uprightpinterestpictomarkermarker-largelogo-mobileleftinstagramimg-xandresstudioimg-xandresgoldimg-xandresbelgium3img-xandresbelgiumimg-hamptonbaysic-whatsappic-washic-twitteric-tumbledryic-shoppingbagic-pinterestic-phoneic-messengeric-mailic-locationic-instagramic-favic-facebookic-chatic-calendargluefooter-pinterestfooter-instafooter-fbfacebookdowncrossclosecheckmarkcheckmark-largearrow-rightarrow-left

hier komen promoties & acties

Rosettevanrossem01W

Rosette Van Rossem

Oprichtster en bestuurster van Pink Ribbon

Onze "Inspiring Woman" van deze maand is de schijnbaar onvermoeibare Rosette Van Rossem (69). Als bestuurder van Pink Ribbon en gepensioneerd directeur van Sanoma (uitgever van o.a. Feeling, Flair en Libelle) is zij de drijvende kracht achter de organisatie die strijdt tegen borstkanker en een absoluut rolmodel wat betreft volharding en onuitputtelijke inzet. Xandres ondersteunt de missie van Pink Ribbon, namelijk de ziekte bespreekbaar maken, een boodschap van moed en hoop de wereld insturen, preventie en opsporing aanmoedigen en concrete projecten financieren om de levenskwaliteit van patiënten en ex-patiënten te verbeteren.

Mevrouw Van Rossem, u hebt een vijftal jaren geleden de overstap gemaakt van een hoge commerciële functie naar iets goeds willen doen, willen bijdragen. Waarom die move?

Het was voor mij geen carrièrestap, mijn carrière is voorbij. Ik heb tot mijn 65ste bij Sanoma gewerkt. Tot aan mijn pensioen dus. Tijdens de laatste jaren vonden we als uitgever van zo veel vrouwenbladen dat we moesten teruggeven aan de Belgische vrouwen. Ik heb toen gezegd dat ik dat project wel wilde trekken. We zijn bij borstkanker terecht gekomen, enerzijds omdat de cijfers gewoon schrikwekkend zijn. Een tweede reden is dat ik heel snel ontdekt heb dat één van de grote wapens die we hebben in deze strijd, communicatie is. Informeren, taboes doorbreken, de dingen zeggen zoals ze zijn. Maar steeds op een positieve manier, want we willen het hebben over hoop. Het eerste dat we deden was een magazine uitgeven. En dat heeft ook in deze digitale tijden nog steeds nut, want we weten dat het voor vrouwen en hun omgeving nog zeer moeilijk is om over de ziekte te praten. Het feit dat zo'n blad op de salontafel ligt, kan een gesprek veroorzaken.

Wanneer besloten werd dat borstkanker "het goede doel" zou worden, had u er toen zelf al mee te maken gehad?

Neen, niet zelf of in mijn directe omgeving. Nu ik me jarenlang ondergedompeld heb in de materie, ken ik natuurlijk veel patiënten en ondertussen kregen ook vrienden van me te maken met de ziekte. Destijds klopte het vooral met mijn professioneel pad, plus er was een stem in mij die zei : "Je hebt geluk gehad, je hebt een mooie carrière kunnen uitbouwen, niet iedereen krijgt die kans." Ik wist dat ik iets wilde doen met en voor andere vrouwen. Ik wilde ook alles wat ik geleerd had en mijn netwerk inzetten. Toen ik op pensioen ging, was het natuurlijk de vraag wie mijn taken bij Pink Ribbon zou overnemen. Ik heb meteen laten horen dat ik dat wilde blijven doen en sindsdien ben ik bestuurder. Onbezoldigd, weliswaar, wat ik belangrijk vind. Ondertussen is mijn opvolging ook al verzekerd, want hoe goed ik me nu ook voel, dit is te belangrijk om van mijn gezondheid af te hangen.

Wat zijn de grootste issues rond borstkanker en hoe bepaalt u de focus van Pink Ribbon?

