uprightpinterestpictomarkermarker-largelogo-mobileleftinstagramimg-xandresstudioimg-xandresgoldimg-xandresbelgium3img-xandresbelgiumimg-hamptonbaysic-whatsappic-washic-twitteric-tumbledryic-shoppingbagic-pinterestic-phoneic-messengeric-mailic-locationic-instagramic-favic-facebookic-chatic-calendargluefooter-pinterestfooter-instafooter-fbfacebookdowncrossclosecheckmarkcheckmark-largearrow-rightarrow-left

hier komen promoties & acties

Dsc 3416 Test

Marie Wynants

Onze interviewee van de maand noemt zichzelf een ‘epileptic photographer’. Marie Wynants is een getalenteerde, jonge fotografe die voor Xandres al een viertal campagnes shootte. Met de titel ‘epileptic photographer’ knipoogt ze niet enkel naar de epilepsie-aanvallen waar ze vroeger last van had, maar wil ze ook poëtisch verwijzen naar haar impulsieve, gulzige en bijna vluchtige manier van leven én werken. Wij mochten even verdwalen in de charmante chaos van haar gedachten en proeven van die voortdurend knetterende energie in haar hoofd.

Xadsu19 C09

Waarom koos jij voor fotografie? Als tiener had je andere ambities: je volgde een dansopleiding.

"Van mijn 14 tot 18 jaar volgde ik een dansopleiding bij de balletschool in Antwerpen. Toen ik afgestudeerd was, wilde ik graag auditie doen bij Anne Teresa De Keersmaeker. Maar die audities gebeuren maar om de twee jaar. Daarom wilde ik nog een jaartje iets anders doen in afwachting. Bij het dansen was ik altijd al sterk bezig met het visuele aspect: hoe mijn podiumopbouw was, hoe de lichten vielen … Het visuele primeerde voor mij op het inhoudelijke. Ik besliste nogal impulsief om een jaartje fotografie te doen. Bij de start van de opleiding liep ik wat verloren: iedereen wist al wat diafragma, sluitertijd, … was, ik had nog niet eens een camera. (lacht) Ik volgde mijn opleiding aan Sint-Lucas in Brussel. En dat bleek een schot in de roos, omdat die school zowel technisch als conceptueel sterk is."

Trok het visuele aspect je vooral aan?

"Ik denk het wel. Ik ben nooit een conceptuele artiest geweest, mijn triggers zijn eerder visueel. Ik zoek een locatie, vul daarin mijn kleurenpalet aan, en probeer vooral een sfeer te creëren. Het concept wordt meestal pas achteraf duidelijk. Ik werk vanuit mijn buikgevoel en intuïtie."

"Zo verberg ik vaak het gezicht in mijn foto’s. In het begin kon ik er zelf niet precies de vinger op leggen waarom. Toch bleef ik intuïtief steeds weer die beelden kiezen zonder gezicht. Dat leidde me achteraf tot het inzicht dat ik een fascinatie heb voor het afwezige in een lichaam. Als het gezicht niet getoond wordt, spreekt het lichaam meer. Door mijn voorgeschiedenis als danseres zoek ik vaker naar een universelere betekenis van een lichaam. Ons brein is er nogal automatisch op getraind om de emotie van een gezicht te detecteren. Als dat gezicht ontbreekt, ligt je ervaring of emotie bij een beeld meer open."

Xadsu19 C02 B

"Ik zoek een locatie, vul daarin mijn kleurenpalet aan, en probeer vooral een sfeer te creëren. Het concept wordt meestal pas achteraf duidelijk. Ik werk vanuit mijn buikgevoel en intuïtie."

Je keerde niet terug naar de danswereld, en stortte je na je studies meteen op fotografie. Een bewuste keuze?

"Eigenlijk heb ik er niet zo bij stilgestaan. Ik sloot het niet uit dat ik nog zou dansen. Maar tijdens mijn laatste jaar fotografie kreeg ik al enkele opdrachten. Het ging mijn vrienden in muziek (Max Colombie van Oscar and the Wolf, Charlotte De Witte, nvdr) voor de wind en ik kon hun foto’s maken. Ik heb niet het gevoel dat dans helemaal afgesloten is. Ik denk dat ik die passie door fotografie gewoon anders benader. Ik werk dikwijls met dansers in mijn beelden, en ik ben veel met beweging bezig in mijn foto’s."

