uprightpinterestpictomarkermarker-largelogo-mobileleftinstagramimg-xandresstudioimg-xandresgoldimg-xandresbelgium3img-xandresbelgiumimg-hamptonbaysic-whatsappic-washic-twitteric-tumbledryic-shoppingbagic-pinterestic-phoneic-messengeric-mailic-locationic-instagramic-favic-facebookic-chatic-calendargluefooter-pinterestfooter-instafooter-fbfacebookdowncrossclosecheckmarkcheckmark-largearrow-rightarrow-left

hier komen promoties & acties

Hooverphonic 8 Photocredit Matthias Therry

Noèmie Wolfs

Leading Lady of Hooverphonic

Voor hun nieuwe album ‘Reflection’ heeft Hooverphonic zichzelf weer een beetje opnieuw uitgevonden. Alex Callier, Raymond Geerts en Noémie Wolfs hadden eerder een oproep aan de fans gelanceerd: of ze bij de mensen thuis hun plaat konden komen opnemen. De hele groep, vergezeld van technici en crew, streek uiteindelijk neer op 5 verschillende locaties (een herenhuis, een loft, etc.) om er een week lang te leven en samen op te nemen. Het resultaat is een nieuwe, natuurlijke sound voor het tweede album met frontvrouw Noémie, die deze keer ook zelf aan enkele nummers heeft meegeschreven. “Die allereerste weken bij Hooverphonic waren fysiek en mentaal eigenlijk niet zo gezond voor mij. Drie weken voor onze eerste twee optredens in de AB in Brussel was ik mijn eetlust al kwijt. Vorig jaar, toen we in het Sportpaleis stonden, gebeurde dat ook. Onlangs ging ik naar Jay-Z in het Sportpaleis kijken en toen vroeg een vriendin van mij : “Hoe voelde het toen je daar zelf stond?”. Het antwoord was dat ik dat oprecht niet meer weet. In een vlaag van verstandsverbijstering ben ik doorheen dat concert gewalst. In de AB was het net hetzelfde. Ik heb daar op het podium vanalles in het Frans gezegd. En ik spreek helemaal geen Frans.” (lacht)

Zijn er dan geen opnames die je nadien opnieuw kan bekijken?

“Waarschijnlijk wel, maar ik zoek dat niet op. Ik kijk niet naar mezelf. Ik vind dat nog steeds te confronterend. Mezelf op de radio horen, dat lukt. Maar beeld erbij is er te veel aan. Wanneer we een screening van onze video’s organiseren, dan durf ik gewoon niet te kijken. Dan ben ik echt een vrouw met veel onzekerheden. Al gaat dat steeds beter.

Mogen we jou dan alvast feliciteren met de nieuwe plaat? Hij klinkt ook heel anders dan de vorige…

“Bedankt! Ik denk dat we onszelf altijd willen blijven heruitvinden. De artiesten die ik goed vind doen dat ook.”

Ik heb het gevoel dat het een soort van break-up plaat is. Het gaat in de teksten over afstand, woede …

“Grappig, want jij bent één van de eersten die dat opmerkt. De meesten zeggen: “’t Is een heel opgewekte plaat”, en dat is ook zo.”

In de arrangementen...

“Exact. Dat toont ook aan hoe weinig mensen tegenwoordig nog naar teksten luisteren. Zonder teveel te willen weggeven: het klopt dat de teksten vaak emotioneel of negatief zijn en het gaat ook over break-ups. Maar wat ik dan zo leuk vind aan Raymond en Alex is dat ze dat proberen te counteren.

Aan welke nummers heb je zelf meegeschreven?

“Aan “Copper” en “Roadblock”. Ik heb computerprogramma’s van Alex en Raymond gekregen om zelf thuis te componeren. In begin vond ik het heel moeilijk om met mijn ruwe en - naar mijn mening - belachelijke ideeën naar Alex te gaan. Maar hij ging meteen producen en met samples en plug-ins aan de slag. Hij wist perfect waar ik naartoe wilde en voegde daar dan iets van zichzelf aan toe. Wanneer je het nummer dan achteraf hoort met de backing vocals erbij en hoe dat dan transformeert... Ik weet dat het wat lullig is om te zeggen, maar die twee nummers liggen mij het nauwst aan het hart.

Om als artiest op een soort van niveau te blijven, dat is eigenlijk topsport. Heb jij ondertussen je ritme gevonden?

“Ik ben nog steeds aan het zoeken. Alex en Raymond hadden me van in het begin gewaarschuwd: het kan een jaar druk zijn, om dan twee jaar stil te liggen. Mijn vrienden zeggen vaak dat ze nooit met me zouden willen ruilen. Je kan amper iets plannen. Ik heb meer dan een jaar op voorhand geprobeerd om de dag van het huwelijk van mijn zus vast te leggen. Tevergeefs, want we hebben die dag moeten spelen. Dat is wel één van de minder leuke aspecten aan het muzikantenbestaan. Maar dat weegt niet op tegen alle andere dingen.