uprightpinterestpictomarkermarker-largelogo-mobileleftinstagramimg-xandresstudioimg-xandresgoldimg-xandresbelgium3img-xandresbelgiumimg-hamptonbaysic-whatsappic-washic-twitteric-tumbledryic-shoppingbagic-pinterestic-phoneic-messengeric-mailic-locationic-instagramic-favic-facebookic-chatic-calendargluefooter-pinterestfooter-instafooter-fbfacebookdowncrossclosecheckmarkcheckmark-largearrow-rightarrow-left

hier komen promoties & acties

Foto Olivia

Olivia Hainaut

Juwelenontwerpster

Enkele jaren geleden speldde ze nog haute couture op koningin Mathilde en Máxima, nu reizen haar subversieve Oh! badges de wereld rond op talloze andere outfits. Vanuit haar eigen universum in Brussel creëert Olivia Hainaut sinds 2000 juwelen en accessoires met een herkenbare ‘frêle rock’ touch. We spraken met de vroegere rechterhand van Natan’s Edouard Vermeulen over de invloed van Old Hollywood, wat ‘bourgeois rock’ nu precies inhoudt en wat de volgende stappen zijn voor haar merk.

Hoe zag jouw jeugd eruit?

Ik ben in Brussel geboren en als kind was ik steeds omringd door intellectuelen en artiesten. Mijn ouders hielden enorm van de kunsten. Mijn moeder is therapeut en psychoanalyst. Mijn vader is overleden toen ik tien jaar oud was, hij had vroeger een textielfabriek. Ik ben de jongste van drie zussen, een heel vrouwelijk huishouden dus.

In je web bio vertel je over foto’s van je moeder die je inspireren...

Mijn moeder is de belangrijkste persoon in mijn leven. Haar leven was niet eenvoudig maar ze leerde ons zo veel: we werden op dansles gestuurd, ze nam ons mee naar musea. Ze houdt van het leven en dat is een liefde die er dankzij haar ingebakken zit. Blijven doorgaan, ook in harde tijden. Ze stond er op dat we een beroep zouden kiezen waar we echt van houden. Ze is tachtig maar werkt nog steeds, zo gepassioneerd is ze. Ze is chic, charismatisch en het soort moeder dat totaal niet jaloers is op haar dochters. Anderzijds is ze ook zeer strikt en merkt ze alles op: als ik een kilo bijkom of afval, moe of triest ben. Het is een onvoorwaardelijke liefde. Ze is mijn ruggengraat, dankzij haar sta ik er nog altijd.

„Een juweel kan het gezicht of outfit van een vrouw volledig doen oplichten.”

Je hebt ‘Stylisme’ aan de La Cambre modeafdeling in Brussel gestudeerd, is er een groot verschil tussen de Brusselse en Antwerpse academie?

Toen ik in Brussel studeerde was er wel wat rivaliteit tussen de twee scholen. La Cambre heeft het minder breed dan de academie van Antwerpen, het is dan ook een jonger departement. Ze zeiden vroeger dat het in Antwerpen moeilijker was dan in Brussel, maar dat weet ik zo toch niet. Toen ik afstudeerde heb ik me een tijdje met kostuumontwerp voor films bezig gehouden omwille van mijn liefde voor sixties en seventies cinema, maar dat bleek een zeer afgesloten wereldje. Je hebt connecties nodig om aan een opdracht te geraken of om het tot New York en L.A. te schoppen. Ik werkte een tijdje voor Olivier Strelli en boog me vooral over de lederwaren, wat mijn liefde voor die stof prikkelde. Toen begon ik bij Natan, waar ik elf jaar gebleven ben.

Wat is de grootste les die je bij Natan geleerd heb?

Ik leerde over smaak en subtiliteit. Edouard Vermeulen is iets te klassiek en traditioneel voor mij, maar hij is extreem verfijnd en heeft feilloze smaak. Dat voedde me. Ik leerde zo veel omdat het huis volgens de tradities van de uitstervende haute couture werkt. Echt de oude stempel, met een fitting salon zoals in Parijs. Ik deed alles van juweelontwerp tot borduurwerk voor de privé-klanten. Ik heb voor koningin Mathilde, de hertogin van Luxemburg, koningin Máxima van Oranje gewerkt. Na een tijdje startte ik daarnaast mijn eigen “Olivia Hainaut” lederwarencollectie met sjaals uit zeer fijn geperforeerd leer. Na tien jaar verkoop ik die designs nog steeds. Ik werk niet volgens de modeseizoenen. Zolang ik bepaalde designs blijf goed vinden en ze nog verkopen, stop ik niet met ze te produceren.

