik heb wel een zekere attitude. Ik ben zelfbewust en weet wat ik wil en dat heb ik gemeen met de Xandres-vrouw. Ik vond het heel fijn én inspirerend om met die aspecten te spelen tijdens de ontwikkeling van het parfum en ik ben erg trots op het resultaat!

Het exclusieve en limited edition parfum "MsBillyX for Xandres" gecreëerd door Inspiring Woman Ellen De Veirman is vanaf 12/11/2016 verkrijgbaar in-stores en online. Ontdek het hier.

Sluiten

bedenker van de StoryBox

“Ik stel de vragen liever dan ze te beantwoorden!” waarschuwt volbloed verhalenvertelster, voormalig top mode-en beauty journaliste en bedenker van het unieke StoryBox-concept Pascale Baelden aan het begin van ons gesprek. Na jarenlang de pagina's gevuld te hebben van magazines als Weekend Knack, Feeling en Glam*It, nam ze enkele jaren geleden afscheid van de traditionele media. Deze maand is ze onze 'Inspiring Woman’ omdat het van groot belang is in deze reeks vrouwen aan het woord te laten die vanuit een wat voor de buitenwereld comfortabele positie leek -droom job hoofdredacteur van een populair modeblad, iemand?-, gedurfd hebben om een bocht van 180° graden te maken. Waarom ze dat dan deed? "Het werd me duidelijk dat ik om écht gelukkig te worden, tot mijn essentie moest komen."

Als ik naar mezelf kijk waren mijn toekomstdromen op mijn dertiende het puurst en ambitieust. Waar droomde de pré-puberale Pascale van? Ik droomde zeker niet van huisje-tuintje-boompje-kindje, terwijl ik nu mama van twee dochters en een zoon ben. Ik wilde wel iets realiseren, maar wat dat dan was, daar was ik helemaal niet uit. Ik ben opgegroeid in de stille Kempen. Je weet wel : met twee voeten in de klei. Nuchter. De eerste die in me geloofde was mijn klastitularis van het eerste middelbaar. Zij zag mijn potentieel en pushte me om Grieks-Latijnse te studeren. Mijn moeder heeft dan weer altijd benadrukt dat het belangrijk was om als vrouw financieel onafhankelijk te zijn. Dat zijn toch wel dingen die blijven hangen op die leeftijd.

Ben je na je studies meteen in de modewereld terecht gekomen? Helemaal niet. Mijn studieparcours was nogal hobbelig. Ik heb een jaar rechten gestudeerd, maar toen bleek al een eerste keer dat ik niet functioneer zonder passie. Ik ben dan overgeschakeld naar Politieke & Sociale Wetenschappen, maar toen ik mijn diploma in handen had bleek er geen werk te zijn. Ik ben heb dan een tijdje als uitzendconsulente en zelfs als autoverkoper gewerkt en wat meteen opviel was dat ik het leuk vond om met mensen te praten, hen vragen te stellen zodat ik op de duur heel hun verhaal kende. Ik wist niet wat er onder de kap van de auto's zat, maar ik wilde wel steeds onder de kap van de mens zelf kijken. Ik ben dan in de magazinewereld terecht gekomen via een job bij "Loving You" waar ik een jaar lang heel veel geleerd heb omdat ik alles van A tot Z deed. Christina Von Wackerbarth (Belgisch mediatycoon, nvdr.) zag mijn werk, geloofde in mij en heeft me een enorme push gegeven zodat ik met de hoofdredacteurs van verschillende bladen kon meelopen. Zo kwam ik al snel te weten dat mijn interesses bij mode en beauty lagen.

Het werd me duidelijk dat ik om écht gelukkig te worden, tot mijn essentie moest komen.

Wat zijn de hoogtepunten uit die tijd? Koffie drinken met topmodel Christy Turlington in New York en verzusteren over ons beider nieuwe moederschap, backstage praten met Giorgio Armani en hem positief kunnen verbazen met mijn vragen, een gesprek voeren met Isabella Rossellini en allebei het gevoel hebben dat we onze tweelingziel zijn tegengekomen,... Ik kan nog wel even doorgaan. Maar het allerbelangrijkste voor mij zijn de vele vriendschappen die ik aan mijn mediacarrière heb overgehouden.

En dan had je een man en drie kinderen en besloot je om je job als hoofdredactrice van een blad op te geven en zelfstandige te worden. Hoe moedig moet je dan zijn? Hoe gek bedoel je? (lacht) Vooral ook omdat ik die financiële onafhankelijkheid moest opgeven waar mijn moeder zo hard op gehamerd had. Maar het ging gewoon niet meer. Ik heb ook heel lang gesukkeld met de combinatie moederschap en carrière. Zeker toen de kinderen nog klein waren.

Wist je al snel welke richting je uit wilde als zelfstandige? Ik ben schoorvoetend een beetje freelance beginnen schrijven. Dat was al goed. Maar het beste wat ik gedaan heb is veel koffies gaan drinken met vrienden en collega's. Het is door met mensen te praten dat je een spiegel voorgezet krijgt en de puzzelstukken in elkaar beginnen te vallen. Na een tijdje besefte ik : het zijn toch echt wel de interviews waarvoor ik het doe. Tijdens één van die gesprekken zei ik luidop : ik ga "a story in a box" maken en zo is StoryBox geboren : mijn bedrijfje waarmee ik biografieën op bestelling lever. Prachtig vormgegeven en in een mooie doos. Iedereen heeft wel iemand in de familie of vriendenkring met een rijke, interessante geschiedenis. Wanneer je een StoryBox voor hen koopt, ga ik de persoon in kwestie verschillende keren interviewen en giet ik het verhaal van hun leven in boekvorm.

Bots je dan niet vaak op familietragedies of andere pijnlijke situaties? Hoe erg kruipt zoiets in je vel? Ik ben al op huwelijksfeesten en begrafenissen geweest. Wanneer mijn StoryBox klaar is voelt het ook vaak ook alsof de persoon en de familie vrienden geworden zijn. Af en toe blijft er zeker iets plakken, maar het is niet zo dat tragische verhalen mij naar beneden halen. Ik heb echt het gevoel dat ik iets teruggeef omdat mijn onderwerpen hun verhaal kwijt kunnen en ik op het einde een mooi boek kan afleveren.

Hoe mode-en beauty minded ben je nog? Ik volg het uiteraard nog wel een beetje, maar ik heb zelfs geen tijd meer om te gaan shoppen! Het is gewoon eventjes geen prioriteit.

Hoe zou je je eigen stijl omschrijven en wie zijn je favoriete designers? Er is me onlangs verteld dat ik een tricot-mens ben. Ik hou van zachte, knuffelbare stoffen. Wat designers betreft : wat de nog niet zolang afgestudeerde Wim Bruynooghe aan het doen is, vind ik knap. Voor de rest behoren A.F.Vandevorst, Tim Van Steenbergen en Haider Ackermann tot mijn favorieten. Moest ik een ongelimiteerd budget hebben, dan zou ik me ook wel eens laten gaan bij het Dior van Raf Simons.

Wat heb je tijdens de voorbije turbulente jaren geleerd? Wat is er veranderd? Ondertussen delen mijn man en ik co-ouderschap, dus wanneer de kinderen er zijn focus ik me op hen en wanneer ze er niet zijn kan ik me zonder schuldgevoel op mijn werk storten. Maar het belangrijkste is dat ik tot mijn essentie ben gekomen. Ik weet nu waar ik echt goed in ben. Ik heb geleerd dat je je zelf soms een beetje moet laten leiden door wat er op je pad komt en ik heb meer dan ooit vertrouwen in de toekomst.

Ben je van plan om ooit je eigen verhaal neer te schrijven? Ja. De vraag is er ook van uitgeverijen. Ik moet enkel nog twee knopen doorhakken : welk verhaal eerst, want er zitten op dit moment vijftien boeken in mij, en wanneer? In een droomscenario zou ik nu mijn leven on hold zetten en in het zuiden van Spanje dat boek afmaken. Och ja. Da's een ei dat nog gelegd moet worden. Maar zoals ik al zei : ik heb er alle vertrouwen in.

www.storybox.be

Xandres en StoryBox brengen samen een gelimiteerde Xandres x Alice StoryBox uit. Meer info vind je hier.

© Lieven Dirckx

Sluiten

Sluiten

Communicatie manager bij Flanders Fashion Institute

Voor onze interviewee van deze maand, Jasmijn Verlinden, communicatie manager bij Flanders Fashion Institute, is een goede balans cruciaal. Of het nu gaat om het vinden van een degelijke verdeling tussen haar twee grote professionele liefdes -design en mode- of de zoektocht naar een duurzame maar toch comfortabele levensstijl voor zichzelf en haar jonge gezin, de manier waarop ze consumeert en haar ecologische voetafdruk verfijnt werkt aanstekelijk. Een gesprek met een "Inspiring Woman" die op haar dertiende al begreep dat het maken van bewuste keuzes je leven alleen maar beter maakt.

Hoe ik het zie, is dat met projecten als "ikkoopbelgisch" en "Flanders Fashion Fuel", Flanders Fashion Institute (FFI) een beetje werkt als zuurstoftank voor onze mode. Hoe zou jij jullie taak omschrijven? FFI is een vzw en we krijgen het grootste deel van onze inkomsten via een subsidie van de Vlaamse overheid via het Agentschap Ondernemen. Dat wil zeggen dat de acties die wij op poten zetten ook altijd in dat ondernemerschap moeten passen. We informeren, adviseren, coachen en promoten. Er komt heel veel algemene info binnen over regelgeving, taksen, douanerechten,... en we proberen om die informatie zo gestructureerd mogelijk via onze website en via een mode gids te delen. Collega Jasmien organiseert ook "Fashion Labs" en infodagen, zodat iedereen die iets wil doen in de mode of zich wil informeren, ons kan contacteren. Mensen die een eigen zaak willen beginnen kunnen een afspraak maken voor een kennismakingsgesprek. Anderzijds geven we ook advies aan overheden of commerciële partijen die een modeproject willen opstarten. Wanneer journalisten een stuk over duurzame mode willen brengen, kunnen we hen makkelijk een lijstje met ontwerpers bezorgen. Het gaat echt heel breed : niet enkel ontwerpers zelf, maar iedereen die met mode bezig is en advies nodig heeft kan bij ons terecht.

Vertel eens wat meer over "ikkoopbelgisch", want in dat verhaal past Xandres als Belgisch merk ook heel mooi. Tijdens "De Invasie Van Antwerpen" enkele jaren geleden hebben we buttons uitgedeeld met "ikkoopbelgisch" op. Dat sloeg meteen aan en we wisten dat we daar verder in wilden gaan. Een tijd geleden kocht ik voor mijn zoontje een fietsstoeltje van een Nederlands merk en op de doos stond een grote stempel met "Dutch Design". En toen dacht ik : "Nederlanders zijn heel sterk in design en wij Belgen zijn heel sterk in mode. We moeten dat ook laten zien. Kijk, we hebben zo'n schat aan Belgische merken, wees trots en koop ze ook. Met Belgische merken bedoelen we niet enkel Dries Van Noten of Ann Demeulemeester. Ook Xandres is Belgische mode. Uiteraard had ik nog veel grotere ideeën die om verschillende redenen zoals tijd en budget niet meteen haalbaar leken, maar uiteindelijk bleek dat klein toch ook krachtig kan zijn. Zo hebben we tijdens Antwerp Fashion Festival stickers met "ikverkoopbelgisch" laten maken, die winkels op hun vitrine konden kleven en ik zie nu dat vele van hen die sticker hebben laten hangen. Een volgende stap is om ook andere winkels aan te schrijven en hen die stickers aan te bieden. Op die manier wéét de consument ook wanneer hij de Belgische mode steunt.

We hebben zo'n schat aan Belgische merken, wees trots en koop ze ook.

Laten we even teruggaan naar je jeugd, want jij bent al langer bezig met het maken van bewuste keuzes. Je eet al sinds je dertiende vegetarisch en dat was meer dan vijftien jaar geleden eigenlijk nog niet zo evident. Ik ben als kind vaak ziek geweest en ook al at ik als peuter en kleuter graag vis en vlees, heb ik na een welbepaald lang ziekenhuisverblijf beslist : ik hoef het niet meer. Dat is thuis even een strijd geweest, want zoals je al zei : er was nog niet zoveel informatie beschikbaar en supermarkten verkochten amper vleesvervangers, dus mijn ouders tastten ook een beetje in het duister. Het heeft een tijdje geduurd voor ze helemaal mee waren, maar toen ze merkten dat ik mij beter voelde en mijn gezondheid vooruitging waren ze uiteraard gerustgesteld. Voor mij is vegetarisch eten een persoonlijke keuze die binnen mijn levensvisie past, maar ik ben niet militant : zo draag ik bijvoorbeeld wel lederen schoenen en heel af en toe eet ik vis.

Welke weloverwogen keuzes maak je nog? Vroeger hadden we een Cambio-abonnement, maar ons zoontje werd in de winter geboren en de standplaats is een eindje lopen van ons huis, dus dat was niet handig. Ik heb nu een bedrijfswagen, maar die gebruiken we maar één keer om de twee weken. Wanneer ik vlieg probeer ik een "Green Seat" te kopen om de CO2-uitstoot van mijn reis te compenseren. Al onze onderhoudsproducten zijn van Ecover en mijn vriend en ik onderzoeken op dit moment hoe we kunnen overschakelen op groene stroom. Wat voeding betreft : ik kook heel erg graag met pure en onbewerkte ingrediënten. We zijn ingeschreven bij de stadsboerderij en krijgen elke week een groentepakket dat ik als basis gebruik. Ik zondig wel af en toe : ik ben bijvoorbeeld een grote zoetekauw, dus ik zal bijvoorbeeld wel taartjes en snoepjes eten.

Was je op jonge leeftijd ook al met mode bezig? Met het esthetische dan vooral. Ik ben kunsthistorica van opleiding en kunst in de brede zin van het woord heeft mij altijd gefascineerd. Mijn grootmoeder langs vaderskant was kunstenares en ze had een reuzenatelier aan haar huis waar ik als kind mocht experimenteren. Er lagen ook altijd heel veel boeken waar ik altijd in aan het lezen was. Vanaf mijn tienerjaren ging mijn interesse meer richting toegepaste kunsten, dus zowel mode als design. Mijn andere oma had een abonnement op Knack en op woensdagmiddag haalde ik steeds Weekend uit het pakket om alle modereportages en -artikels te bekijken. In die periode studeerde Peter Pilotto af aan de Antwerpse Modeacademie en ik vond zijn eindcollectie prachtig. Het was zeker niet zo dat ik zelf ontwerpster wilde worden, maar een goed gebalanceerde samenstelling van kleuren en vormen inspireert mij.