Je werkt voor modemerken, voor muzikanten, en er is je vrij werk. Toch passen die uiteenlopende projecten naadloos in je portfolio. Hoe komt dat?

"Er is geen onderscheid tussen mijn commercieel werk en mijn eigen projecten. Ik ben heel selectief in de klanten met wie ik werk. Ik zou bijvoorbeeld nooit kunnen werken voor een merk dat ik niet aanvoel of een artiest waar ik niet achter sta. Daarom ben ik heel kritisch en denk ik op voorhand na of ik een meerwaarde kan zijn voor een merk."

"Persoonlijk werk, commercieel, muziek, fashion … er zijn voor mij geen grenzen tussen de verschillende vakjes. De shoots voor muziek en mode zijn trouwens heel vergelijkbaar. Bij beide wordt een wereld gecreëerd waarop mijn visie als fotograaf gevraagd wordt. Bij de muzikant gaat het om de creatie van een alter ego, bij modemerken om het creëren van een merkimago. Zo lang ik mijn eigen ding kan doen - en de opdrachtgever uiteraard ook gelukkig is - ben ik blij."

Op welk project ben je het meest trots?

"Er zijn er drie. Bij Xandres ben ik heel fier op de evolutie die we samen doormaken. We groeien samen. Als ik de vorige campagnes zie, dan zie ik dat we progress maken, terwijl we toch de stijl van Xandres behouden. Een tweede opdracht die ik altijd zal koesteren, is die voor handtassenmerk Delvaux. Dat was mijn doorbraak in fashion. En als derde project is er de samenwerking met Max (Colombie, nvdr). Ook wij zijn samen gegroeid. Ik hecht als fotografe veel waarde aan vertrouwen opbouwen en elkaar (leren) kennen. Dat geeft je de mogelijkheid om iemand uit z’n schulp te trekken en samen grenzen te verleggen. Zo ontstaan de beste beelden."

Xadsu19 C04

Is er nog tijd voor andere passies naast jouw job?

"Ja, ik reis heel graag. Ik sport veel, vooral lopen dan. En ik luister graag naar muziek. Maar vooral reizen is een passie. Waarom ik zo van reizen hou? Omdat ik graag in nieuwe sferen en dynamieken beland. Door te reizen leer je jezelf beter kennen. Je wordt er wereldser door en je relativeert meer. Het inspireert me om de dingen anders te zien, nieuwe dingen te ontdekken, en soms buiten mijn comfortzone te gaan."

Xandres selecteerde jou als ‘inspiring woman’. Wie vind jij zelf een inspirerende vrouw?

"Goh, dat vind ik moeilijk… Michelle Obama. Maar dat spreekt voor zich. Misschien moet ik toch een vrouw kiezen waar ik meer mee gelinkt ben. Mijn mama, bijvoorbeeld. Als vrouw je eigen leven opzijschuiven voor een man wordt - feministisch gezien - niet echt als een geweldig voorbeeld beschouwd. Maar ik vind het prachtig dat je uit liefde een ander iets gunt. Bij Michelle Obama speelt dat aspect een rol, en bij mijn eigen mama ook. Die ging nooit voor haar eigen ambities, zodat mijn papa z’n carrière kon uitbouwen. Vrouwen die goed in hun vel zitten en dingen kunnen opgeven… Ik zie daar wel schoonheid in. Ik denk dat ik zelf ook veel kan opgeven voor liefde. Vrouwen kunnen daar heel krachtig in zijn, bij mannen ligt dat soms moeilijker."

Wat zijn de ambities of dromen die jij als fotografe nog koestert?

"Ik zou dit jaar graag wat meer in het buitenland werken. Vorig jaar was ik wat gehaast met die buitenlands ambities. Je geraakt gewoon aan wat je in eigen land hebt opgebouwd, terwijl je in het buitenland een beetje opnieuw moet beginnen. Nu leg ik mezelf niet te veel druk op. Hoe ouder ik word, hoe meer matuur mijn fotografie wordt en hoe meer ik mezelf ook écht leer kennen. De fotografen waar ik naar opkijk, zijn allemaal pas doorgebroken op hun veertigste. Ik moet mezelf dus tijd gunnen."


The best is yet to come, Marie! Veel succes!

Xgosu19 C07