Onze permanente focus blijft preventie, opsporing en we willen ook informeren over de ziekte. Wat preventie betreft: het is schrijnend dat mensen niet beseffen dat door een gezondere levensstijl 1 op 3 gevallen kunnen vermeden worden. Dat wil zeggen : een half uur per dag écht bewegen gecombineerd met een gezond voedingspatroon en daarbij overgewicht, tabak en drugs vermijden en alcoholgebruik heel erg inperken. We willen wel voorzichtig omgaan met die boodschap omdat we niemand een schuldgevoel willen aanpraten. We weten ook dat wanneer kanker in een eerste fase opgespoord wordt, de kans op genezing bijna 100% is en de behandeling is ook veel minder zwaar. Voor de leeftijdsgroep tussen 50 en 69 zeggen we : je moet om een mammografie gaan. Het is gratis want het wordt georganiseerd door de overheid. Toch gaan vele vrouwen niet, dus dan rijst de vraag : waarom?

Wat is het antwoord dat u daar al op gekregen hebt?

Veel vrouwen denken dat het onderzoek pijn doet. Zelfs als dat zo is, 20 seconden pijn tegenover de ziekte zelf -die oneindig veel pijnlijker is- is niets. Soms haalt men aan dat je tijdens een mammografie ook bestraald wordt en dat je daarvan ook kanker zou krijgen. De apparaten die op dit moment gebruikt worden geven niet meer straling af dan de hoeveelheid die je sowieso krijgt wanneer je het vliegtuig neemt tussen Brussel en Nice.

Denkt u ook niet dat het gewoon angst is?

Absoluut. Het niet willen weten. Die schrik van: als het resultaat positief zou zijn, wat gebeurt er dan met mijn leven.

Angelina Jolie kwam een tijdje geleden in het nieuws toen ze haar borsten preventief liet amputeren. Helpt dat de zaak?

Ja en nee. Ja, die extra publiciteit helpt, want het doorbreekt taboes en het maakt bespreekbaar. Maar het heeft ook een heel negatieve consequentie gehad en dat is dat veel vrouwen naar het hospitaal gegaan zijn en gezegd hebben: ‘Ik wil een genetische test.’ Probleem is: wat als je niet begeleid wordt om met een beslissingsproces om te gaan? Als het antwoord negatief is, dan is iedereen gelukkig. Maar wat gebeurt er als het positief is? Heb je dochters? Hoeveel angst creëer je? Is het enige antwoord op een positief resultaat doen wat Angelina Jolie gedaan heeft? Amputeren van de borsten en reconstrueren? Natuurlijk niet, want wat men zwaar onderschat is dat het reconstrueren veel pijnlijker en moeilijker kan zijn dan het amputeren en dat niet iedereen omringd is met dezelfde resources en de service als Angelina Jolie. Het is vaak mogelijk om te ontsnappen aan zo'n ingreep. Zelfs als de genetische test positief is kan je om de drie of zes maanden op controle gaan en misschien krijg je nooit iets. Eén van de projecten die wij dus ondersteunen gaat daarover en tekent een heel beslissingstraject uit voor vrouwen dat geïmplementeerd zal worden in de hospitalen.

Wat is het nieuwe project van 2015?