Binnenkort vindt de tweede editie van "Fashion Talks" plaats, de modeconferentie georganiseerd door FFI. Ik was er bij twee jaar geleden en vond het zeer geslaagd. De "talks" met Tim Blanks, maar vooral met Walter Van Beirendonck waren super inspirerend Naar welke gastspreker kijk jij dit jaar uit? Ik ben zeer blij dat mijn collega's de Ier Patrick Scallon gestrikt hebben. Hij is sinds 2008 communicatiedirecteur bij Dries Van Noten, maar heeft ook jarenlang voor Maison Martin Margiela gewerkt, waar hij begonnen is met koffie zetten, faxen versturen en dan zo opgeklommen is. Dat vind ik mooi : mensen die het hele parcours afleggen want dat geeft je meteen een brede blik. Scallon maakt heel bewuste keuzes, zo blijft hij bijvoorbeeld weg van snelle communicatie als Instagram. Hij heeft een heel duidelijke visie en ik ben wel benieuwd om die uitgebreid te horen. Ook interessant wordt de piste over Afrika, omdat we merken dat een aantal designers heel sterk aan het opkomen zijn. We hebben Robb Young, een journalist voor o.a. de International New York Times en Business of Fashion, gevraagd om een aantal interessante mensen te verzamelen die on-stage zullen discussiëren. We hebben ook een off-stage programma met o.a. de "Cabin Sessions". Een soort van huisjes waar er in kleine groepen rond thema’s gediscussieerd gaat worden. We proberen ervoor te zorgen dat er niet enkel op maar ook naast het podium van alles gebeurt.

Je hebt net Patrick Scallon vernoemd en je bewondering voor zijn carrière. Hoe zie je de jouwe verder evolueren? Moeilijke vraag. Toen ik bij het FFI begon was ik projectmanager en co-coördineerde ik ook Designplatform Vlaanderen, maar dan vanuit een mode-insteek. Ik stond met één been in design en één been in mode. Ik kom uit een designachtergrond en ik vond het super dat ik mijn passies kon combineren. Het platform is afgelopen en ook al mis ik dat aspect wel, op dit moment heb ik geen klagen, want ik leer en zie hier veel. Dat is het leuke aan FFI, je bent met van alles bezig en kan iedereen volgen. Ook het feit dat ik betrokken ben met alles wat communicatie betreft bevalt me wel en wil ik zo houden. Ik vind taal enorm belangrijk. Ik bel minstens één keer per week naar de Taaltelefoon tot groot amusement van mijn collega's. Wanneer ik me afvraag : "Moet dat nu aan elkaar geschreven worden of hoort hier een koppelteken?", dan bel ik even met Stef van de Taaltelefoon. Hij kent mij al. Ik kan echt van genieten van het juiste woord vinden en correct taalgebruik. Die combinatie van esthetiek en taal is voor mij ideaal. Dus voorlopig heb ik het goed waar ik nu zit en de rest zien we wel.

www.ffi.be

Sluiten

Illustrator

In het teken van Xandres’ aanhoudende missie om 'Inspiring Women' uit elk vakgebied een hoop welverdiende aandacht te schenken, stellen we Valentine De Cort voor: de wonderlijke illustrator die wordt ingehuurd door o.a. Delvaux en Elle Belgique én designer-on-the-side. Inspirerend, want ze ging voor haar grote droom : zelfstandig zijn. Inspirerend omdat ze -net door vallen en opstaan- zichzelf steeds beter leert kennen. Inspirerend omdat ze een geweldig gevoel voor humor heeft. Wat was de belangrijkste les die ze leerde bij één van de meest gevierde luxehuizen ter wereld en wat haalde ze uit met het hoofd van Koning Boudewijn? Je leest het hier…

Je hebt teken- en beeldhouwkunst gestudeerd aan La Cambre, maar ook scenografie en interieurarchitectuur in Parijs. Wanneer en waarom besloot je illustrator te worden? Tijdens mijn studies legde ik een hobbelig parcours af, maar toen ik afzwaaide aan La Cambre besefte ik dat ik niet in de ‘moderne’ kunstwereld hoorde. Ik had geluk en kon een tijdje in New York werken en daarna keerde ik terug met iets meer perspectief. Wat ik zeker wist was dat ik als zelfstandige wou werken. Ik deed toen van alles: lederen snorren ontwerpen voor schoenen, juwelen en tekeningen maken voor vrienden en familie,... De ene tekenopdracht leidde naar de andere, en zo ging de bal aan het rollen.

Wanneer merkte je voor het eerst dat je van je tekeningen kon leven? Ik kreeg vrij snel veel opdrachten voor illustraties, maar niet genoeg om er een full-time job van te maken. Dus nam ik twee part-time jobs aan en tekende ik ’s avonds en in het weekend. Na een tijdje verliet ik de ene part-time job en uiteindelijk de andere ook. Nu ben ik full-time illustrator. Geweldig, toch?

Het is erg leuk om zelfingenomen en pretentieuze personages te tekenen.

Ik vind dat fantastisch! Zo zijn heel wat succesvolle artiesten begonnen... Er zit veel humor en luchtigheid in je werk, ook al kan de wereld soms erg donker zijn. Wat brengt jou aan het lachen? Mijn vriend is heel grappig! Hij, dus. 

Kan je een paar specifieke kenmerken opnoemen die je figuren hebben? Vaak lijken ze meer op lange, verwaaide kinderen dan op volwassen. Het is erg leuk om zelfingenomen en pretentieuze personages te tekenen. Dat geldt zowel voor de mensen die ik teken als voor de honden en vogels.

Zou je ook wat meer kunnen vertellen over je collaboratie met Delvaux? Die samenwerking loopt al sinds 2012 en is zeer aangenaam. Ik ben zo dankbaar dat ik met het toegewijde en geestige Delvaux-team kan samenwerken. Hun prachtige producten, het fantastische erfgoed… De Delvaux spirit is zo chique en tijdloos.

Wat is de belangrijkste les die je getrokken hebt uit de samenwerking met Delvaux of de andere merken waar je mee werkt? Dit klinkt waarschijnlijk melig, maar de levensles is dat je jezelf moet zijn en niet ‘fashionable’ moet proberen doen. Toen ik jonger was zou ik mezelf nooit toegestaan hebben om dit soort van naïeve en lichte tekeningen te maken. Ik heb ook geleerd dat je je opdrachten zeer ernstig moet nemen, er extreem hard voor moet gaan en nooit je standaarden mag verlagen.

Hoeveel Delvaux-tassen heb je en is er nog een exemplaar dat op je wishlist staat? Ik ben de trotse eigenaar van twee Delvaux-tassen. Een vintage tas die er zo slecht aan toe is dat zelfs de kliniek van Delvaux geen redding meer kan bieden. De tweede is een zwarte ‘Simplissime’ tote bag die ik overal mee naartoe zeul. Waarschijnlijk komt er binnenkort nog een derde tas bij. De tweekleurige ‘Madame’ in zwart en rood is mijn huidige favoriet.

Vertel even over je werk voor Elle Belgique. Hoe benader je die opdrachten?Ik heb veel geluk want ook dat werk is een prachtkans. Het is wel een oefening in stressbeheer want ik beschouw mezelf niet per se als een scenarist. Als ik aan alle potentiële lezers denk val ik soms compleet stil. Ik gebruik enkele dagen om een cartoon te bedenken en dan vraag ik mijn vriend Max, mijn vriendje en iedereen op het kantoor om het na te lezen.

Je hebt een ook heel leuke juwelenlijn uitgebracht, geïnspireerd door koning Boudewijn nog wel. Waarom juist door hem? Dankjewel, ik ben blij dat je het leuk vindt! De collectie heette ‘Little Baldwin’. We houden toch allemaal van Koning Boudewijn? De hoofdreden waarom ik met hem iets wou doen is omdat ik juwelen uit muntstukken wou maken. Hij stond toevallig op onze vroegere munten van 1 frank. Momenteel ben ik een tweede collectie aan het uittesten, hopelijk krijgt Boudewijn een makeover.

Wat is je grootste uitdaging in 2015? Opdrachten gemakkelijker opstarten door met een agent en andere professionals te werken. Ik wil ook meer tijd spenderen aan persoonlijke projecten en meer bij mijn vrienden en familie zijn.

Wanneer heb je voor het laatst iets gedaan waar je echt bang voor was? Toen ik achttien was, leerde ik een zweefvliegtuig besturen. Dat was nogal eng. Ik ben toen een beetje te bang geworden en heb nooit mijn brevet gehaald, maar ik zou het echt opnieuw moeten oppikken!

Wie zijn je persoonlijke stijliconen? De 'Absolutely Fabulous' vrouwen, natuurlijk! Oh, en Alexa Chung. Zij is een universeel stijlicoon.

In welke outfit teken je het liefst? Alles wat niet te strak rond mijn buik aanvoelt wanneer ik neerzit.

Heb je een levensmantra? Ik ben dol op motto’s! Hopelijk ontdek ik ooit het ultieme. “Niet te veel nadenken” is een goede om door een lange dag te geraken.

Hoe ontspan jij je? Ik kijk naar John Oliver’s “Last Week Tonight” show en klets uren aan de telefoon met vrienden en familie.

Je woont in Brussel, wat zijn je lievelingsplekjes in je stad? Ik heb onlangs ‘La Galerie Bortier’ herontdekt. Echt een topplekje. Ik hou ook van het Tournay-Solvaypark, cinema ‘Aventure’ en restaurant ‘La Meilleure Jeunesse’ voor de super atmosfeer. Ik ben eigenlijk tegenwoordig niet meer zo te vinden voor chique nieuwe hotspots.

www.valentinedecort.com

Sluiten

Sluiten

Juwelenontwerpster

Enkele jaren geleden speldde ze nog haute couture op koningin Mathilde en Máxima, nu reizen haar subversieve Oh! badges de wereld rond op talloze andere outfits. Vanuit haar eigen universum in Brussel creëert Olivia Hainaut sinds 2000 juwelen en accessoires met een herkenbare ‘frêle rock’ touch. We spraken met de vroegere rechterhand van Natan’s Edouard Vermeulen over de invloed van Old Hollywood, wat ‘bourgeois rock’ nu precies inhoudt en wat de volgende stappen zijn voor haar merk.

Hoe zag jouw jeugd eruit?Ik ben in Brussel geboren en als kind was ik steeds omringd door intellectuelen en artiesten. Mijn ouders hielden enorm van de kunsten. Mijn moeder is therapeut en psychoanalyst. Mijn vader is overleden toen ik tien jaar oud was, hij had vroeger een textielfabriek. Ik ben de jongste van drie zussen, een heel vrouwelijk huishouden dus.

Een juweel kan het gezicht of outfit van een vrouw volledig doen oplichten.

In je web bio vertel je over foto’s van je moeder die je inspireren...Mijn moeder is de belangrijkste persoon in mijn leven. Haar leven was niet eenvoudig maar ze leerde ons zo veel: we werden op dansles gestuurd, ze nam ons mee naar musea. Ze houdt van het leven en dat is een liefde die er dankzij haar ingebakken zit. Blijven doorgaan, ook in harde tijden. Ze stond er op dat we een beroep zouden kiezen waar we echt van houden. Ze is tachtig maar werkt nog steeds, zo gepassioneerd is ze. Ze is chic, charismatisch en het soort moeder dat totaal niet jaloers is op haar dochters. Anderzijds is ze ook zeer strikt en merkt ze alles op: als ik een kilo bijkom of afval, moe of triest ben. Het is een onvoorwaardelijke liefde. Ze is mijn ruggengraat, dankzij haar sta ik er nog altijd.

Je hebt ‘Stylisme’ aan de La Cambre modeafdeling in Brussel gestudeerd, is er een groot verschil tussen de Brusselse en Antwerpse academie?Toen ik in Brussel studeerde was er wel wat rivaliteit tussen de twee scholen. La Cambre heeft het minder breed dan de academie van Antwerpen, het is dan ook een jonger departement. Ze zeiden vroeger dat het in Antwerpen moeilijker was dan in Brussel, maar dat weet ik zo toch niet. Toen ik afstudeerde heb ik me een tijdje met kostuumontwerp voor films bezig gehouden omwille van mijn liefde voor sixties en seventies cinema, maar dat bleek een zeer afgesloten wereldje. Je hebt connecties nodig om aan een opdracht te geraken of om het tot New York en L.A. te schoppen. Ik werkte een tijdje voor Olivier Strelli en boog me vooral over de lederwaren, wat mijn liefde voor die stof prikkelde. Toen begon ik bij Natan, waar ik elf jaar gebleven ben.

Wat is de grootste les die je bij Natan geleerd heb?Ik leerde over smaak en subtiliteit. Edouard Vermeulen is iets te klassiek en traditioneel voor mij, maar hij is extreem verfijnd en heeft feilloze smaak. Dat voedde me. Ik leerde zo veel omdat het huis volgens de tradities van de uitstervende haute couture werkt. Echt de oude stempel, met een fitting salon zoals in Parijs. Ik deed alles van juweelontwerp tot borduurwerk voor de privé-klanten. Ik heb voor koningin Mathilde, de hertogin van Luxemburg, koningin Máxima van Oranje gewerkt. Na een tijdje startte ik daarnaast mijn eigen “Olivia Hainaut” lederwarencollectie met sjaals uit zeer fijn geperforeerd leer. Na tien jaar verkoop ik die designs nog steeds. Ik werk niet volgens de modeseizoenen. Zolang ik bepaalde designs blijf goed vinden en ze nog verkopen, stop ik niet met ze te produceren.

Vanaf wanneer wist je dat je accessoires wou ontwerpen?Dat was voor mij snel duidelijk. Accessoires zijn zo veel leuker om te ontwerpen. Minder beperkend. Mijn moeder draagt mijn designs maar vijfentwintigjaren rocken ze even goed. Afgezien van de collaboraties met ateliers voor mijn leren accessoires,

maak ik al mijn juwelen zelf. Zo kan ik de touwtjes in handen houden. Ik delegeer niet gemakkelijk (lacht). Mijn juwelen zijn ‘riche’: ik mix oudere stuks met nieuwe, edelstenen met plastic, kristal met leer. Ik combineer graag glamour met humor. Ik hou er niet van als mensen gewoon in het rijtje willen lopen. Je kan couture dragen maar ook mijn Oh! badges erop vastpinnen. Dat is rijkdom: vrij genoeg zijn om hiermee te spelen.’

Bij andere designers kan je hun stukken combineren met eender welke outfit, maar bij jou is het eerder omgekeerd: eerst het juweel en dan de kleren.‘Ik hou ervan wanneer klanten iets heel simpel dragen en mijn juweel daaraan toevoegen. Als je veel geld hebt en een prachtige McQueen jurk kan kopen, is er geen nood aan veel bling. Maar meestal kopen mensen juwelen om zich te onderscheiden. Een juweel kan het gezicht of outfit van een vrouw volledig doen oplichten.

Hoe ziet een gemiddelde dag er uit voor jou?Omdat ik zelfstandige ben werk ik vaak alleen en moet ik erg gestructureerd te werk gaan. Een tijdje geleden had ik even niet genoeg werk verzet, dus ging ik van vrijdag tot zondag door. Muziek aan, telefoon uit. Ik kan me makkelijk afsluiten in mijn eigen wereldje en heb die isolatie ook nodig. Ik vind het niet erg om alleen te zijn met mijn parels en mijn muziek. Alles is dan ‘peace and love’. Wanneer ik na zo’n weekend weer boven water kom voel ik me steevast een beetje ontkoppeld.

Wat is jouw grootste uitdaging voor volgend jaar?Ik zou graag opnieuw meer actief zijn op markten waar ik vroeger aanwezig was, zoals de VS, Japan, Rusland, Saudi-Arabië. Toen ik pas begon had ik agenten en stond ik op “Première Classe” beurs in Parijs. Zo geraakte mijn lijn tot in Bergdorf Goodman New York en Joyce China, maar door het vele werk bij Natan werd het moeilijk om heel veel tijd in mijn eigen label te steken. Het potentieel is er, maar ik maak er nog niet genoeg gebruik van. Ik heb het vooral moeilijk om werk uit handen te geven.