Vanaf wanneer wist je dat je accessoires wou ontwerpen?

Dat was voor mij snel duidelijk. Accessoires zijn zo veel leuker om te ontwerpen. Minder beperkend. Mijn moeder draagt mijn designs maar vijfentwintigjaren rocken ze even goed. Afgezien van de collaboraties met ateliers voor mijn leren accessoires, maak ik al mijn juwelen zelf. Zo kan ik de touwtjes in handen houden. Ik delegeer niet gemakkelijk (lacht). Mijn juwelen zijn ‘riche’: ik mix oudere stuks met nieuwe, edelstenen met plastic, kristal met leer. Ik combineer graag glamour met humor. Ik hou er niet van als mensen gewoon in het rijtje willen lopen. Je kan couture dragen maar ook mijn Oh! badges erop vastpinnen. Dat is rijkdom: vrij genoeg zijn om hiermee te spelen.’

Bij andere designers kan je hun stukken combineren met eender welke outfit, maar bij jou is het eerder omgekeerd: eerst het juweel en dan de kleren.

‘Ik hou ervan wanneer klanten iets heel simpel dragen en mijn juweel daaraan toevoegen. Als je veel geld hebt en een prachtige McQueen jurk kan kopen, is er geen nood aan veel bling. Maar meestal kopen mensen juwelen om zich te onderscheiden. Een juweel kan het gezicht of outfit van een vrouw volledig doen oplichten.

Hoe ziet een gemiddelde dag er uit voor jou?

Omdat ik zelfstandige ben werk ik vaak alleen en moet ik erg gestructureerd te werk gaan. Een tijdje geleden had ik even niet genoeg werk verzet, dus ging ik van vrijdag tot zondag door. Muziek aan, telefoon uit. Ik kan me makkelijk afsluiten in mijn eigen wereldje en heb die isolatie ook nodig. Ik vind het niet erg om alleen te zijn met mijn parels en mijn muziek. Alles is dan ‘peace and love’. Wanneer ik na zo’n weekend weer boven water kom voel ik me steevast een beetje ontkoppeld.

Wat is jouw grootste uitdaging voor volgend jaar?

Ik zou graag opnieuw meer actief zijn op markten waar ik vroeger aanwezig was, zoals de VS, Japan, Rusland, Saudi-Arabië. Toen ik pas begon had ik agenten en stond ik op “Première Classe” beurs in Parijs. Zo geraakte mijn lijn tot in Bergdorf Goodman New York en Joyce China, maar door het vele werk bij Natan werd het moeilijk om heel veel tijd in mijn eigen label te steken. Het potentieel is er, maar ik maak er nog niet genoeg gebruik van. Ik heb het vooral moeilijk om werk uit handen te geven.

Wat inspireert je op dit moment vooral?

Waar ik op het ogenblik het liefst mee werk zijn fijne parels en leer. Parels zijn een beetje bourgeois, maar het leer werkt dat tegen. ‘Bourgeois rock’, noem ik het graag. Mijn stijlicoon is Blondie. Zij is fragiel maar rock’n’roll. Daarom ga ik ook het liefst shoppen in Londen. Die stad is de mix tussen de fragiele “English Rose” en punk. Met mijn badges breng ik graag een beetje zachtheid en humor in de wereld van de rock.

Is er nog steeds iemand die je graag met één van je designs zou spotten?

Als ik een celeb moet kiezen dan ga ik voor Cate Blanchett, zij is tenminste anders. Het probleem is dat de meeste sterren waarvan ik wil dat ze mijn juwelen dragen al dood zijn. Ik ben bijvoorbeeld altijd grote fan van Romy Schneider, Marilyn Monroe, Bette Davis en Liz Taylor geweest.

Wat is het meest trotse moment uit je carrière?

Dat ik dit alles op mijn eentje gedaan heb, denk ik. Ik vind het belangrijk dat je steeds hoger mikt in de mode. Als genoegen neemt met je comfort zone is het niet interessant meer. Ik kijk steeds vooruit maar werk zeer langzaam, stapje per stapje. Een ster wil ik niet zijn, maar ik wil gewoon van mijn vak kunnen leven. En dat nog voor een lange tijd.


www.oliviahainaut.com