Wel, we komen tot de positieve vaststelling dat er steeds meer survivors van borstkanker zijn en dat die heel lang kunnen leven. Maar zelfs wanneer iemand genezen is, blijft borstkanker deel uitmaken van hun leven. De angst zit er in, maar ook: leven met littekens, extra vermoeidheid en geheugenproblemen. Dan is er ook het "syndroom van de dikke arm" : wanneer men bij een chirurgische ingreep aan de okselklieren moest werken, functioneert die drainage daarna niet meer zo goed. Begin dit jaar hebben we een oproep gedaan om beter om te gaan met de gevolgen van chirurgische behandelingen. Dus één van de dingen die we dit jaar gaan doen is iets waar ik al langer mee rond liep, een project met betrekking tot Venetië. Ik wist dat er in Venetië een groep vrouwen is die zich "Pink Lioness" noemt, allemaal overlevers van borstkanker die twee keer per week samen gaan roeien. In eerste instantie omdat dat een natuurlijke lymfe-drainage is, maar ook omdat het hen een soort van cocon geeft waarin ze vrouwen ontmoeten die hetzelfde meemaken als zij en met die vrouwen kunnen ze echt praten. Het geeft een geborgenheid, maar tegelijkertijd roeien ze ook met een boot waar in het groot "Pink Lioness Venezia" opstaat en ze zijn in het roze gekleed. Zo tonen ze wie ze zijn en zeggen ze: 'Ok, we zijn ziek of ziek geweest, maar het leven blijft boeiend, je kan nog steeds veel doen.’ Begin dit jaar ben ik erin geslaagd om contact te zoeken met die vrouwen en dat klikte zo goed dat we na het gesprek beslist hebben om een soort zusterschap te op te richten tussen Pink Ribbon België en Pink Lioness Venezia. Ik vertrek met 10 Belgische patiënten voor 5 dagen naar Venetië en ze gaan elke dag roeien met die Venetiaanse vrouwen om te ervaren welke alle voordelen daarvan zijn. En wanneer we terugkomen hoop ik dat we door de media-visibiliteit die dat genereert er verschillende Belgische roeiclubs kunnen van overtuigen om het roeien voor borstkanker patiënten te faciliteren, om te beginnen door de organisatie van een ontdekkingsdag speciaal voor borstkanker patiënten.

De roze lintjes zijn toch ook nog steeds verkrijgbaar?

Uiteraard! Na ze jarenlang weggegeven te hebben, gaan we ze dit jaar ook voor de eerste keer verkopen. Ik heb Edouard Vermeulen van Natan gevraagd om een lintje te ontwerpen en die verkopen we voor drie euro per stuk.

En dan is er uiteraard de "Xandres for Pink Ribbon", een sjaal waarvan per verkocht exemplaar 15 euro naar Pink Ribbon gaat.

Ja, prachtig is die! Ik ben zelf een grote liefhebber van kleur. Wat ik elk modeseizoen doe, is uitzoeken welke nieuwe kleurencombinaties er zijn. En daar speel ik dan mee. Vroeger was ik een grote fan van Kenzo, maar moet ik eerlijk zeggen dat ik de designers zelf nu niet meer zo uitgebreid volg.

U zal binnenkort 70 worden dus ik wil u toch nog even vragen hoe u, in een periode waarin dat niet zo evident was voor vrouwen, zo snel carrière gemaakt heeft. Is die ambitie gaandeweg gegroeid of kreeg u dat van thuis mee?

Wat mij waarschijnlijk geholpen heeft is dat ik enig kind was met een werkende moeder. Zij was mijn rolmodel en ik heb haar altijd zien werken. Het heeft dan ook lang geduurd voor ik besefte dat een jongen door de buitenwereld anders bekeken kon worden. Ik heb me dus gedurende vele jaren geen vragen gesteld en gewoon gedaan wat ik wou doen. Go for it. Ik ben ook getrouwd met een man wiens moeder en grootmoeder ook altijd gewerkt hebben. Ook met hem heb ik nooit een gesprek gehad heb over "wie gaat wat doen en is het ok wanneer ik ...", integendeel, mijn echtgenoot heeft gedurende een aantal jaren zijn eigen carrière afgeremd om mij vrijer te laten en toch nog een goed functionerend gezin te behouden. Hij had -en heeft nog steeds- een eigen bedrijf en kon beter over zijn agenda beslissen. Ik ben dus nooit afgeremd geweest én heb nooit een schuldgevoel gehad. Voor mij was dat allemaal normaal. Het ziet er ook niet meteen naar uit dat ik ga stoppen, want ik heb net geïnvesteerd in een nieuw bedrijf en daar zal ook heel wat tijd inkruipen. Maar ik heb het gevoel dat net omdat ik niets meer hoef te doen, ik heel veel gedaan krijg.

www.pink-ribbon.be