Wat inspireert je op dit moment vooral?Waar ik op het ogenblik het liefst mee werk zijn fijne parels en leer. Parels zijn een beetje bourgeois, maar het leer werkt dat tegen. ‘Bourgeois rock’, noem ik het graag. Mijn stijlicoon is Blondie. Zij is fragiel maar rock’n’roll. Daarom ga ik ook het liefst shoppen in Londen. Die stad is de mix tussen de fragiele “English Rose” en punk. Met mijn badges breng ik graag een beetje zachtheid en humor in de wereld van de rock.

Is er nog steeds iemand die je graag met één van je designs zou spotten? Als ik een celeb moet kiezen dan ga ik voor Cate Blanchett, zij is tenminste anders. Het probleem is dat de meeste sterren waarvan ik wil dat ze mijn juwelen dragen al dood zijn. Ik ben bijvoorbeeld altijd grote fan van Romy Schneider, Marilyn Monroe, Bette Davis en Liz Taylor geweest.

Wat is het meest trotse moment uit je carrière?Dat ik dit alles op mijn eentje gedaan heb, denk ik. Ik vind het belangrijk dat je steeds hoger mikt in de mode. Als genoegen neemt met je comfort zone is het niet interessant meer. Ik kijk steeds vooruit maar werk zeer langzaam, stapje per stapje. Een ster wil ik niet zijn, maar ik wil gewoon van mijn vak kunnen leven. En dat nog voor een lange tijd.

www.oliviahainaut.com

Sluiten

CEO, productontwikkelaar, make-up artiest, ...

Met de “Inspiring Women” reeks blijft Xandres zich inspannen om sterke vrouwen en hun succesverhalen in de schijnwerpers te plaatsen. Deze maand hadden we de eer Ellis Faas te mogen interviewen. Haar in een hokje stoppen is onmogelijk: CEO, productontwikkelaar, legendarisch make-up artiest, fotograaf,... onze nieuwste "Inspiring Woman" en het brein achter beauty merk ELLIS FAAS, vindt het een beetje heftig wanneer ik al haar verschillende functies opsom. Ze stond op set met alle topfotografen van Mario Testino tot Inez & Vinoodh, haar werk werd gepubliceerd in elk internationaal modeblad dat er toe doet en je vond haar lange tijd op de modeweken waar ze looks ontwikkelde voor o.a. Chanel en Dries Van Noten. Wat mij nochtans het meest inspireert zijn daarom niet al die klinkende namen die haar met plezier boekten, maar wel dat ze als jong meisje al gauw wist welke richting ze uit wilde.

Het lijkt alsof jij als kind nogal snel wist wie je was. Wat je wel of niet wou. Hoe kwam dat denk je? Ik weet het niet zeker. Ik begrijp inmiddels dat dat niet bij iedereen zo is en dat ik veel geluk heb gehad. Ik volgde toen al een soort gevoel. En dat ik als kind wist dat ik die intuïtie mocht volgen, komt waarschijnlijk door het gezin waar ik in ben opgegroeid. We respecteerden elkaar en werden gestimuleerd in onze eigenheid.

Kan je je nog herinneren wat het eerste beautybeeld was waardoor je helemaal werd weggeblazen? Dat moet of een beeld van de legendarische modefotograaf Guy Bourdin in een Franse Vogue geweest zijn, of een beeld van Serge Lutens voor Dior. Ik werd al vroeg aan mode en fotografie blootgesteld omdat mijn moeder geabonneerd was op het Nederlandse magazine "Avenue".

Serge Lutens, die je daarnet al vernoemde, is één van je grootste invloeden. Kan je zeggen waarom? De sfeer, de kleuren, de dramatiek. Hij zette een twenties filmgevoel neer, maar dan in kleur en moderner. Ik wilde meteen in die wereld stappen. Ik wilde weten hoe die vrouwen spraken, aten en op welke manier ze rookten. Je hoeft maar één beeld van hem te zien en je kan er een hele wereld bij verzinnen.

Het startpunt van ELLIS FAAS was dat ik iets efficiënts, meeneembaars, flexibels en moois wilde maken.

Je hebt ondertussen met alle iconische modeontwerpers en fotografen samengewerkt, van Jean-Paul Goude tot Jean Paul Gaultier en Yves Saint Laurent. Wat zijn de twee belangrijkste lessen die je over jezelf geleerd tijdens die opdrachten? Ik ben er destijds ingesprongen zonder teveel na te denken. Wat ik geleerd heb is om me heen te kijken. De mensen eruit te pikken die misschien een andere agenda hebben, en van hen weg te blijven. Alles een beetje op een afstand te bekijken. Mijn energie te gebruiken om het verhaal van de ontwerper te begrijpen en daar mijn eigen sfeer aan toe te voegen. En natuurlijk heb ik ook geleerd om te relativeren. Er wachtte thuis een kind op me en zij was veel belangrijker dan het nieuwste, hipste rokje.

Waar ben je zelf als moeder het meest trots op dat je je dochter hebt kunnen meegeven? Humor en medeleven. Ik zou daar graag muzikaliteit aan willen toevoegen, want ze is een erg getalenteerde muzikant, maar dat heeft ze absoluut niet van mij!

Je bent ook de koningin van de efficiëntie. Ik heb verschillende van jouw producten en ook al puilt mijn badkamerschuif uit met beauty- & haarspullen, het is heel duidelijk dat die van jou het meest efficiënt, stevig én ook nog eens het mooiste verpakt zijn. Waarom is dat zo belangrijk voor je? Precies om wat je zei. Het startpunt van ELLIS FAAS was dat ik iets efficiënts, meeneembaars, flexibels en moois wilde maken. Andere merken brengen palletjes met vijf kleuren uit waarvan je er maar drie gebruikt en de rest uiteindelijk breekt en vies wordt. Ik ben steeds gefascineerd geweest door de efficiëntie waarmee militairen zoveel spullen meeslepen, dus kreeg ik het idee om een kogellader te maken waar je make-up-kogels in laadt. Wonderlijk genoeg is het nog airport-safe ook: mijn flesjes water moet ik inleveren wanneer ik op het vliegtuig stap, maar naar een gevulde kogellader wordt blijkbaar niet omgekeken.

Als je drie producten uit je collectie zou aanraden, welke zouden dat dan zijn? Onze bestsellers zijn mascara en foundation. En lippenstift is natuurlijk een makkelijk product, we hebben 36 zorgvuldig gemengde kleuren. Maar probeer ook de oogschaduw eens. Die is echt revolutionair. En zodra je er aan gewend bent, wil je niet anders meer.

Het is ook mooi om te lezen dat bijvoorbeeld vrouwen met alle huidskleuren bij jou terecht kunnen en Jada Pinkett Smith en Mary J. Blige grote ELLIS FAAS-fans zijn. Heb je altijd zo'n uitgebreid gamma gehad? Ik vond het van in het begin erg belangrijk dat iedereen bij ons terecht kon. Vergis je niet: andere grote merken maken ook veel meer tinten foundation dan diegene die je in de winkels ziet. Het zijn vaak de retailers zelf die het niet willen opnemen, omdat het minder snel zou verkopen. Bij ELLIS FAAS maken we er een punt van dat al onze kleuren in de aangekochte collectie moeten zitten.

De online verkoop van make-up maakt een enorme opmars en jij hebt een pracht van een site en online shop, maar voor de meeste mensen blijft het een grote uitdaging om bijvoorbeeld de juiste tint foundation online te kopen. Welke tips kan je geven aan wie bv ELLIS FAAS foundation of concealer wil bestellen? Vraag bij onze help@ellisfaas.com de foundationsamples aan. Je kan alle acht kleuren krijgen om uit te proberen.

Je hebt de opvoeding van je kind met een topcarrière kunnen combineren. Hoe heb je dat gedaan? Ik was een alleenstaande moeder en ik had alles nooit geregeld gekregen zonder mijn moeder. Het probleem met een visagist op dat niveau, is dat je altijd klaar moet staan om weer naar het buitenland te vertrekken. Dan is het belangrijk dat je iemand hebt die je vertrouwt en die net zo flexibel kan zijn. Maar ik ben lang niet op alle werkaanbiedingen ingegaan. Ik zei "nee" op dingen die volgens insiders dodelijk voor mijn carrière waren. En misschien waren het niet de beste carrièremoves, maar ik had thuis andere prioriteiten. Punt. Mijn broer Thijs was toen al mijn agent en die houdt ook veel van mijn dochter en fungeerde als goeie buffer.

Samenwerken met je broer, is dat niet moeilijk? Thijs en ik zijn best verschillend qua temperament, maar we vullen elkaar aan en hebben een vanzelfsprekende band. We zorgen voor elkaar en houden van elkaar en weten ook allebei dat dat veel belangrijker is dan geld, succes of status. We gaan echt al heel lang terug, ook zakelijk. Ik heb hem als kind misbruikt als mijn make-up model, later werd hij mijn agent en ELLIS FAAS samen opstarten was een logische stap. Ik denk niet wij ons beiden zouden kunnen voorstellen dat het nu mis zou gaan omdat er geld mee gemoeid is. Dat zit niet in onze genen.

Je koesterde als tiener even de droom om modeontwerper te worden. Wie zijn je favoriete designers nu en hoe zou je je eigen stijl omschrijven? Mijn eigen stijl is op het moment een beetje in slaap gedommeld, ben ik bang. Dat gaat vast wel weer eens opleven. Ik hou van drama, ook in mode. Alexander McQueen zal bijvoorbeeld steeds een grote held zijn.

Je maakt al je campagnebeelden zelf en onlangs had je tentoonstellingen in Amsterdam en L.A. én je bracht het boek "Ellis Faas : On the Edge of Beauty" uit. Hoe ver wil je gaan met je fotografie? Zou je ook campagnes voor anderen willen shooten? Ik moet er nog niet aan denken om beelden voor iemand anders te maken. Laat mij maar even lekker in m’n eentje rommelen en mijn draai vinden. Ik vind het heerlijk om totaal zelfstandig te zijn nu. Past helemaal bij mijn eigenwijze aard!

www.ellisfaas.com

Sluiten

Communicatieverantwoordelijke Biennale Interieur

Nog even en Kortrijk is met haar 24ste Biënnale Interieur opnieuw het middelpunt van de designwereld. Ben je fan van hedendaagse vormgeving? Dan kan je tonnen inspiratie komen opdoen op INTERIEUR 2014. Om een 10-dagen durende en drukbezochte hoogmis als deze te organiseren heb je een team nodig met een erg specifieke skill-set dat bereid is om gedurende een aantal maanden héél erg hard te gaan. Wij spraken met communicatieverantwoordelijke An Michiels -architect van opleiding en na enkele jaren in Londen gewoond en gewerkt te hebben, toe aan haar tweede biënnale- over job-detours, nachtmails, het zen van gezinszwemmen en uiteraard dé must-sees van Biënnale INTERIEUR 2014.

Biënnale INTERIEUR 2014 is de tweede die je mee organiseert. Hoe ben je bij hen terecht gekomen?Door mensen uit te nodigen om een koffie te gaan drinken. Ik ben vanuit Londen naar België teruggekeerd zonder enig professioneel netwerk. En iemand zei me : “Misschien moet je Joost Vanhecke van Interieur eens mailen.” Vier koffie’s later zei Joost : “Kom eens mee doen” en opeens had ik een freelance job.

Het is een tweejaarlijks event. Wil dat zeggen: enkele maanden op voorhand beginnen met de organisatie en daarna anderhalf jaar niets doen? Na iedere biënnale is er een rustpauze van een klein halfjaar. En dan schiet alles opnieuw in gang. De bedoeling is dat er in de tussenjaren waarin er geen biënnale is, er toch lawaai gemaakt wordt. Dus organiseren wij de “Interieur Awards”. We reizen dan veel om jonge designers te motiveren om mee te doen en om over Biënnale te spreken. Tegelijkertijd moeten er ook brochures worden geschreven en een website worden gevuld.

Je bent architect van opleiding en hebt het beroep ook uitgeoefend in Londen, maar toen werden jullie zwaar getroffen door de crisis... In 2008 werkte ik nog in de residentiële architectuur, maar na de crisis viel een hele hoop stil en alles werd een compromis. Bij de bouw van een woning moest het steeds goedkoper en “de hoek” moest overal vanaf. Ik vond dat niet fijn en ben dan een master ‘Curating Contemporary Design’ gaan volgen, iets daarna ben ik met mijn vriend en dochtertje teruggekeerd naar België. En nu noem ik mezelf graag “architect on a detour”. (lacht)

Blijf niet op uw fluffy cloud zitten, maar zoek ook partners om iets uit te voeren.

Vertel eens over deze editie van de Biënnale... Wel, de curator is de Britse architect, auteur en researcher Joseph Grima. Grima maakt deel uit van het collectief Space Caviar. En zij hebben een mening. (lacht) En dat is wat belangrijk is dit keer. Het gaat er niet meer om om een schoon product in een galerij te zetten , waar chique madammen met hun Delvaux-tas naar kunnen komen kijken. Grima stelde de slogan: ‘The Home Does Not Exist’ voor. Wat natuurlijk controversieel is, zeker binnen een context van allemaal merken die meubels komen zetten. Maar hij wilt gewoon even de vraag stellen: ‘Waar staan we nu?’. En dat doet hij met een expo die ‘The Theatre of Everyday Life heet’. Hij wil het echt gewoon over de living room hebben. Bijvoorbeeld vandaag, is iedereen digitaal gelinkt. In een wereld waarin Skype belangrijk is: wat is dan een huiskamer? Is dat nog belangrijk of is uw laptop uw huiskamer?

Wat is er nog een aanrader? De bars die we in Kortrijk Xpo bouwen. Je hebt de “Gone Fishing”, “Behind The Curtain”, “Dried Chat Room” en “Gelato Meccanico” bar. Allemaal ontwerpen van winnaars van de “Interieur Awards” die werden uitgevoerd. Er wordt aan die -vaak jonge- mensen ook gevraagd: ‘Blijf niet op uw fluffy cloud zitten, maar zoek ook partners om iets uit te voeren’. We willen hen een podium geven, plus commerciële merken de kans geven om aan de wereld te tonen dat zij ook zo’n projecten ondersteunen.

De jongens van GOOSE doen ook iets... Zij gaan in de BUDA-toren vier verdiepingen innemen. Ieder bandlid neemt een verschillende verdieping in en ze spelen apart een speciaal gecreëerde performance. Per verdieping kunnen er 100 mensen staan, en zij komen dus bij één van de bandleden terecht. Achteraf is er een afterparty waarbij iedereen zijn belevenissen kan uitwisselen. Dat is ook het doel van het stadsluik: wanneer de deuren van Kortrijk Xpo om 18u sluiten kan iedereen naar de stad trekken, want daar gaat het verder.

Voor het ontwerp van het uniform van de host(es)s(en) werd dit jaar Mattia Van Severen geselecteerd, die in 2013 afstudeerde aan de Antwerpse Mode Academie. Elke editie werken we samen met een ontwerper. Meestal nog voor die doorgebroken is. Dit jaar hebben we voor Mattia gekozen. Ik denk dat het past in een lange lijn van een beetje avant-garde te willen zijn. We willen de trends voor zijn.

Even terug naar jou. Voor ons interview liet je me weten dat naar de start van de biënnale toe dagen van 16 uur aan één stuk werken geen uitzondering zijn. Hoe ontspan je je? Ik probeer in het weekend één namiddag en één voormiddag voor mijn gezin vrij te houden. Op zondag voormiddag gaan we zonder fout zwemmen. Ik moet er ook bij zeggen dat ik dit tempo niet zou kunnen volhouden zonder de heel erg gewaardeerde hulp van mijn vriend. Maar bottom line is dat ik veel te hard werk. ‘s Nachts wakker worden en reminders sturen naar jezelf, ken je dat?

Gelukkig heb je wel zicht op een lange break... Ja, ik kan heel grote projecten doen, maar daarna moet je me absoluut met rust laten. Dan wil ik drie maanden naar Brazilië of twee maanden naar Argentinië. Dus mijn vriend en ik zorgen ervoor dat we ons leven organiseren zodat we ons die breaks kunnen veroorloven. Ik zou dit anders niet kunnen volhouden.

Wat mis je van Londen? We zijn nu ongeveer drie jaar terug in België en ik mis de verrassingen die je gewoon op straat tegenkomt, kleine dingen die je doen lachen zoals de street art ginder. En het sneller vrienden maken. In Londen woont bijna iedereen ver van zijn familie, dus je legt makkelijker contact. Maar hier in Antwerpen kunnen we dan weer ruim en betaalbaar leven in het midden van de stad.

Je hebt ondertussen al veel gereisd en verschillende jobs uitgeoefend en lang in het buitenland gewoond. Wat zou je 15-jarige zelf van de volwassen An vinden? (Denkt na) Ik denk dat ik trots zou zijn op de manier waarop ik in de wereld sta. Ik ben opgegroeid in een dorp met een moeder die niet afkomstig was uit dat dorp. En wij hebben altijd gevonden dat we verder moeten kijken en dingen ontdekken. Ik heb eigenlijk altijd stilletjes geweten dat ik zou doen waar ik zin in heb. Wanneer ik vroeger de klas rondkeek, dan dacht ik soms: zou ik die persoon of die persoon willen zijn? De ene was knap, de andere was slim of iets anders. En toch kwam ik altijd tot de conclusie : ‘Ik ga toch maar voor mezelf kiezen’. (lacht)

Biënnale Interieur 2014
17-26 oktober
Kortrijk

www.interieur.be 

Sluiten

Belgische jazz-revelatie

“In het moment zijn”, dat is het mantra van de Belgische (met Italiaanse roots) jazz-revelatie Mélanie De Biasio. En dat is ook exact wat ze van haar publiek ook wil : Nu genieten, nu meemaken. Het is misschien daarom ook moeilijk voor haar om geïnterviewd te worden : terug- of vooruitblikken lijkt overbodig voor iemand die vooral “hier” wil zijn. Maar omdat het niet vaak voorkomt dat een artiest uit eigen land met grootheden als Billie Holiday wordt vergeleken, vond Xandres Magazine het toch nodig haar even te spreken, al was het maar om haar te feliciteren met een succesvolle zij het ietwat turbulente doortocht op Rock Werchter.

Was het evident om op een rockfestival te spelen? Alle festivals waarop mijn band en ik afgelopen zomer speelden waren anders. Op Rock Werchter kwam er als extra factor nog eens bij dat we speelden vlak voor de kwartfinale Argentinië-België, en toen we op het terrein arriveerden was het al duidelijk dat het een intense dag ging worden. Ik had op voorhand al besloten om zonder setlist het podium op te gaan. We wilden gewoon surfen op de energie van het publiek. Een uitzonderlijke ervaring, spelen voor uitzinnige voetbalfans. We stonden ook geprogrammeerd op het prestigieuze Montreux Jazz in Zwitserland, het andere uiterste. Maar het is erg cool om al deze verschillende uitdagingen head first aan te gaan.

Jij moet toch een ongelooflijk vertrouwen hebben in je band en je zelf om te zeggen : “laat die set list maar achterwege, we zien wel waar we uitkomen.” We kennen elkaar ondertussen tien jaar en we spreken niet veel met elkaar. We repeteren zelfs bijna nooit. Ik ken hen zo goed. We starten wel vanuit de basis van de songs uit mijn albums “A Stomach Is Burning” en “No Deal”, maar daar wordt vooral verder op geïmproviseerd. Wat dus wil zeggen dat geen twee concerten hetzelfde zullen zijn. Elk van mijn toeschouwers heeft recht op een geheel unieke maar vluchtige ervaring en ik maak het publiek ook deel van dat optreden. Daarom zijn mijn optredens vaak ook intens en magisch.

laat die set list maar achterwege, we zien wel waar we uitkomen.

Ben jij altijd al iemand geweest die makkelijk kan loslaten? (lacht) Oh nee, helemaal niet! Ik moet er elke dag aan werken en heel bewust mee bezig zijn. Op Rock Werchter bijvoorbeeld wist ik : “Mélanie, je hebt twee keuzes. Ofwel probeer je om de situatie -spelen vlak voor de belangrijkste sportwedstrijd van het jaar- onder controle te krijgen, ofwel laat je het los en probeer je mee te drijven op de energie van het moment.” Ik heb voor het laatste gekozen, want het eerste was eigenlijk geen optie.

Je bent opgegroeid in Charleroi, een stad die toch ook wel een ietwat humeurige en donkere kant heeft. Je muziek wordt ook vaak omschreven als “moody”, heeft je thuisstad daar iets mee te maken denk je? Voor vele mensen lijkt Charleroi niet meteen de leukste stad, maar voor mij is het een goudklompje dat verstopt zit in een stuk steenkool. We zijn ook allemaal sterke karakters en redelijk direct en dat zijn eigenschappen die ik probeer te behouden. Charleroi zit vol contrasten : veel licht, maar toch ook wel wat duisternis en dat vormt samen misschien wel de basis van mijn muziek.

Je hebt een tijdlang getoerd in het voorprogramma van Eels. Hoe viel dat mee? Je hoort vaak dat support acts van grotere bands slecht behandeld worden, maar wij hebben vrienden voor het leven gemaakt. Ze deelden echt alles met ons : hun technisch team, materiaal, op een bepaald moment verkochten ze zelfs onze merchandise op hun stand. Het was een ongelooflijke ervaring.

Heb je iets geleerd van een groep die al zo lang op wereldniveau meedraait? Ja, dat ik vooral moet blijven doorgaan. Ik hou van het muzikantenleven. En dat ik mijn instinct moet blijven volgen.

Binnenkort treden jullie op in het Koninklijk Circus in Brussel... Dat is een droom die werkelijkheid wordt! We brengen uiteraard werk uit mijn twee albums, en ik laat waarschijnlijk ook een nieuw nummer horen, maar omdat het zo’n mooie zaal is zullen we ons toch ook vooral door onze omgeving laten inspireren. Ik ben er zeker van dat het een bijzondere avond zal worden.

Je besteedt zoveel tijd en aandacht aan je teksten, muziek en performance, maar ben je ook vaak bezig met je podium outfits? Helemaal niet. Off-stage draag ik graag zijde en kasjmier en houd ik van simpele maar mooi gemaakte stukken, maar op het podium draag ik steeds hetzelfde. Ik heb mijn ‘werkkledij’ geperfectioneerd en nu ik me er goed in voel wil ik niets anders meer dragen.

Laatste vraag : wie is voor jou de meest inspirerende vrouw ooit? Nina Simone tijdens de jaren ‘60 en ‘70. Alles was goed aan haar.

Op 12 november speelt Melanie De Biasio in het Koninklijk Circus, Brussel.

www.melaniedebiasio.com

Sluiten

Belgisch model

Amélie Lens is één van de meest gevraagde én veelzijdige Belgische modellen van de afgelopen jaren. Als jong model veroverde ze de harten van o.a. Jean-Paul Gaultier die haar liefdevol “Ma Petite Belge” noemde, Ann Demeulemeester die haar vaak tot bij zich riep om de “final looks” door te passen voor die de Parijse catwalk opgestuurd werden én haar beeltenis prijkte op de metershoge en wereldwijd verspreide Maison Martin Margiela x H&M affiches.

Ondertussen werd ook haar DJ-talent opgemerkt en kan je haar al bijna even vaak achter de draaitafels terugvinden als voor de lens van gerenommeerde fotografen zoals Xandres campagne fotografe Wendelien Daan. Maar ‘s nachts clubben en ‘s morgens face geven? Hoe doe je dat eigenlijk?

Hoe drukker het wordt, hoe gezonder ik leef

In 2010 ben ik een DJ-concept begonnen samen met mijn vriendje Sam Deliaert, die ondertussen zelf producer en DJ is. Uiteindelijk konden we dat project niet samen verder zetten omdat ik enorm veel en voor langere periodes naar het buitenland moest voor modellen werk. In 2011 ben ik een DJ duo gestart met een toenmalige vriendin onder de naam Søren. We waren resident DJ’s voor het programma ‘Playground’ op Studio Brussel en werden overal in Europa geboekt. Het ene weekend zaten we in Helsinki, dan weer in Dresden, Amsterdam of Venetië.

Ondertussen kan je solo geboekt worden onder het pseudoniem RENEE, maar ook als Amélie Lens. Wat is het verschil tussen de twee? Ik word voorlopig het vaakst geboekt voor mode- en pers events, en daar kennen ze me uiteraard onder mijn echte naam. Als “DJ Amélie Lens” speel ik mijn meest toegankelijke nummers. Maar ik hou ook enorm van electronica, techno, tech-house en minimal, vandaar mijn alter ego RENEE. Tijdens die sets speel ik redelijk donkere, diepe, harde maar toch warme nummers.

Waarom die naam? Ik heb heel erg lang over een naam nagedacht, uiteindelijk heb ik RENEE gekozen omdat ik een androgyne, universele naam zocht die ook wat mysterieus klinkt. Ik heb altijd gezegd dat ik mijn eerste dochter Renée zou noemen en het is ook de voornaam van mijn overleden moeder.

Je leeft vaak ’s nachts, bent vaak onderweg, moet er als topmodel ’s morgens goed uitzien en je ook fris voelen. Hoe doe je dat?probeer altijd 7 uur te slapen en hoe drukker het wordt, hoe gezonder ik leef. De meeste mensen gaan dan net fastfood eten en drinken cola of energiedrankjes “omdat ze de suiker nodig hebben”. Ik doe net het omgekeerde, je lichaam heeft dan net veel energie nodig om al die ongezonde troep af te breken en op die manier put je jezelf eigelijk nog meer uit. Soms ben ik echt volledig op, en is de eerste vrije dag nog niet in zicht. De weinige vrije tijd die ik dan heb maak ik notenrepen en kook ik genoeg quinoa voor heel de week. Al durf ik op vrije dagen ook wel eens pizza bestellen, hoor! (lacht)

Je bent heel close met je grootmoeder. Wat is de belangrijkste levensles die je van haar meekreeg? Mijn oma is enorm belangrijk voor mij. Zij is altijd mijn grote voorbeeld geweest. Ze heeft haar zes kinderen volledig alleen opgevoed en heeft mij in huis genomen toen ik elf was. Ze heeft me geleerd dat familie, gezondheid en veel eten de belangrijkste dingen in het leven zijn. Ze is een zeer sterke vrouw vol zelfvertrouwen.

Je hebt samen geshoot met Xandres campagne fotografe Wendelien Daan. Vertel ons eens hoe het beeld waarop je enkel een Delvaux-tas “draagt” tot stand kwam? Die shoot voor ELLE is op twee dagen aan de Côte d’Azur gefotografeerd. Het was een enorm leuke shoot en het was de eerste keer dat ik met Wendelien samenwerkte. Ze geeft je als model enorm veel vrijheid en dat is altijd leuk. Voor dat beeld stonden we in een straat op een berg met een prachtig uitzicht. Ik ben met een kamerjas aan tot aan de boom gestapt, en wanneer er niemand in de buurt was trok de stylist de kamerjas snel uit. De foto die ze uiteindelijk gekozen hebben kijk ik écht achter mij, omdat ik dacht dat er iemand kwam aangelopen. De shoot was in december, het was amper 8°C. Het glamoureuze leven van een model! (lacht)

Voor de campagne beelden van Maison Martin Margiela x H&M heb je met regisseur en fotografe Sam Taylor-Wood gewerkt. De bewegingen die je op die beelden maakt zijn fantastisch. Hoe verloopt dat proces in jouw hoofd? En zou je er ooit aan denken om te gaan acteren? Ik herinner mij die periode nog zo goed! Mijn agentschap belde van : “Amélie, H&M wil je bekijken voor een opdracht. Kan je nu naar Parijs vertrekken? Er is een Thalys binnen 30min!” Ik ben in een taxi richting station gesprongen en toen ik in Parijs op de casting toekwam stond er een stoel klaar. Ze zeiden “ga erop staan, en dans”. Ik ben helemaal geen danseres dus dit was voor mij niet simpel. Ik begon gewoon wat bewegingen te maken en toen ik van de stoel stapte zeiden ze dat ik geboekt was. De shoot was de volgende ochtend. Ik zou misschien wel graag acteren, maar heb er eigenlijk nog niet veel over nagedacht. Als de kans zich voordoet zal ik die zeker grijpen!

Met welke drie fotografen zou je absoluut nog graag werken?De 3 grootste hé! Ik heb al eens de eer gehad om voor de lens van Tim Walker te staan. En ik zou uiteraard heel graag met Mario Testino of Steven Meisel werken.

Je bent verslingerd aan Antwerpen : kan je onze lezers 3 spots geven die ze zeker moeten bezoeken wanneer ze in Antwerpen zijn? Bar: Sips en Vitrin Restaurant: Le John Winkel: Graanmarkt 13

Nu je weet wat je weet, wat zou je de 14-jarige Amélie dan vertellen? Don’t grow up just yet!!

Instagram : @Amelie_Lens

https://www.facebook.com/renee.antwerp

Credits fotoAmélie Lens (Dominique Models) voor Elle Nederland maart 2014
Fotografie Wendelien Daan (Unit CMA)
Styling Thomas Vermeer
Haar en make-up Judith Neyens (NCL )

Sluiten

Chef van het jaar 2014

Al sinds 2005 wordt Arabelle Meirlaen (41), eigenaar van het gelijknamige sterrenrestaurant, overladen met prijzen. Destijds werd ze gekroond tot beste chef van Wallonië , in 2008 mocht ze zich Lady Chef van het jaar noemen, maar ondertussen liet ze ook de jongens achter zich en kreeg ze de titel « chef van het jaar 2014 » van restaurantbijbel Gault & Millau. Xandres sprak met de frontvrouw van de « intuïtieve keuken » die het succes vooral niet naar haar hoofd laat stijgen.

Arabelle Meirlaen : Die prijzen zijn belangrijk, want ze zorgen ervoor dat mijn keuken aandacht krijgt en je eerste ster krijgen is uiteraard erg fijn. Maar ik ben pas echt gelukkig wanneer iedereen tevreden is : de klanten, het personeel en ik. We werken allemaal voor hetzelfde doel en dat is niet om zoveel mogelijk prijzen te winnen. Wat ik wel wil is evenwichtig leven en me goed voelen in mijn vel, want dat weerspiegelt zich in mijn keuken en de mensen voelen en appreciëren dat.

Ik ben pas echt gelukkig wanneer iedereen tevreden is : de klanten, het personeel en ik.

Als tiener twijfelde je tussen een carrière als styliste en binnenhuisarchitect. Is de liefde voor design nog merkbaar in je restaurant ? Tijdens mijn studies voelde ik me vooral aangetrokken tot praktische beroepen en het was mijn moeder die me voorstelde om te leren koken zodat ik dat dan toch al onder de knie had. (lacht) Bleek dat het me zo boeide dat ik er verder in wou gaan. Mijn eigen restaurant hebben bundelt al mijn verschillende interesses : organisatie, inrichting, creatie. Het is hard werken, maar mijn restaurant bevindt zich in mijn huis en ik omring me met top personeel, dus het voelt ook erg goed.

Wat is de belangrijkste les die je hebt geleerd sinds je gestart bent met je « Intuïtieve Keuken » en heb je nog goeie tips voor ons ? Ik heb geleerd om andere producten te gebruiken dan diegene die tot dan toe regel waren in de gastronomische keuken. Bleek dat mijn lichaam op veel van die producten zoals bloem, room en koemelk slecht reageerde. Ik ben dan meer met bio- en streekproducten beginnen werken. Ik let erop dat mijn groenten vers genoeg zijn en serveer ze vaak met proteïnen, wat voor een goede vertering zorgt. Ik werk ook graag met citroen en azijn, om de maagzuurgraad in balans te houden. Ik meng ook niet te veel ingrediënten. Een goeie tip die ik zelf ook toepas is je groenten in ‘groene punten’ zoeken, in boerderijen of bij kleine ambachtslui die hun eigen producten telen.

Voor zij die willen reserveren bij “Arabelle Meirlaen”, zijn er in de buurt van je restaurant nog leuke dingen te doen? Wat zijn jouw aanraders?Mijn restaurant ligt niet ver van Durbuy en er zijn hier prachtige fietsroutes, wandelpaden, parken en speeltuinen voor de kids. Er werd ook pas een nieuw golfterrein aangelegd voor de liefhebbers!

Als chef draag je meestal een schort, ben je in je vrije tijd ook bezig met mode?Ik heb jammer genoeg niet veel vrije tijd, maar ik maak tijd om naar de stoffenbeurs “Salon des tissus” te gaan. Daar kies ik mijn eigen stoffen uit en maak ik kleren voor mijn dochters en mezelf. Wat interieurdesign betreft hou ik van natuurlijke stukken in hout, objecten uit de jaren 70, het merk ‘Knoll’ en ik heb thuis ook ‘Spiridon’ luchters hangen.

Tot slot : wat is de belangrijkste les die je aan je dochters wil meegeven?Ik praat veel met hen over wat ze voelen en wat hun interesses zijn. Ik ga hen bijvoorbeeld niet verplichten om te koken. Ik wil echt dat ze doen waar ze zich goed bij voelen. Dat heb ik geleerd van mijn vader. Hij was constructeur en heeft verschillende machines uitgevonden voor de constructie van de interieurs van boerderijgebouwen. Hij kon leven van zijn creaties en daar ben ik erg trots op. Hij luisterde ook naar zijn lichaam en at wat goed voor hem was. Dat doe ik dus ook, ik eet wat ik zelf vind dat bij mij past. Intuïtie is alles.

www.arabelle.be

Sluiten

Chef of the year 2014

Sluiten

Topdanser en choreografe

Leven in een succesvol dansgezelschap is leven in een waas van reizen, creatief zoekwerk en discipline. Topdanser en choreografe Cynthia Loemij beschrijft het zelf (met een mooie nog steeds niet helemaal gesleten Nederlandse tongval) als een trein waar je opstapt en die je meteen aan een enorme snelheid meeneemt. In 1991 ging ze aan boord van onze nationale danstrots Rosas, toen ze als danslerares afstudeerde in Rotterdam en –tot haar eigen grote verbazing- werd geselecteerd door Anne Teresa de Keersmaeker zelve.

Voor jou ging het echt al hard van in het begin, hé? Ja, toen ik bij Rosas werd aangenomen, dacht ik : “Geweldig, ik ga een jaar in Brussel wonen!” Dat leek me zo romantisch! En ondertussen ben ik hier al 23 jaar. (lacht)

Je stapt er in en dan is het meteen zo’n blur. Ja, Rosas is een trein. Elk jaar zijn er één of twee producties die gemaakt worden en dan ga je op tournee. Daarna zijn er de repertoire stukken die aangeleerd worden en waar je dan ook nog mee op tournee gaat. In het begin was ik heel veel weg van huis.

Heb je op een gegeven moment het gevoel dat je een overzicht hebt, of dat het toch een beetje settelt? In het begin niet. Toen vertrok het en voor ik het wist was ik er tien jaar bij en had ik een hoop producties gedanst, opera gedaan en twee films gemaakt. Bij Rosas vertraagt het nooit. Nu is er weer een groot museum project en zijn er andere nieuwe ideeën.

Je vertrekt naar New York en hebt dan helemaal geen tijd de stad te zien... Dat is een understatement. We vertrekken woensdag, donderdag hebben we generale repetitie, vrijdag en zaterdag spelen we ‘Rosas danst Rosas’, zondag en maandag spelen we ‘Elena’s Aria’, dinsdag en woensdag spelen we ‘Bartok’ en de dag daarna vertrekken we naar huis. De generale repetities voor die andere voorstellingen zijn ‘s middags, ‘s Morgens worden we drie kwartier lang gemasseerd, dus uiteindelijk heb je misschien nog de tijd om ergens een ontbijt tussen proppen, maar dat is het dan meestal. Het zijn ook hele zware voorstellingen. ‘Rosas Danst Rosas’ duurt twee uur, dat is echt een marathon. Dus dan is het ook niet echt slim om tot laat de stad in te trekken.

Ik moet een bepaalde plek hebben in de kleedkamer waar ik me goed voel : niet in het midden, maar liever ergens in een hoekje.

Heb je rituelen voor je opgaat? Iedereen heeft dat. Ik moet een bepaalde plek hebben in de kleedkamer waar ik me goed voel : niet in het midden, maar liever ergens in een hoekje. Ik moet ook even op mijn handen gestaan hebben. Het hangt ook af van voorstelling tot voorstelling. Bij “Drumming” moest ik heel hard omhoog springen.

Moeten jullie je aan een bepaald dieet houden? Anne Teresa de Keersmaeker is zeer overtuigd van het macrobiotisch dieet. Ik zelf niet zo erg. Ik eet het wel in de kantine bij P.A.R.T.S. (de dansschool van Anne Teresa de Keersmaeker, nvdr.) en dat is fijn want die keuken heel veel groenten en alles is biologisch. Maar macrobioten eten vlees, vis noch melkproducten en ik eet heel graag cheese cake of een ijsje. Uiteraard wel met mate, want je voelt het ook gewoon wanneer je friet met een hamburger gegeten hebt en wanneer rijst en groenten. Het verschil in energie, de drop in sugar levels,... Als je slecht eet en je drinkt alcohol de dag dat je moet dansen, dan kan je het wel vergeten. Je spieren geven onmiddellijk een signaal of je ademhaling gaat moeilijker.

Wat volgt er na New York? Een korte vakantie en dan vertrek ik onmiddellijk op tournee naar Berlijn. Daarna dansen we ‘Vortex Temporum’, de nieuwe choreografie die Anne Teresa gecreëerd heeft en binnenkort ga ik tijdens de tour van ‘Drumming’ mee als repetitor.

Is dat meestal jouw taak op tournee? Neen, dat is nu voor het eerst dat ik dat doe. Meestal ga ik gewoon mee als danser. Maar sinds een aantal jaren heb ik samen met mijn collega Mark Lorimer het kleine gezelschap OVAAL. We hebben twee voorstellingen gemaakt en besloten om te freelancen zodat we meer tijd hebben om enerzijds zelf te creëren, maar ook om niet altijd beschikbaar te moeten zijn. Ik wil af en toe thuis kunnen zijn. Ik vind het heel belangrijk om tijd met mijn dochter en mijn man te kunnen doorbrengen.

Is het moeilijk om die switch te maken tussen kunst en het gewone leven? Het ene moment krijg je staande ovaties en iets erna moeten de lunchpakketten voor de 10-jarige gemaakt worden. Het is wel goed dat er boterhammen moeten gesmeerd worden, want als er niets te doen is heb ik het ook moeilijk. Wanneer Stella op school zit en Clive aan het werk is en ik bijvoorbeeld thuis ben na een tournee, dan wil ik wel graag boeken lezen en mensen bezoeken en zo, maar toch kan ik me soms wel verloren voelen. Die switch is niet evident. En net wanneer je je balans opnieuw gevonden hebt, is het vaak tijd om aan een nieuw stuk te beginnen of weer les te gaan geven.

Nu we het over sociaal contact hebben : is er onder danseressen er veel concurrentie? Heb jij veel vriendinnen in de danswereld? Ja, zeker. Het is bij ons natuurlijk ook wel anders dan in een balletgezelschap zoals bijvoorbeeld de Opéra de Paris. Daar heb je een enorm hiërarchisch systeem en worden dansers apart in de spotlight gezet. Let op, ik denk nu niet dat het daar enkel haat en nijd is, maar in een gezelschap als Rosas heeft iedereen een hoofdrol, dus daar is er ook geen reden tot concurrentie. Wij zijn allemaal collega’s en uiteindelijk is het ook iets onnozel want je bent samen in een gezelschap en als je samen goed bent, dan ben je individueel ook goed. Je kan niet in je eentje goed zijn en de anderen wegwensen. Dat is onlogisch. Het lukt alleen maar wanneer je samen ademt en samen de cues kent en elkaar ondersteunt. Daar schuilt net de kracht in en niet in : ik sta hier vooraan en jij niet.

Rosas heeft een paar keer samengewerkt met Dries Van Noten. Heb jij invloed op de kostuums? Neen dat is Anne Teresa die dat dan beslist. Soms met Dries, soms met Tim Van Steenbergen die ook al dingen voor ons gecreëerd heeft, of Anne-Catherine Kunz die Rosas-kostuums maakt.

Zijn er dingen waar je in gedanst hebt van kostuums die je het meest zijn bij gebleven. De kostuums van Dries Van Noten in “Just Before” en “Drumming” waren heel mooi. De kleren die ze vroeger aanhadden in “Bartok”, zo’n beetje een kostschool-look, vond ik ook wel heel grappig.

Bij OVAAL, je eigen gezelschap, vul je dat dan wel zelf allemaal in? Bij de eerste voorstelling hebben Mark en ik Anne-Catherine gevraagd omdat ze een goeie vriendin is. Haar briefing was : kostuums maken die niet aan Rosas deden denken en die je in het dagelijkse leven nooit zou aandoen. Dus kwam ze uiteindelijk bij een roze jurk uit. Dat zou ik nooit aan doen. Ik vind het leuk om die beslissingen aan anderen over te laten. Je wordt dan verrast door wat mensen denken en wat mensen je aanbieden. Zelf kies je toch altijd hetzelfde. Als je mij laat kiezen, wordt het meestal zwart. (lacht)

Je draait nu al zo lang mee op topniveau, wat is op dit moment voor jou de grootste uitdaging? Het combineren van werk en thuis en ook nog een persoonlijke uitdaging vinden in het lesgeven. Ik sta nog steeds het liefst op scène. Omdat je in het ‘nu’ zit. Je kan aan niets anders denken, je geen zorgen maken. Je danst ‘nu’. Het is eigenlijk een soort meditatie.

Dat lijkt me ook fantastisch aan jouw werk. Het is heel atletisch, vergt veel concentratie, maar je hebt wel de voldoening dat je met dingen bent bezig geweest die een soort van schoonheid opleveren, of een moment creëren dat je nergens anders kan vinden. Ja, absoluut! Dat is ook waarom ik het nog steeds doe.

Blijft dat een constante door de jaren heen, dat je die schoonheid steeds weer vindt? Neen, dat verandert. In het begin was ik zo gedreven en dan was ook elke pas, elke suspense, elke ademhaling enorm belangrijk. Ik kon me daar ook heel erg druk in maken. Wanneer een voorstelling niet goed ging of ik me niet goed voelde tijdens een voorstelling, dan kon ik me daar heel erg slecht bij voelen en was het moeilijk om me erover heen te zetten. Ik kon ook heel erg bezig zijn met de reactie van het publiek. Maar dat gaat na een tijdje wel weg. Na zoveel jaren denk je : “Ja, ik stond me hier tien jaar geleden zo druk om te maken. Niemand die dat nog weet!” Ik moet gewoon genieten van het dansen. Dat heb ik wel geleerd.

Jij staat nu al meer dan twintig jaar aan de top. Heb je die hard fans? Zijn er mensen die alle Rosas voorstellingen komen kijken en meereizen? Toen ik jonger was had ik wel veel fans, hoor! Er zijn nog steeds een paar die hards die naar alle voorstellingen komen. En in Brussel zat er altijd een mannetje met een grote bril op de eerste rij. Maar we verdenken hem ervan dat die op zoek was naar meer dan alleen maar dans. (lacht)

www.rosas.be

© foto: Herman Sorgeloos

Een goede architect helpt je niet alleen bij het ontwerpen en bouwen van je project: hij of zij bespaart je vooral heel veel stress.Charlotte Lardeyret
Sluiten

Juwelenontwerpster

Naast een online spotlight willen we in 2015 ook een tastbaar platform bieden aan de vrouwen die ons inspireren. Met haar kenmerkende minimalistische stijl bijt de 29-jarige juwelendesigner Lore Van Keer de spits af met het ontwerpen van een unieke "Lore Van Keer for Xandres" juwelen set. Een gesprek met deze “Inspiring Woman” over grote dromen, het vergulden van "stereotypes" en hoe het voelt om te weten dat één van je ontwerpen af en toe door het Kasteel van Laken dwaalt, kon niet uitblijven.

Je hebt net een juweel voor Koningin Mathilde ontworpen waar je uitgebreid de pers mee haalde. Vertel. De aanzet was “Belgian Beauties”, een Unizo-wedstrijd voor ambachtelijke Belgische souvenirs, waarbij aan vier designers gevraagd werd een prototype te maken om de wedstrijd te lanceren. Omdat Koningin Mathilde de prijsuitreiking deed, hebben we ook voor haar iets ontworpen, in mijn geval waren dat een paar oorbellen van 18 karaats witgoud met witte diamant. Ik heb uiteraard eerst een beetje research gedaan naar wat ze graag draagt. Ze was in ieder geval heel enthousiast.

Wat hoop je met zo'n samenwerking te bereiken?  Eerst en vooral is het natuurlijk een hele eer om gevraagd te worden. Ik heb vorige zomer een goudcollectie gelanceerd en ik wil die graag uitbreiden. Dus toen dit ontwerp de pers haalde was dat natuurlijk onbetaalbare reclame. En wie weet, misschien word ik ooit hofleverancier!

Dream big, I love it! (lacht) Dat moet toch, niet?! Ik wil wel mijn eigen stijl behouden en niet naar statige designs vol diamanten en parels evolueren. Ik vind het leuk om voor iemand unieke stukken te ontwerpen, maar het moet wel duidelijk van mijn hand komen.

Ik analyseerde een bladstructuur uit één van die fabrics en maakte er een abstracte vorm van.

Ondertussen draagt Eén-gezicht Eva Daeleman ook je juwelen en ik heb gehoord dat een vriendin je daar bij geholpen heeft...Ik liet eens op café vallen hoe fijn ik het zou vinden om een BV mijn designs te zien dragen. Iemand uit ons gezelschap antwoordde daarop dat ze Eva Daeleman kende en dat ze haar wel even zou tweeten. Eva heeft dan meteen gereageerd, een week nadien heb ik met haar afgesproken op de VRT en was alles geregeld. Het fijne aan deze samenwerking is dat ze mijn stuks draagt omdat ze die echt mooi vindt en niet omdat ik haar toevallig wil sponsoren. Ondertussen gaan we ook af en toe samen lunchen en ik krijg enorm veel reacties via sociale media wanneer ze met een "Lore Van Keer" op TV is gekomen. Ongelooflijk wat ze teweeg brengt! Maar zo van die meevallers zorgen ervoor dat ik er nog harder voor wil gaan. Het voelt raar soms, dat de liefde voor mijn vak feller brandt met de jaren.

Voor de eerste "Inspiring Women by Xandres" collectie heb je oorbellen en een halsketting ontworpen. Kan je even vertellen hoe die samenwerking tot stand is gekomen?  De vraag of ik hun "Inspiring Woman" te zijn vond ik op zich al heel tof . Dat is toch fijn om te horen dat je daar voor in aanmerking komt! Ik ben dan vertrokken van de stoffen die in de huidige collectie terugkomen. Ik analyseerde een bladstructuur uit één van die fabrics en maakte er een abstracte vorm van. Xandres lanceert ook steeds verschillende capsulecollecties en ik wilde iets maken dat bij alles aansluit. Een design dat even goed op iets meer chique kan gedragen worden als op een los kleedje of  een oversized trui.

Ben je zelf ook fan van Xandres?  Ja hoor, ik grijp graag naar alles wat "casual chic" is.  Zoals dat grijze bikerjasje uit de nieuwe collectie dat ik top vind. Met de licht "oversized" stukken ben ik ook helemaal mee! 

Wat maakt voor jou een "Lore van Keer"? Ik vind abstractie belangrijk. Minimalistisch maar tegelijkertijd ook met een zekere fijnheid en vrouwelijkheid. Ik wil juwelen maken die je niet op elke straathoek kan spotten, maar die wel draagbaar zijn. 

Wie zijn dan jouw stijliconen?  Modeontwerpers zoals Ann Demeulemeester en Dries Van Noten. Iemand als Hannelore Knuts. Ik ben ook fan van het werk van meubeldesigner en architect Mies van der Rohe.

Vertel eens over je nieuwe collectie?  Mijn nieuwe collectie, die vanaf maart 2015 verkrijgbaar is, heet "Stereotype". Het verhaal erachter is dat iedereen elkaar stereotypeert of een etiket opkleeft. Ik wil aan zo’n labels net een positieve twist geven door ze te verzilveren of te vergulden. Maar sommige stuks die ik vroeger ontworpen heb blijven sowieso in de collectie. Dat zijn dan dingen die ik graag maak zoals bijvoorbeeld de mozaïekcollectie waardoor mensen mij hebben leren kennen. Die vul ik steeds opnieuw aan of haal ik stukken uit. 

Dat is wel een leuke vorm van vrijheid die je jezelf gegeven hebt. Ook belangrijk vind ik. Ik werk dikwijls met zwarte stenen of met zilver, materialen die tijdloos zijn, dus waarom zou ik elke zes maanden alles helemaal schrappen?

Wat is je volgende uitdaging?  Voorlopig is mijn werk enkel in België verkrijgbaar en ik wil graag de grens oversteken, maar dat is niet eenvoudig.

In welke winkels zou je jouw designs het liefst zien liggen?  Ik ben nog volop aan het prospecteren, maar sowieso grijp ik niet naar de klassieke juweliers. Net omdat ik steeds juwelen maak die ik zelf graag wil dragen, let ik er toch op dat mijn merk terecht komt in winkels die bijvoorbeeld kledij verkopen die ik zelf leuk vindt. 

Werk je ook op bestelling? Absoluut. Naast mijn collectie maak ik ook unieke stuks: zoals trouw- of verlovingsringen. Ik vind dat ook echt heel leuk om te doen omdat een gesprek dan de basis van een juweel vormt. En door een samenhang van ontwerpen die ze mij tonen of die ze van mij al kennen, kan ik hen iets nieuws aanprijzen. 

Reis je veel om inspiratie op te doen? Architectuur en interieur inspireren mij enorm en ik lees ook veel modebladen. Maanden met de rugzak rondtrekken zal je mij niet gauw zien doen, maar ik hou wel van citytrips. Steden spreken mij ontzettend aan. Voorbijgangers met een bepaalde uitstraling geven me ideeën. 

Je hebt je eigen winkel in Wolvertem, zijn er nog dingen waar je van droomt? Op langere termijn wil ik wel graag nog een winkel openen, maar dan in een grotere stad. Een winkel in Parijs is mijn absolute droom. Dat lijkt nu nog veraf, maar wie weet... Toen ik nog op school zat was mijn grootste droom om mijn naam op een juwelendoosje te zien. 

En dat is je toch ook maar mooi gelukt!  Weet je, ik voel me op dit moment wel wat euforisch, maar ik ben me ervan bewust dat ik me moet blijven focussen. Mijn juwelen moeten uiteraard ook gewoon gemaakt worden. En wat nieuwe horizonten betreft, dat gaat bij mij steeds volgens hetzelfde patroon: research doen, goed naar m'n buikgevoel luisteren en dan : gewoon springen.

www.lorevankeer.com
Sluiten

Architect

Sluiten

Architect

Parijse architecte Charlotte Lardeyret heeft vlak voor ons gesprek net twee prestigieuze projecten afgerond die niet verder uit elkaar kunnen liggen. Figuurlijk dan. Het ene project is een loft in de hippe Marais buurt in het centrum van de lichtstad. Het andere is de uitbreiding van een statig 16de-eeuws pand in Pays D’Auge. Charlotte is iemand die zich op haar gemak voelt in alle mogelijke omstandigheden en gedreven wordt door uitdagingen. Laat haar niet kiezen tussen haar liefde voor koken, haar passie voor mode of haar talent om –het kan niet op- je favoriete kunststukken op de kop te tikken op een veiling.

Wanneer was de laatste keer dat je trots was op jezelf? Ik heb een appartement in Parijs ontworpen voor een klant die in New York woont, dus we communiceerden vooral via internet. Ze waren zo tevreden over mijn inzicht in hun levensstijl, dat ze me ook gevraagd hebben om nieuwe stukken voor hun kunstcollectie aan te kopen. Dankzij hen mag ik nu dus naar al de goede kunstbeurzen en veilingen.

Dat is ook een van je passies, hé? Absoluut. Als ik geen architecte zou zijn, zou ik zeker een veilingmeester geworden zijn.

Heb je tips over hoe je een architect kan vinden die echt bij je past? Ga eerst en vooral langs de officiële kanalen. Bekijk de projecten die de architecten al gerealiseerd hebben. Vind je het goed wat een bepaalde architect in het verleden voor zijn klanten heeft gemaakt, maak dan een vrije afspraak. Je moet je goed voelen bij de persoon zelf. Als de vibe niet goed zit, dan gaat het niet werken. Een goede architect helpt je niet alleen bij het ontwerpen en bouwen van je project: hij bespaart je geld, tijd, ruimte en onderhandelt met de aannemer. Eigenlijk bespaart hij of zij je dus vooral heel veel stress.

Een goede architect helpt je niet alleen bij het ontwerpen en bouwen van je project: hij of zij bespaart je vooral heel veel stress.

Waar vind jij de inspiratie voor je ontwerpen?  Wanneer ik kan reizen, kunstbeurzen en veilingen kan bezoeken. Wanneer ik andere creatieven ontmoet, zoals mijn vriendin en mode-ontwerpster Celine Meteil, wiens werk ik al volg sinds ze haar eerste sketches maakte.

We weten dat je graag kookt. Heb je een typisch gerecht dat je graag klaarmaakt? Ik hou ervan om wild klaar te maken: wilde eenden en zwijnen uit de streek waar ik geboren ben, La Sarthe. Elk jaar vind ik het leuk om de jagers te volgen tijdens het jachtseizoen. Het is vetarm vlees en het smaakt heerlijk.

Noem eens drie dingen die voor jou niet mogen ontbreken op een dagje vrijaf? Vrienden ontmoeten, aan sport doen en een goede kaasschotel eten.

Jij bent een van de coolste Parisiennes die wij kennen. Kan je een paar geheime plekken met ons delen? Iets dat we zeker moeten zien of doen wanneer we de volgende keer in jouw stad zijn? “Le Fantome” is een nieuwe bar van het succesvolle team achter Le Baron. Hou je van vintage video games spelen en cocktails drinken, dan is dit jouw plek! “The Carpenters Gallery” heeft een heel goede selectie avant-garde kunst. “The Broken Arm” heeft een superbe kledingselectie. De lekkere koffie is ook mooi meegenomen. Als het zonnig weer is, moet je iets gaan drinken op het dakterras van “Au Perchoir”. Het zicht op Parijs is heel mooi. “The Gallery Alaïa” in Rue de la Verriere is een must voor liefhebbers van echte couture. Wie ’s nachts wil uitgaan moet bij “Le Nuba” zijn. De muziek is er erg goed.

Waar kijk je de komende maanden het meeste naar uit? Naar het belangrijkste wat er is …

En dat is? Van het leven genieten!

www.charlottelardeyret.com

Sluiten

Gerenommeerde Nederlandse fotografe

Na een eerste succesvolle samenwerking, boekte Xandres de gerenommeerde Nederlandse fotografe Wendelien Daan opnieuw. Dit keer om de Lente/Zomer campagne van 2014 in beeld te brengen. Wendelien schoof destijds haar designer diploma aan de kant om zich op de modefotografie te storten. En met succes: haar werk werd gepubliceerd in o.a. VOGUE Paris, I-D, Marie Claire, ELLE, ze werkte met Dries Van Noten en Viktor & Rolf en kreeg topmodellen Cara Delevingne, Lara Stone en Alek Wek voor haar lens. Hoog tijd voor een gesprek met de inspirerende vrouw die haar beroep “een roeping” noemt en “Madonna circa 1985” en de alien-jagende Sigourney Weaver tot haar stijliconen rekent.

Ik hoorde dat jij een fervente motorrijdster bent. Vertel! “Ik heb 3 jaar geleden mijn motorrijbewijs gehaald en heb nog steeds spijt dat ik er niet eerder voor gegaan ben. Naast fotografie is het mijn favoriete bezigheid. Ik zou elke dag wel willen rijden. De kunst om dat bruut geweld op twee wielen te beheersen geeft een enorme kick, meer nog dan wanneer ik heel snel een berg afski. De bestemming van de motorrit is voor mij niet belangrijk, wel de weg ernaartoe. En geef me maar veel haarspeldbochten! (lacht).”

Je hebt je diploma als modeontwerper behaald, maar je na je studies volledig op fotografie gestort. Hoe komt dat? “Tijdens mijn studies vond ik niemand die mijn werk goed in beeld kon brengen zoals ik het wou. Dus deed ik het zelf. Ik denk in beeld en verhaal en fotografie is hiervoor een van de beste uitingen. Het is echt een roeping.”

Jij werkt met de – volgens de moderegels - mooiste mannen en vrouwen ter wereld, maar wat maakt voor jou een goed model? “Een professioneel model is lichamelijk en geestelijk goed voorbereid op een shoot. Fit zijn op de dag zelf en veel energie hebben is belangrijk, want het wordt vaak laat. Het helpt ook enorm wanneer ze hun eigen lichaam en bijhorende lichaamstaal goed kennen. En ze moeten zich zonder gêne kunnen gooien op hun “personage” van de dag.

Hoe creëer jij sfeer op set? “Lekkere muziek als het om een dynamische shoot gaat. Ik werk graag met een vast team dat elkaar goed kent, zo heerst er steeds een vriendschappelijke sfeer waarin iedereen toch ook gefocust blijft.”

Wie heeft je het voorbije jaar geïnspireerd? Thomas Vermeer, de stylist die deel uitmaakt van het Xandres campagne team.  Hij is jong en enthousiast, wat heel verfrissend werkt. 

Kan je een scharniermoment uit je carrière noemen? “In 1997 nam mijn carrière een vogelvlucht en heb ik in zeer korte tijd voor vele grote internationale tijdschriften gewerkt waaronder Franse en Japanse Vogue, i-D, Wallpaper. Van 1999 tot 2004 werkte ik voornamelijk in New York en Parijs. Het laatste internationaal grote tijdschrift waar ik recent voor heb gewerkt is de Amerikaanse editie van Marie Claire.

Je bent ook mama. Hoe combineer je een druk leven waarin je veel moet reizen met opvoeden? “Tot 2011 was mijn schoonmoeder 100% inzetbaar om op haar enige kleindochter te passen wanneer ik op reis moest. Helaas is ze overleden en moeten mijn man en ik het nadien samen oplossen. Gelukkig is er kinderopvang en hebben we genoeg vrienden en leuke buren. Ik ga ook iets minder vaak en lang op reis, dus eigenlijk lukt het prima.”

Hoe houd je jezelf in balans? “Ik eet heel erg lekker, maar gezond. Ik ben een heuse foodie. Verder sport ik al mijn hele leven 2 à 4 keer per week om fit en gelukkig te blijven.”

Wat vind je het leukste aan je job? “Zoals ik al zei is mijn werk mijn roeping. Alles wat ik fotografeer krijgt mijn volledige aandacht en inzet. Ondertussen heb ik ook de vrijheid dat ik alleen opdrachten hoef aan te nemen die me inspireren en ervoor zorgen dat ik het beste uit mezelf kan halen.

Wat wil je nog bereiken op korte termijn? “Een vervolg op mijn eerste boek “Wendelien Daan : Tales : 1998-2004” publiceren.” 

www.wendeliendaan.com

Sluiten

Zangeres

“De Marollen. Ik ben geboren op het Vossenplein!”, roept de -ondertussen mooi opgegroeide- electro-ket Joy Adegoke (32) enthousiast uit wanneer ik haar vraag welke plek ze mist uit haar thuisstad. Ze verliet Brussel een tijdje geleden en trok samen met haar ‘Joy Wellboy’-bandmate en geliefde Wim Janssens naar Berlijn toen bleek dat de bekende DJ en platenbaas Ellen Allien hun debuut “Yorokobi’s Mantra” op haar label wilde uitbrengen. Ondertussen scoorden ze een dikke hit op “Radio Eins” het Duitse equivalent van onze Radio 1 en toeren ze de wereld rond. Een mooi vervolg voor de artieste die ook haar stem leende aan verschillende Buscemi-nummers.

Jullie debuut album “Yorokobi’s Mantra” is ondertussen al enkele maanden uit. Wat is de mooiste reactie die je gekregen hebt op de plaat?"Ooit stuurde een fan een screenshot van onze video voor “Lay Down Your Blade” waarop te zien was dat hij het nummer die dag al 100 keer beluisterd had. Na een optreden kregen we ook al eens een pak versgemalen koffie toegestopt van een man. Hij vertelde ons dat datzelfde nummer zijn relatie gered had."

In “The Movement Song” klink je voor mij persoonlijk als iemand die de kloof opvult tussen -een jongere- Erykah Badu en Roisin Murphy. Kan je daar mee leven?"Ik ben absoluut fan van Roisin. Ik hou van haar attitude, haar uitstraling, haar manier van bewegen. Er zitten ook altijd mysterieuze boodschappen verborgen in haar teksten. Ze gebruikt een zeer mooie beeldspraak!Misschien zijn we van dezelfde planeet afkomstig? We hebben beide de neiging om ons timbre te veranderen naargelang het lied dat we zingen.Ze heeft me positief beïnvloed en kracht gegeven, dat is zeker. Vooral in moeilijke tijden vond ik steun in haar woorden. Ze heeft een ongelofelijke wilskracht. ”

Je zit in een band met je vriend, hebben jullie een bepaald ritueel vlak voor jullie het podium opgaan? Moet je hem met rust laten? Wat doen jullie een uur voor het optreden? "Een uur voor het optreden zijn we bij elkaar. We zijn dan wel elk op onze eigen manier bezig met het optreden. We dompelen ons onder in de sfeer dat het optreden moet hebben en nemen de tijd om onze stem op te warmen, ons om te kleden... In elkaars ogen te kijken. En dan is het GO! (lacht)”

Vertel eens iets over Wim dat de meeste mensen nog niet weten. "Hij kan twee volledige lengtes onder water zwemmen! ” 

Wie zijn je vrouwelijke muzikale voorbeelden? "Joni Mitchell, Joan as Policewoman, Grace Jones, Anita O’Day, Goldfrapp, Courtney Love, Jeanne Lee, Kelis, Björk, Roisin Murphy, Peaches,... Ik heb er nog veel meer! "

Artiest zijn is een topsport. Op tour gaan, optreden, rondreizen, fris zijn om interviews te geven, geïnspireerd blijven om nieuwe muziek te schrijven. Hoe houd je je zelf fysiek en mentaal gezond?"We gaan veel lopen. We gaan als alles goed gaat om de twee dagen een uur lopen. We proberen zo vaak mogelijk zelf te koken. En dan liefst zo gezond mogelijk. We drinken ook veel thee. Voor de rest vinden we het belangrijk om onze creativiteit te stimuleren door veel te absorberen en te ventileren: lezen, tekenen, kijken, luisteren, schrijven... Alles moet er uit. Anderzijds houden we beide ook van stilte. In stilte ontstaat alles. "

Je hebt een heel eigen kledingstijl. Hoe zou je die zelf omschrijven? "Ik voel me aangetrokken tot de jaren ’80, maar mijn stijl varieert van dag tot dag. Alles moet kloppen met mijn stemming. Ik hou van goud! Momenteel draag ik vaak lichtblauw en oversizede t-shirts. Ik probeer ook altijd een speelse touch toe te voegen om de boel wat in evenwicht te houden...Ik customise mijn kleren graag met smiley faces, strijkpatroontjes, hartjes, dingen die ik op de rommelmarkt vind. Mijn haar-attributen zijn zeer belangrijk. Ik kan me soms slecht in mijn vel voelen wanneer ik niet de juiste strik in mijn haar draag. Mijn haar is een verlengstuk van mijn uitstraling.”

Wie zijn je stijliconen?

"Deze dagen ben ik gefascineerd door Tilda Swinton en de jonge Jane Birkin. Ik hou ook van Franzius, een fantastische Berlijnse dame die mijn podiumoutfits verzorgt en de styling deed voor onze nieuwe video: “ Birds”.”

Jullie wonen in Berlijn. Welke 3 plekken moet je gezien hebben wanneer je de stad bezoekt? "Tempelhof om te rollerbladen, Liepnitzsee komt recht uit een sprookje en Hamburger Bahnhof omdat het gebouw op zich al prachtig is.”

“Buy Me Flowers” is één van mijn favoriete songs op de plaat. Wanneer kreeg jij voor de laatste keer bloemen? "Oei.. Wim heeft me nog steeds niet verrast met bloemen. Maar vorig weekend heb ik wel drie donkerrode rozen voor mezelf gekocht. Zomaar!”

www.joywellboy.be

Sluiten

Naast een online spotlight geeft Xandres in 2015 ook een tastbaar platform aan sterke vrouwen. Na een eerdere samenwerking met Lore Van Keer is het nu aan "La Femme Garniture" -ontwerpster Sabine Van Acker, die uitgedaagd werd om een unieke "Sabine Van Acker for Xandres" plaid te ontwerpen. Het verhaal van deze 50-jarige accessoire designer is inspirerend omdat nog maar eens bewezen wordt dat op je hart volgen geen leeftijd staat.

Je hebt in 2011 na 25 jaar je vaste job als grafisch ontwerper opgegeven om de stap naar zelfstandig accessoire designer te zetten. Vanwaar die carrièreswitch?Het idee speelde al jaren in mijn hoofd, maar ik durfde eerst niet omdat ik thuis gezien heb hoe moeilijk zelfstandig ontwerpen kan zijn. Mijn vader tekende in de jaren '50 en ’60 schoenen voor binnen- en buitenlandse schoenfabrikanten en was daarnaast ook een verdienstelijk tekenaar en fotograaf. Door de neergang van de Belgische schoenenindustrie brak voor ons gezin een moeilijke periode aan die ik bewust heb meegemaakt. Diep vanbinnen bleef die drang om te creëren, die ik waarschijnlijk van mijn vader erfde. Ik maakte al enkele jaren handtassen na mijn werkuren en de respons daarop was erg positief. Ik kreeg bestellingen van vrienden, daarna van hún vrienden, je weet hoe dat gaat. Ik ben dan zelfstandige in bijberoep geworden, maar door de toenemende vraag heb ik na 25 jaar creatief werk in één en dezelfde zeefdrukkerij mijn ontslag gegeven en me helemaal op mijn merk "La Femme Garniture" gestort.

Hoe ben je van handtassen bij breiwerk terecht gekomen?Mijn handtassenlijn bestond uit allemaal unieke stukken die ik met de hand maakte. Ik vind het belangrijk dat mijn ontwerpen kwaliteitsvol, maar wel betaalbaar zijn en dat vraagt veel zoekwerk naar de juiste materialen. Mijn man werkt in de stoffenhandel en via zijn contacten vonden we enkele jaren geleden een breimachine. Tijdens die periode ontmoetten we iemand die zo'n gevaartes al van kindsbeen hanteert en onderhoudt. Zelf ben ik goed in het combineren van kleuren en patronen, mijn man kent de eigenheid van stoffen en garens en mijn ‘breier’ weet wat mogelijk is met combinaties van draden en steken. Het klikt erg goed tussen ons en dus kon ik starten met knitwear en werd het mogelijk om zelf stoffen te ontwerpen.

Je sjaals en bedspreien zijn enorm populair en nu daagde Xandres je uit om een draagbare "Sabine Van Acker for Xandres" plaid te maken.Xandres is een vaste waarde in België en ik had de samenwerking met Lore Van Keer van dichtbij gevolgd. Dus toen marketing manager Nienke Lambert me contacteerde heb ik geen seconde getwijfeld. Ik kreeg de opdracht om een ietwat lichter deken te creëren dat ook als cape, sjaal of poncho gedragen kan worden. Op enkele weken tijd moesten de ontwerpen klaar zijn zodat ze opgenomen konden worden in de foto's voor de wintercampagne.

Wat hoop je met deze samenwerking te bereiken?Uiteraard is dit goed voor mijn naamsbekendheid, maar wat nog belangrijker is, is dat ik hieruit leer hoe een samenwerking met zo'n groot bedrijf verloopt.

Je werd ook nogal snel opgepikt door designerplatform "De Invasie". Hoe ging dat?Ik heb veel te danken aan oprichters Bert Pieters en Yves Drieghe. Vrienden hadden me al aangespoord om me in te schrijven voor de preselectie, maar ik heb geaarzeld. Ik vond: als je meedoet aan "De Invasie", moet je een heel mooi afgewerkt product tonen. Toen ik mijn werk toch presenteerde was ik er meteen bij. Dankzij hen wordt mijn werk nu ook verkocht in Japan. Tijdens "De Invasie van Amsterdam" kocht een vrouw een sjaal voor haar zus die een hotel met winkelgalerij heeft in Kyoto. Enkele maanden later kreeg ik de eerste bestelling voor die galerij en nog steeds worden mijn sjaals bijbesteld. Daarnaast heeft het Duitse "Monoqi" me gespot tijdens "De Invasie van Kortrijk". Dat platform werkt dus echt en heeft me een flinke duw in de rug gegeven. Ik herinner me het moment nog goed waarop ik bericht kreeg dat ik erbij was. Mijn man heeft meteen champagne in huis gehaald. Hij drinkt dat niet, dus ik heb die fles bij wijze van spreken alleen opgedronken. Prachtige dag!

Wat is je grootste uitdaging op dit moment?Wil ik groeien of niet? Moeten mijn collecties nog uitbreiden of niet? Dat zijn de grote vragen. Weet je, Ik had de grote stap naar zelfstandige al op mijn 40ste willen zetten, maar door ernstige problemen met mijn gezondheid moest ik dat enkele jaren uitstellen. Ik ben niet het type carrièrevrouw voor wie alles en iedereen moet wijken. Op aanraden van mensen die ik hoog inschat wil ik van ‘La Femme Garniture’ geen groot bedrijf maken. Ik wil het beheersbaar en aanpasbaar houden. Daarom worden mijn ontwerpen enkel in winkels verkocht van mensen met wie het persoonlijk klikt. Ik weet wél dat ik het niet uitsluitend bij breiwerk wil houden: ooit wil ik opnieuw een handtassenlijn en wil ik meer naar interieur toe.

Je vertelde over je ouders die geen makkelijk leven leidden. Maken zij je succes nog mee?Mijn papa is spijtig genoeg overleden, maar mijn mama is er nog en ze zei onlangs : "Amai Sabine, wat heb jij nu eigenlijk allemaal al niet bereikt?!" Ze is heel fier én -te begrijpen- nogal bezorgd.

Je hebt op ietwat latere leeftijd een groot risico genomen en je kinderen maken dat bewust mee. Wat wil je dat ze hieruit leren?Mijn man en ik hebben een dochter van 19 en een zoon van 13 jaar. We willen hen vooral de vrijheid geven om op zoek te gaan naar wat het is dat ze ongelooflijk graag willen doen. Mijn dochter is naast model tijdens de fotoshoots voor "La Femme Garniture, ook mijn klankbord. Met haar jeugdige blik verruimt ze nogal eens mijn visie. De kinderen weten heel goed welke weg mijn man en ik afgelegd hebben en we krijgen veel steun en begrip van hen en dat doet deugd.

www.xandres.be/sabinevanacker
www.lafemmegarniture.be

Sluiten

"De Madammen" - Radio 2

Cathérine Vandoorne is niet alleen één van “De Madammen”, naar de gelijknamige populaire Radio 2 show, ze is ook een inspirerende vrouw voor ons, want we mogen haar met gepaste trots één van de gezichten van Xandres xline noemen. Naast een gezicht en een stem is Cathérine ook een hardwerkend talent, want als één van de producers van haar programma verdiept ze zich ook in de gastronomische en culinaire aspecten van radio maken.Tijd voor een gesprek over uitdagingen, verborgen talenten, kinderen en de luxe van 2 uur baden.

Koken op de radio. Hoe doe je dat? “Ja, dat is moeilijk, hé. We beginnen met de inhoud: wat willen we vertellen? Dan bepalen we welke persoon daarbij zou passen, of daar ook een reportage bij hoort, etc. Hiervoor regel ik dan alles. En omdat ik die rol op mij heb genomen, is gastronomie ook wel een passie geworden. In het begin kon ik bij wijze van spreken amper spaghetti koken..”

Door samen te werken met Xandres xline draag ik nu ook felle kleuren.

Je lijkt me iemand die geen uitdaging uit de weg, gaat. Je bent destijds ook radio over sport beginnen maken zonder bijvoorbeeld iets van voetbal te weten. “Klopt. Maar pas op: zoiets gebeurt geleidelijk aan. Je rolt er een beetje in, zeg maar. Maar het is waar, ik vind in alles wel iets dat me aanspreekt.”

Heb je die nieuwshonger, die interesse, al van kleins af aan? “Als ik mijn ouders mag geloven, was ik een heel verbaal kind dat graag experimenteerde. Een haantje de voorste, misschien ook. Ik heb theater en dictie gevolgd.

En die acteerdroom? “Die is nu wel weg. Al ben ik wel een tijdje amateur theater blijven spelen. Ik vind het heerlijk om iemand anders te zijn, een andere kant van jezelf op te zoeken. Om de een of andere reden word ik altijd gecast voor komische rollen, maar eigenlijk houd ik vooral van drama. Ik kan ook wenen op commando. Als het moet, zou ik hier binnen twee minuten kunnen zitten huilen.”

Heeft het moederschap je veel veranderd, denk je? “Absoluut. Ik ben op latere leeftijd mama geworden. Op mijn 41. Daarvoor werkte ik constant. Nu heb ik een doel om naar huis te gaan. Mijn relativeringsvermogen is ook verbeterd. 

Stel, je hebt een weekend vrijaf. Ook voor je dochtertje wordt goed gezorgd. Welke ingrediënten moet dat weekend voor jou hebben? “Ten eerste: water. Ik neem graag een lang bad. Twee uur, minstens. Dan zou ik ook graag ingrediënten shoppen om eens goed te koken. Een Thaise curry schotel of een ovenrecept. Iets met witloof en fazant of zo… Oh, en als het mooi weer is, zou ik zeker ook in de tuin gaan werken. Heerlijk! In de tuin harken en planten, dat is het enige wat mij volledig van de wereld kan halen.”

Laat we het even over Xandres xline hebben. Hoe is die samenwerking tot stand gekomen? “Toen we een Tv-spotje moesten opnemen met ‘De Madammen’, vroeg de styliste waar ik mijn kleding kocht. Dat is voor mij niet simpel, want ik heb geen standaardmaatje. Ik vertelde haar dat ik bij Xandres wel mooie dingen vond en nu werken we samen!”

Omschrijf je stijl eens. “Vroeger was mijn kleerkast een zwarte wolk. Ik dacht: ‘Zwart slankt toch het meeste af.’ Maar door samen te werken met Xandres xline draag ik nu ook felle kleuren. Dan voel ik mezelf echt opleven.”

Heb je stijliconen? “Nee. Wie moet ik zeggen? Victoria Beckham? Kate Winslet? Katy Perry ? Die kan ik toch niet met mezelf vergelijken? Zo’n magere mensen!”

Maar je bent toch mooi! “Zo voel ik dat vaak niet. Mijn lijf hindert me als ik bijvoorbeeld achter mijn dochter aanhol. Dat is niet prettig. Dat is begonnen in mijn puberteit. Daarna heb ik alles geprobeerd. Noem een dieet, ik heb het gevolgd. En vaak ook met succes. Maar ik eet en drink graag. Ik eet heel gezond, thuis. Maar ik hou ook ervan om op restaurant gaan. En ik beweeg niet vaak. Dat wordt ook een vicieuze cirkel. Hoe zwaarder je wordt, hoe moeilijker het wordt om te bewegen.

Laatste vraag: wat zijn je wensen voor 2014?“Dat ik even gelukkig word als in 2013. Gelukkiger kan denk ik niet. Ik heb echt een fantastisch jaar gehad. Ik ben getrouwd met een fantastische man, een fantastisch kind, een fantastische job. Ik ben echt gelukkig en dat probeer ik echt te beschermen.

Sluiten

Teamkapitein van de Belgische hockeyvrouwen

Charlotte De Vos (29) is teamkapitein van de Belgische hockeyvrouwen en uiteraard geniet ze er enorm van dat haar sport nu aan het boomen is. Het is een –erg technische, benadrukt ze- sport waarin vrouwen hun tegenstanders moeten verslaan met een stick, een bal en de kracht en snelheid van hun lichaam. En dat terwijl ze er altijd vrouwelijk blijven uitzien met hun stuiterende paardenstaart en korte rokjes. Maar hoe combineer je een leven als Olympisch atleet en teamleider (ze leidde haar ploeg naar de 11de plek in de Spelen van 2012) met een leven als bedrijfsleider? Wij zochten het uit.

Hoe lang ben je nu al kapitein van de Red Panthers?Sinds 2010, maar ik was vijf toen ik begon.

Hoe trots ben je op die titel?Heel erg trots. En zeker nu we zo’n momentum hebben. Toen ik benoemd werd, was dat een natuurlijk proces : ik werd wat ouder en had daardoor ook meer ervaring. Plus, ik wilde ook heel graag helpen om onze ploeg naar een hoger niveau te tillen. Ik voelde wel dat ik er klaar voor was om dat te doen. Maar let op : het brengt veel extra druk mee. En er zijn geen pauzes. Je moet er een heel jaar staan, ook op de moeilijke momenten. Ik heb ook een eigen zaak, dus ik kom af en toe op trainingen aan en voel me al moe voor ik eraan moet beginnen. Nu, moest ik het gevoel hebben dat ik er niet meer voor 100% sta als kapitein, dan zal ik de eerste zijn om dat aan te geven.

Dus je combineert een plek in het ‘Oranje Zwart’ team (Nederland) en het Red Panthers team (België) met een veeleisende job? Wat voor werk doe je?Ik heb al 4 jaar een bedrijf met mijn broer in IT. Het heet Devos Systems. Wij verkopen software voor sportclubs: ONLI. Het is een pakket waarmee sportclubs hun administratie, communicatie en financiën beter kunnen regelen.

Ik ga door tot het WK Hockey in 2014

Heb jij een gezinsleven, een privéleven? Hoe houd je alles een beetje in balans?Moeilijk. (lacht) Ik deel alles op in blokken. Er zijn blokken waarin ik enkel tijd heb voor sport of werk of familie.En er zijn blokken waarin ik mezelf dan ook tijd geef om andere dingen te doen. Er is zoveel dat ik nog wil leren en doen of beter in wil worden. Als ik merk dat ik daar te weinig tijd voor heb, dan onderneem ik zelf heel bewust actie. Eerlijk gezegd ben ik iemand van extremen.Enerzijds wil ik helemaal voor mijn sport gaan, want als je je niet 100% geeft dan ben je niet op je best en dat is niet leuk, maar langs de andere kant merk ik ook dat je jezelf kunt voorbijlopen.Moest ik me nu enkel focussen op mijn job en mijn sport, dan zou ik doodongelukkig worden denk ik. Ik heb periodes gehad dat ik dat wel deed en dat hou je niet vol. Toen ben ik ook wel tegen een muur aangelopen.

Moet jij erg op je voeding letten?Als hockeyspelers moeten we ervoor zorgen dat onze vetmassa niet te hoog is, al is het geen sport zoals atletiek waarbij je geen grammetje vet mag hebben. Het is een contactsport en je mag niet te blessuregevoelig worden. Ik eet sowieso graag gezond. Ik verdiep me ook wel graag in alles wat met een gezonde levensstijl te maken heeft : koken, yoga, ontspanningstechnieken ...

Wat zijn je andere interesses. Wat doe je graag?Andere sporten. Ik vind golf leuk. Ik wil graag leren kitesurfen en zeilen. Een goeie vriendin van mij organiseert kitesurf weekendjes en nodigt me vaak uit, maar dat kan nu echt nog niet. De risico’s zijn te groot. Maar het is zeker iets wat ik na mijn hockeycarrière nog ga doen. Reizen, steden en tentoonstellingen bezoeken … dat zijn de dingen die ik veel te weinig doe.

Je haalde het daarnet zelf aan : “Ik word ouder”. Als ik je hier zo zie zitten, dan denk ik : “Ach, die kan zeker nog tien jaar op topniveau mee!” (Proest het uit) Vorig jaar na de Olympische Spelen voelde ik voor de eerste keer: ik word echt ouder. Dat is heel confronterend. Ik was ook even geblesseerd en terugkomen na een blessure vergt veel meer energie.Ik bekijk alles steeds toernooi per toernooi, dus nu zeg ik dat ik doorga tot het WK Hockey in Den Haag in 2014. Daarna zien we wel weer.

Wat zijn je vooruitzichten voor het WK?Sowieso hebben we afgelopen zomer tijdens het EK tegen de drie beste ploegen ter wereld gespeeld : Duitsland, Engeland en Nederland. Het niveau op het WK zal dus niet veel hoger zijn.

Stellen jullie jezelf een doel? Altijd. En dat wordt echt als ploeg gezamenlijk uitgesproken want het is erg belangrijk om als ploeg naar hetzelfde doel toe te werken. Voor het WK hebben we onszelf nog geen doel gezet. Persoonlijk zou ik toch wel de top zes willen halen. Ik denk dat we dat wel kunnen. We duimen!

Sluiten

MoMu bibliothecaresse

Onder de feestelijke noemer “Happy Birthday Dear Academie” worden de 350ste verjaardag van de Royal Academy of Fine Arts Antwerp en de 50ste verjaardag van het prestigieuze Antwerpse Fashion Department gevierd – je weet wel, de school die ons enkele van ’s werelds meest gevierde modeontwerpers schonk, zoals bv. de Antwerpse Zes. MoMu bibliothecaresse en ‘insider’ Birgit Ansoms (36) spreekt met ons over het vinden van haar droomjob en de tentoonstelling waar ze zich meer dan een decennium lang mentaal op heeft voorbereid.

Met jouw job loop je misschien niet zo in de kijker, maar je bent een belangrijk figuur binnen de muren van de Antwerpse Mode AcademieVan die ‘belangrijk’ ben ik niet zo zeker. Ik werk vooral achter de schermen. Daarom zal je niet veel vinden als je mij googlet. (lacht) Ik ben een gecertificeerde conservator van papier en boeken. Ik heb hier in Antwerpen gestudeerd en ik ben altijd al in mode geïnteresseerd geweest, eigenlijk. Daarom heb ik ook twee jaar kostuum design gestudeerd. Toen er een vacature opdook voor een bibliotheek assistent met als kerntaak o.a. het archiveren van de Belgische mode, heb ik die kans meteen gegrepen. Deze job combineert de dingen waar ik altijd al in geïnteresseerd ben geweest. Ik help mensen met hun research en probeer hen in de richting van de juiste bronmaterialen te sturen.

Deze job combineert de dingen waar ik altijd al in geïnteresseerd ben geweest

De tentoonstelling "Happy Birthday Dear Academie - 50 Years Antwerp Fashion Department " is van start gegaan. Wat kunnen we verwachten? Op het gelijkvloers van het gebouw is een tijdslijn te zien van 50 jaar Mode Academie. Het begint met zwart-witte beelden uit de jaren ’60 en dan kan je duidelijk de evolutie zien naar de huidige academie, die meer internationaal is geworden en ook meer faam geniet. De studenten komen dezer dagen uit alle uithoeken van de planeet. Ze zwermen nadien ook vaak uit om samen te werken met de grootste modehuizen ter wereld. Dat is een beetje de evolutie die we willen tonen. En dan is er de tentoonstelling zelf. Ik ga niet te veel weggeven, want de mensen zouden het allemaal absoluut zelf moeten komen ontdekken. Maar ik kan wel zeggen dat we heel intens met het huidige team van leraars hebben samengewerkt, inclusief Walter Van Beirendonck, Dirk Van Saene, Hilde Frunt ... We hebben een jaar lang op regelmatige basis samengezeten en iedereen heeft uit de hele geschiedenis van de Academie de stukken gekozen die voor hen het meest inspirerend zijn geweest.

Geen gemakkelijke opdracht, want we hebben het hier over het werk van studenten, dus vaak is het niet bewaard gebleven. In de begindagen van de Academie was er elk jaar een grote uitverkoop na de laatste modeshow, dus veel van die stukken waren moeilijk terug te vinden. Dat maakte het allemaal natuurlijk ook heel interessant. We bevinden ons al elf jaar in hetzelfde gebouw, de leraars en het museum, maar we hebben nog nooit echt nauw samengewerkt. Dit was de eerste keer.

Wat is jouw favoriete deel van de tentoonstelling?Er is een grote muur met daarop het beste grafische werk van de studenten. Yvonne Dekock, de lerares Grafiek, heeft intens gezocht naar de meest geweldige stukken en ze heeft ze samengebracht in een fantastische selectie. Het is echt een ‘Wow!’ ervaring. Er zijn stukken bij van studenten als Patrick Van Ommeslaeghe (die later nog aan de slag ging bij Gaultier, Balenciaga, Jil Sander, etc.) en Wim Neels. het is echt ongelooflijk om te zien hoe goed hun tekeningen waren. Tim Van Steenbergen heeft ook een archief bijgehouden van de beginjaren tot nu en hij heeft alles ter beschikking gesteld van de tentoonstelling. We hebben ook kunnen selecteren uit alle schetsboeken.

Zijn er ex-studenten wiens ontwerpen jij zelf graag draagt?Ja, eigenlijk koop ik nog steeds veel Stephan Schneider. Ik heb zijn kleding altijd al heel comfortabel gevonden, maar het heeft ook net dat tikkeltje extra. Weet je, ik moet hier in de bibliotheek vaak van hot naar her hollen, dus ik moet ook aan comfort denken, natuurlijk.

Laten we het even over de show van 2013 hebben. Wiens werk sprak jou het meeste aan?Dat is een moeilijke vraag. Ik ben maar een bibliothecaris, hé. Ik ben geen expert, natuurlijk. Maar Minju Kim heeft zeer intens research verricht in onze bibliotheek. Het was best opwindend om naar haar show te kunnen kijken en te denken: “Wel, ze heeft dit opgevraagd en daar naar gezocht en misschien heeft ze die techniek hier wel voor gebruikt…” Ik kan me vergissen, natuurlijk. Maar het is leuk om te zien en ik word er ook een beetje blij van.

www.happybirthdaydearacademie.be

Sluiten

Leading Lady of Hooverphonic

Voor hun nieuwe album ‘Reflection’ heeft Hooverphonic zichzelf weer een beetje opnieuw uitgevonden. Alex Callier, Raymond Geerts en Noémie Wolfs hadden eerder een oproep aan de fans gelanceerd: of ze bij de mensen thuis hun plaat konden komen opnemen. De hele groep, vergezeld van technici en crew, streek uiteindelijk neer op 5 verschillende locaties (een herenhuis, een loft, etc.) om er een week lang te leven en samen op te nemen. Het resultaat is een nieuwe, natuurlijke sound voor het tweede album met frontvrouw Noémie, die deze keer ook zelf aan enkele nummers heeft meegeschreven.

“Die allereerste weken bij Hooverphonic waren fysiek en mentaal eigenlijk niet zo gezond voor mij. Drie weken voor onze eerste twee optredens in de AB in Brussel was ik mijn eetlust al kwijt. Vorig jaar, toen we in het Sportpaleis stonden, gebeurde dat ook. Onlangs ging ik naar Jay-Z in het Sportpaleis kijken en toen vroeg een vriendin van mij : “Hoe voelde het toen je daar zelf stond?”. Het antwoord was dat ik dat oprecht niet meer weet. In een vlaag van verstandsverbijstering ben ik doorheen dat concert gewalst. In de AB was het net hetzelfde. Ik heb daar op het podium vanalles in het Frans gezegd. En ik spreek helemaal geen Frans.” (lacht)

Zijn er dan geen opnames die je nadien opnieuw kan bekijken? “Waarschijnlijk wel, maar ik zoek dat niet op. Ik kijk niet naar mezelf. Ik vind dat nog steeds te confronterend. Mezelf op de radio horen, dat lukt. Maar beeld erbij is er te veel aan. Wanneer we een screening van onze video’s organiseren, dan durf ik gewoon niet te kijken. Dan ben ik echt een vrouw met veel onzekerheden. Al gaat dat steeds beter.

Mogen we jou dan alvast feliciteren met de nieuwe plaat? Hij klinkt ook heel anders dan de vorige… “Bedankt! Ik denk dat we onszelf altijd willen blijven heruitvinden. De artiesten die ik goed vind doen dat ook.”

Ik denk dat we onszelf altijd willen blijven heruitvinden.
De artiesten die ik goed vind doen dat ook.

Ik heb het gevoel dat het een soort van break-up plaat is. Het gaat in de teksten over afstand, woede … “Grappig, want jij bent één van de eersten die dat opmerkt. De meesten zeggen: “’t Is een heel opgewekte plaat”, en dat is ook zo.”

In de arrangementen... “Exact. Dat toont ook aan hoe weinig mensen tegenwoordig nog naar teksten luisteren. Zonder teveel te willen weggeven: het klopt dat de teksten vaak emotioneel of negatief zijn en het gaat ook over break-ups. Maar wat ik dan zo leuk vind aan Raymond en Alex is dat ze dat proberen te counteren. 

Aan welke nummers heb je zelf meegeschreven? “Aan “Copper” en “Roadblock”. Ik heb computerprogramma’s van Alex en Raymond gekregen om zelf thuis te componeren. In begin vond ik het heel moeilijk om met mijn ruwe en - naar mijn mening - belachelijke ideeën naar Alex te gaan. Maar hij ging meteen producen en met samples en plug-ins aan de slag. Hij wist perfect waar ik naartoe wilde en voegde daar dan iets van zichzelf aan toe. Wanneer je het nummer dan achteraf hoort met de backing vocals erbij en hoe dat dan transformeert... Ik weet dat het wat lullig is om te zeggen, maar die twee nummers liggen mij het nauwst aan het hart.

Om als artiest op een soort van niveau te blijven, dat is eigenlijk topsport. Heb jij ondertussen je ritme gevonden? “Ik ben nog steeds aan het zoeken. Alex en Raymond hadden me van in het begin gewaarschuwd: het kan een jaar druk zijn, om dan twee jaar stil te liggen. Mijn vrienden zeggen vaak dat ze nooit met me zouden willen ruilen. Je kan amper iets plannen. Ik heb meer dan een jaar op voorhand geprobeerd om de dag van het huwelijk van mijn zus vast te leggen. Tevergeefs, want we hebben die dag moeten spelen. Dat is wel één van de minder leuke aspecten aan het muzikantenbestaan. Maar dat weegt niet op tegen alle andere dingen.

PRIVACYVERKLARING & COOKIES

OKOnline shoppen is gemakkelijker met cookies. Door verder te surfen op onze website,
gaat u akkoord met ons privacy- en cookiesbeleid.